శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ఆ స్త్రీలు రుక్మిణికి మిగిలిన ప్రసాదాన్ని ఇచ్చి, ఆమెకు ఆశీర్వాదాలు అందించారు. రుక్మిణి వినయంగా వారికి వందనం చేసి ఆ ప్రసాదాన్ని స్వీకరించింది. అనంతరం, మౌనవ్రతాన్ని విడిచి, తన పనికత్తెను చేతిపట్టుకుని, ఆభరణాలతో అలంకరించబడిన చేతిలో రత్నాల ఉంగరం మెరిసిపోతుండగా, అంబికా గృహాన్ని విడిచి బయలు దేరింది. రుక్మిణి సన్నని నడుముతో, చెవుల్లో రత్నాల కుండలాలు, ముఖాన్ని అలంకరించే ఆభరణాలు, నల్లని వర్ణంతో, నడుము చుట్టూ రత్నాల కటిబంధంతో, ఉబ్బిన వక్షోజాలతో, వంపుల జుట్టు కళ్లను మరుగుచేస్తూ, దేవతల మాయను తలపించే విధంగా కనిపించింది. ఆమె బింబఫల వర్ణపు నీలమణిపలుకులతో చిరునవ్వుతో, మల్లెపువ్వుల్లాంటి పళ్లు మెరిసిపోతూ, హంస నడకతో నడిచి, పాదస్వరాల మృదువైన శబ్దంతో ప్రకాశించింది. ఆమెను చూసిన అక్కడి సమస్త వీరులు, ఆమెపై ప్రేమతో మత్తులో మునిగి, ప్రసిద్ధి గల రాజులు ఆమె మృదువైన చిరునవ్వు, సంకోచభరితమైన చూపులతో మనసు పోగొట్టుకొని, ఆయుధాలు పడేసారు. ఆ ప్రసిద్ధ రాజులు, ఎలుగుబంటి, రథాలు, గుర్రాలపై కూర్చుని, ఆశ్చర్యంతో నేలపై పడిపోయారు. procession అనే నెపంతో రుక్మిణి తన కాంతిని హరిలో కలిపి, మెల్లగా నడుచుకుంటూ, కమలపాదాలను మోసుకుంటూ, ప్రభువు వలయంగా ఎదురుచూసింది. ఆమె ఎడమచేతి వేళ్లతో జుట్టును సర్దుకుంటూ, పక్క చూపుతో అక్కడికి వచ్చిన రాజులను సంకోచంగా చూశారు. ఆ సమయంలో, అచ్యుతుడు కనబడగా, రుక్మిణి రథంపై ఎక్కబోతున్న వేళ, కృష్ణుడు ప్రత్యర్థుల కళ్లముందే ఆమెను పట్టుకుని తన రథంపై ఎక్కించాడు. గరుడచ్ఛాపరచిన రథంలో రుక్మిణిని కూర్చోబెట్టి, మాధవుడు రాజుల సమూహాన్ని లెక్కచేయకుండా, రాముడు ముందుగా నడిపించగా, సింహం నక్కల మధ్య నుండి తన మృగాన్ని తీసుకెళ్లినట్టు నెమ్మదిగా బయలుదేరాడు. అంతా చూసిన గర్వితులైన రాజులు, ముఖ్యంగా జరాసంధుడు మరియు అతని మిత్రులు, పరాజయం, కీర్తినష్టం భరించలేక, "హాయ్! మనపై అపకీర్తి వచ్చింది. ఆయుధాలతో ఉన్న మనల్ని గోపాలులు దోచుకున్నారు. సింహాలు ఇతర జంతువుల మధ్య నుండి జింకను లాక్కెళ్లినట్టు," అని విలపించారు. ఇంతటి ఘటనపై, అందరూ ఆగ్రహంతో తమ వాహనాలెక్కి, ఆయుధాలు పట్టుకుని, తమ సైన్యాలతో కలిసి విల్లు ఎక్కించి వెంబడించారు. వారిని వస్తున్నదాన్ని గమనించిన యాదవ సేనాధిపతులు, రాజా, విల్లు ఎక్కించి, ప్రతిద్వంద్వంగా నిలబడ్డారు. ఆ యుద్ధ నైపుణ్యం కలిగిన యాదవ వీరులు, గుర్రాలు, ఏనుగులు, రథాలపై నిలబడి, పర్వతాలపై వర్షం కురిపించిన మేఘాల్లా, బాణాల వర్షాన్ని కురిపించారు. భర్త సైన్యం బాణాలతో కప్పబడిన దృశ్యాన్ని చూసిన సన్నని నడుముతో రుక్మిణి, భయభరితమైన, సంకోచభరితమైన కళ్లతో తన భర్త ముఖాన్ని చూసింది. ప్రభువు చిరునవ్వుతో, "కమలనయన! భయపడకుము. నీ శత్రు సేనను నీ సొంత బంధువులే నాశనం చేస్తారు," అని ఓదార్చాడు. వారి పరాక్రమాన్ని భరించలేక, గద, సంకర్షణుడు, ఇతర యాదవ వీరులు, ఇనుపబాణాలతో గుర్రాలు, ఏనుగులు, రథాలను తాకారు. వేలాది రథికులు, గుర్రపు యోధులు, ఏనుగు సారథులు, కుండలాలు, కిరీటాలు, పాగలు ధరించిన తలలు నేలపై పడిపోయాయి. ఖడ్గాలు, ముసల్లు, విల్లు పట్టిన భుజాలు, ఏనుగులు, తొడలు, పాదాలు, గుర్రాలు, ముళ్లు, ఒంటెలు, ఎద్దులు, గాడిదలు, మానవ తలలు నేలపై విరిగిపడ్డాయి. విజయాన్ని కోరుతూ వృష్ణులు ధ్వంసం చేస్తుండగా, జరాసంధుడు నాయకత్వంలో రాజులు పరాజయాన్ని ఒప్పుకుని వెనుదిరిగారు. శిశుపాలుడి వద్దకు వెళ్లగా, అతడు భార్యను కోల్పోయినవాడిలా, తేజస్సు తగ్గి, ఉత్సాహం కోల్పోయి, నోటిలో తేమ లేక, విచారంతో ఉన్నాడు. అప్పుడు వారు అతనితో, "మహానుభావా, ఈ దుఃఖాన్ని విడిచిపెట్టు. మానవుల్లో ఎవరికీ శాశ్వతమైన సుఖం లేదా దుఃఖం ఉండదు," అన్నారు. "విధివల్ల మాయగాడు నడిపించే బొమ్మలా, పరమేశ్వరుని నియంత్రణలో ఉన్నవాడు సుఖంలోనూ, దుఃఖంలోనూ నడిపించబడతాడు." "పదిహేడు రోజులపాటు శౌరి చేతిలో నేను పరాజయం పొందాను. పద్దెనిమిదవ రోజు, ఇరవైమూడు సేనలతో అతనిపై విజయం సాధించాను." "కానీ, లోకాన్ని కాలం, విధి నడిపిస్తుందని తెలిసి, నేను ఎప్పుడూ దుఃఖించను, ఆనందించను." "ఇప్పుడూ, మేమంతా, బలవంతులైన వీరుల నాయకులం అయినా, కృష్ణుడు రక్షిస్తున్న యదువులు మమ్మల్ని మాయాచాతుర్యంతో ఓడించారు." "ప్రస్తుతం శత్రువులు విజయాన్ని సాధించారు, ఎందుకంటే కాలం తనదైన మార్గంలో సాగుతుంది. కాలం మాకు అనుకూలంగా తిరిగినపుడు మేము గెలుస్తాము." శ్రీశుకుడు ఇలా అన్నాడు: మిత్రుల పరామర్శతో, చేదిరాజు తన అనుచరులతో కలిసి నగరానికి వెళ్లాడు. మిగతా రాజులు కూడా తమ తమ పట్టణాలకు తిరిగి వెళ్లారు. కానీ, రుక్మి మాత్రం తన సోదరి రాక్షసవివాహం ద్వారా కృష్ణుడిని పెళ్లి చేసుకున్నందుకు భరించలేక, ద్వేషంతో, మహాసేనతో కృష్ణుని వెంబడించాడు. రుక్మి ఆగ్రహంతో, ఉలిక్కిపడి, సమస్త రాజుల సమక్షంలో, విల్లు పట్టి, తన గొప్ప భుజాలు వణికిస్తూ ప్రతిజ్ఞ చేశాడు: "కృష్ణుణ్ని యుద్ధంలో చంపి, రుక్మిణిని తిరిగి పొందకపోతే, నేను కుండిన నగరంలో అడుగు పెట్టను. ఇది నిజమే." అని చెప్పి వెంటనే తన రథాన్ని ఎక్కి, "ఓ రథసారధీ! గుర్రాలను పరుగెత్తించు. కృష్ణుణ్ని యుద్ధంలో ఎదుర్కొంటాను," అన్నాడు. "ఈ రోజు, నా పదునైన బాణాలతో, నా సోదరిని బలవంతంగా తీసుకెళ్లిన ఆ దుర్మార్గుడైన గోపాలుని గర్వాన్ని నేలకొరిగిస్తాను," అని ధైర్యంగా ప్రకటించాడు. కానీ, భగవంతుని మహిమను తెలియక, అతను గొప్పగా దూషిస్తూ, "ఆగు! ఆగు!" అంటూ, ఒక్క రథంతో గోవిందుడిని ప్రతిబంధించాడు. బలమైన విల్లు ఎక్కించి, కృష్ణుణ్ని మూడు బాణాలతో గాయపరిచాడు. "ఓ యదువంశ కీడా! ఒక నక్క యజ్ఞహవిస్సును దొంగిలించినట్టు, నువ్వు నా సోదరిని దొంగిలించావు. నిన్ను మోసపూరితుడా, నీ గర్వాన్ని ఈ రోజు నేనే తొలగిస్తాను!" అని అన్నారు. "నన్ను బాణాలతో గాయపరిచి నేలపై పడవేయక మునుపు, ఆ యువతిని విడిచి పెట్టు!" అని చెప్పగా, కృష్ణుడు చిరునవ్వుతో రుక్మి విల్లు విరిగాడు, ఆరుబాణాలతో రుక్మిని గాయపరిచాడు. నలుగు గుర్రాలను ఎనిమిది బాణాలతో, రథసారధిని రెండు బాణాలతో, ధ్వజాన్ని మూడు బాణాలతో గాయపరిచాడు. మరొక విల్లు తీసుకుని రుక్మి, కృష్ణుణ్ని అయిదు బాణాలతో గాయపరిచాడు. ఆయన వేసిన బాణవర్షాన్ని అచ్యుతుడు రుక్మి విల్లును ముక్కలు చేశాడు. మళ్ళీ రుక్మి మరో విల్లు తీసుకున్నా, భగవంతుడు దానిని కూడా విరిగేశాడు. రుక్మి తీసుకున్న ఏ ఆయుధం—గద, శూలం, త్రిశూలం, ఖడ్గం, కవచం, జావలిన్, తోమరా అయినా—హరి వాటిని అన్నింటినీ ధ్వంసం చేశాడు. ఆపై, రథం నుంచి దూకి, ఖడ్గాన్ని పట్టుకుని, కృష్ణుణ్ని చంపాలని ఉద్దేశించి, మోతిలా అగ్నికి దూసుకెళ్లాడు. అతడు ఎదురుగా వచ్చినపుడు, కృష్ణుడు బాణాలతో అతని ఖడ్గాన్ని, కవచాన్ని ముక్కలు చేశాడు. అనంతరం, తన పదునైన ఖడ్గాన్ని తీసుకుని, రుక్మిని సంహరించేందుకు సిద్ధమయ్యాడు.