శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

అంబికాదేవిని మరలా మరలా నమస్కరిస్తూ, ఆమె తన సంతానంతో కలిసి ఉన్నందుకు మంగళకరంగా, శుభంగా, నా భర్త భాగ్యవంతుడు శ్రీకృష్ణుడవ్వాలని కోరుకుంటూ, ఆమె అనుగ్రహాన్ని కోరుతూ ప్రార్థనలు చేశారు. అనంతరం, సుగంధ ద్రవ్యాలు, అక్షతలు, ధూపం, వస్త్రాలు, పుష్పహారాలు, అలంకారాలు, వివిధ భక్ష్యపదార్థాలు, దీపాలు ఇలా ఎన్నో రకాల పూజాసామగ్రితో బ్రాహ్మణ మహిళలు తమ భర్తలతో కలిసి ఆమెను పూజించారు. ఉప్పు, అప్పాలు, తాంబూలాలు, హారాలు, పండ్లు, చెరకు వంటి నైవేద్యాలతో ఆమెను ఆరాధించారు. ఆ మహిళలు పూజానంతరం అంబికాదేవికి నైవేద్య శేషాన్ని సమర్పించి, తమ ఆశీర్వాదాలను ఇచ్చారు. ఆ వధువు ఆ ఆశీర్వాదాలను నమస్కరించి, మిగిలిన ప్రసాదాన్ని స్వీకరించింది. ఆ తరువాత, మౌనవ్రతాన్ని విడిచిపెట్టి, తన పరిచారికను చేయిపట్టి, చేతికి రత్నమణుల ఉంగరంతో అలంకరించబడిన రూపంలో అంబికాదేవి గృహాన్ని విడిచింది. తన నడుము సన్నగా, ముఖం మణిపూసలతో, ముక్కు, చెవులకు ఆభరణాలతో, నల్లని వర్ణంతో, నితంబంపై రత్నమయ గడచిపట్టుతో, వక్షోజాలు ఉబ్బిపడేలా, వాలిపోయిన కురులు కనురెప్పలను మరుగునపరచగా, దేవతల మాయగా, అపూర్వ ఆకర్షణతో వెలిగింది. ఆమె చిరునవ్వుతో, బింబఫలం లాంటి పెదవులతో, మల్లెపువ్వుల్లాంటి పళ్లతో, హంస నడకతో, పాదాల వద్ద అలంకారాల మణిపూసలు మ్రోగుతూ, నడుస్తూ అందరినీ ఆకట్టుకుంది. ఆమెను చూసిన సమస్త వీరులు, ఆమెపై ప్రేమతో మత్తుగా తలదించుకుని, ఆమె నవ్వు, లజ్జాభావ దృష్టితో రాజులు తమ ఆయుధాలు జారవిడిచారు. ఆ మహారాజులు, ఏనుగులు, రథాలు, గుర్రాలపై కూర్చున్న వారు, ఆమె అందాన్ని చూసి మైమరచి నేలపై పడిపోయారు. ఆమె, ఉత్సవమని భావింపజేస్తూ, తన పద్మపాదాలతో నెమ్మదిగా నడుస్తూ, హరిదేవుని దిశగా దృష్టి పెట్టింది. వెన్నెలాంటి చేతితో జుట్టును వెనక్కి తిప్పుతూ, కొంచెం సంకోచంతో, పక్కచూపు వేస్తూ, వచ్చిన రాజులను చూసి, అచ్యుతుడిని (కృష్ణుడిని) గమనించింది. ఆ సమయంలో, ఆమె రథంపై ఎక్కుతున్నపుడు, కృష్ణుడు ప్రత్యర్థి రాజుల ముందే ఆమెను పట్టుకుని తన రథంలోకి చేర్చుకున్నాడు. గరుత్మంతుడి గుర్తుతో ఉన్న ఆ రథంలో ఆమెను కూర్చోబెట్టుకుని, రాముని (బలరాముని) నాయకత్వంలో, సమస్త రాజులను పట్టించుకోకుండా, సింహంలా తన మృగాన్ని ఎత్తుకెళ్లినట్టు, నెమ్మదిగా బయలుదేరాడు. ఆ గర్విత రాజులు, ముఖ్యంగా జరాసంధుడు మరియు అతని మిత్రులు, తమ పరాభవాన్ని, అపఖ్యాతిని తట్టుకోలేక, "హాయ్! మాకు నింద! ఆయుధాలతో ఉన్న మేము, గోపాలకులచేత దోచిపోతాం, సింహం మిగతా జంతువుల మధ్య మృగాన్ని లాగినట్టు," అంటూ విలపించారు. శుకదేవుడు ఇలా చెప్పారు: అంతటితో ఆ కోపంతో ఉప్పొంగిన రాజులు, తమ రథాలు, ఏనుగులు, గుర్రాలపై ఎక్కి, ఆయుధాలు పట్టుకుని, తమ సైన్యాలతో చుట్టుముట్టి, విల్లు ఎక్కించి కృష్ణుని వెంట పరిగెత్తారు. వారు ఎదురుగా వస్తున్నట్టు గమనించిన యాదవ సైన్యాధిపతులు, రాజా! తమ విల్లు ఎక్కించి, ధ్వని చేస్తూ, ఎదురుగా నిలబడ్డారు. ఆయుధ నిపుణులు, గుర్రాలు, ఏనుగులు, రథాలపై నిలబడి, పర్వతాలపై వర్షం కురిపించే మేఘాల్లా, బాణాల వాన కురిపించారు. వధువు తన భర్త సైన్యాన్ని బాణాల వర్షంతో కప్పబడినట్టు చూసి, భయభ్రాంతితో, కొంచెం సంకోచంతో, కృష్ణుని ముఖాన్ని చూసింది. కృష్ణుడు చిరునవ్వుతో, "కోరకురాదు, పద్మనయన! నీ శత్రు బలగం నీ బంధువుల చేత నాశనం చేయబడుతుంది," అని భరోసా ఇచ్చాడు. ఆ సమయంలో గద, సంకర్షణుడు, ఇతర యాదవ వీరులు, తమ శక్తిని తట్టుకోలేని రాజు సైన్యంపై, ఇనుపబాణాలతో గుర్రాలు, ఏనుగులు, రథాలను తాకారు. అప్పటికి వేలాది రథసారథులు, గుర్రస్వారులు, ఏనుగు పైకారి తలలు, కుండలాలు, కిరీటాలు, పాగాలతో అలంకరించబడి, నేలపై పడిపోయాయి. ఖడ్గాలు, గదలు, విల్లు పట్టిన చేతులు, ఏనుగులు, తొడలు, పాదాలు, గుర్రాలు, మ్యూల్లు, ఒంటెలు, ఎద్దులు, గాడిదలు, మానవ తలలు నేలపై చెల్లాచెదురుగా పడ్డాయి. విజయం కోరుతూ యాదవులు రాజు సైన్యాన్ని నాశనం చేస్తుండగా, జరాసంధుడు ముందుండి, మిగతా రాజులు పరాజయాన్ని ఒప్పుకుని వెనుదిరిగారు. తమ భార్యను కోల్పోయిన వ్యక్తిలా, కాంతి తగ్గిపోయి, ఉత్సాహం చల్లారిపోయి, పెదవులు ఎండిపోయిన శిశుపాలుని వద్దకు రాజులు వచ్చి ఇలా అన్నారు: "ఓ మహాపురుషా! ఈ దుఃఖాన్ని వదిలేయి. జన్మధారులందరిలో ఎవరికీ శాశ్వతమైన సుఖం లేదా దుఃఖం ఉండదు." "మాంత్రికుడి చేతిలో ఉన్న పటాకి మహిళ లాగా, పరమేశ్వరుని ఆధీనంలో ఉన్న జీవి కూడా సుఖ, దుఃఖాల్లో నడిపించబడతాడు." "పదిహేడు రోజుల పాటు నేను శౌరితో యుద్ధంలో ఓడిపోయాను. కానీ పదహారవ రోజు ఇరవైమూడు సైన్యాలతో అతడిపై విజయం సాధించాను." "అయినా నేను ఎప్పుడూ దుఃఖించను, ఆనందించను కూడా. ఈ జగత్తు కాలం, విధి చేత నడిపించబడుతుందని నాకు తెలుసు." "ఇప్పుడిక, యదుకుల రక్షకుడు కృష్ణుని చతురతతో మనమంతా ఓడిపోయాము." "ప్రస్తుతం శత్రువులు విజయం సాధించారు. కాలం తమదైన మార్గంలో సాగుతుంది. మనకు అనుకూలంగా కాలం తిరిగినప్పుడు, మేమే విజేతలమవుతాము." శుకదేవుడు ఇలా చెప్పారు: మిత్రుల ధైర్యవాక్యాలతో ధైర్యం పొందిన చెది రాజు తన అనుచరులతో సహా తన నగరానికి వెళ్లిపోయాడు. మిగతా రాజులు కూడా తమ తమ రాజధానులకు తిరిగి వెళ్లారు. కానీ రుక్మి మాత్రం, తన సోదరి రాక్షసవివాహం (బలవంతంగా) చేసుకుని, కృష్ణుడితో పెళ్లి చేసుకున్నదాన్ని తట్టుకోలేక, కృష్ణునిపై ద్వేషంతో, తన బలగంతో వెంటపడిపోయాడు. రుక్మి కోపంతో, ఉత్సాహంతో, అన్ని రాజుల సమక్షంలో తన గొప్ప చేతులను కంపించిస్తూ, విల్లు పట్టుకుని ప్రతిజ్ఞ చేశాడు: "కృష్ణుడిని యుద్ధంలో చంపి, రుక్మిణిని తిరిగి పొందే వరకు నేను కుండిన నగరంలోకి అడుగు పెట్టను. ఇది నిజం, మీ ముందే ప్రమాణంగా చెబుతున్నాను." అలా చెప్పి, వెంటనే తన రథంలో ఎక్కి, తన సారథికి, "గుర్రాలను పరిగెత్తించు! నేను కృష్ణునితో యుద్ధం చేయాలి!" అని ఆజ్ఞాపించాడు. "ఈరోజు, నిప్పులాంటి బాణాలతో, నా సోదరిని బలవంతంగా తీసుకెళ్లిన ఆ దుష్ట గోపాలుని గర్వాన్ని నేనే తగ్గిస్తాను," అని అతడు గర్వంగా చెప్పాడు. ఇలా స్వామి మహిమను గ్రహించకుండా, గొప్పగా మాట్లాడుతూ, గోవిందుడిని "నిలుచు! నిలుచు!" అని పిలుస్తూ, ఒక్క రథంతో ఎదుర్కొనడానికి పరిగెత్తాడు. తన బలమైన విల్లు ఎక్కించి, కృష్ణునిపై మూడు బాణాలు విసిరి, "ఓ యదుకుల నిందా! ఒక నిమిషం ఆగు!" అని అన్నాడు. "నీవు నా సోదరిని అపహరించి, యజ్ఞబలిని నక్క లాగ దోచుకెళ్తున్నావు. నీవు మోసపూరితుడివి, నిన్ను నేడు నేనే గర్వాన్ని విరగదీస్తాను!" "నువ్వు నన్ను బాణాలతో గాయపరిచి నేలపై పడేసే వరకు, ఆ యువతిని విడిచిపెట్టు!" అని అన్నాడు. కృష్ణుడు చిరునవ్వుతో అతని విల్లు విరగదీసి, ఆరు బాణాలతో రుక్మిని గాయపరిచాడు. నాలుగు గుర్రాలకు ఎనిమిది బాణాలు, సారథికి రెండు, పతాకానికి మూడు బాణాలు విసిరాడు. మళ్లీ మరో విల్లు తీసుకున్న రుక్మి, కృష్ణునిపై ఐదు బాణాలు విసిరాడు. ఆ బాణాల వానతో కృష్ణుడు కొంత గాయపడ్డాడు. అచ్యుతుడు వెంటనే రుక్మి విల్లును ముక్కలు చేశాడు. మళ్లీ రుక్మి మరో విల్లు తీసుకున్నాడు. కానీ అవినాశి అయిన ఆ ప్రభువు దానిని కూడా ముక్కలు చేశాడు.