శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ఆమె దేవిగారి ఆలయానికి చేరుకుంది. అక్కడికి వచ్చి, తన చేతులు, కాళ్లు శుభ్రంగా కడిగి, తన మనస్సును ప్రశాంతంగా చేసుకుని, అమ్బికా సమక్షంలో ప్రవేశించింది. అక్కడ ఉన్న వృద్ధులు, జ్ఞానవంతులైన బ్రాహ్మణుల భార్యలు, భవాని తోడుగా, భవుని భార్య అయిన ఆమెను సంపదతో కూడినవారిని పూజించారు. అప్పుడు ఆమె, “ఓ అమ్బికా! మళ్ళీ మళ్ళీ నీకు నమస్కరిస్తున్నాను. నీ సంతానంతో కూడి, మంగళకరమైనవాడివి. నా భర్త శ్రీకృష్ణుడవ్వాలని కోరుకుంటున్నాను. దీనితో నీవు సంతోషించు” అని ప్రార్థించింది. అనంతరం, సుగంధ ద్రవ్యాలు, అక్షతలు, ధూపం, వస్త్రాలు, పుష్పహారాలు, ఆభరణాలు, వివిధ నైవేద్యాలు, అన్నపానాలు, దీపాల వరుసలతో ఆమెను బ్రాహ్మణ స్త్రీలు, వారి భర్తలతో కలిసి పూజించారు. ఉప్పు, అప్పాలు, తాంబూలాలు, హారాలు, పండ్లు, చెరుకు మొదలైనవి సమర్పించారు. ఆ స్త్రీలు ఆమెకు ప్రసాదాన్ని ఇచ్చి, ఆశీర్వచనాలు అందించారు. వధువు వారికి నమస్కరించి, మిగిలిన ప్రసాదాన్ని స్వీకరించింది. తర్వాత, మౌనవ్రతాన్ని విడిచిపెట్టి, ఆమె తన సేవకురాలిని చేయి పట్టుకుని, చేతికి వజ్రపు ఉంగరం మెరిపిస్తూ, అమ్బికా ఇంటి నుండి బయలుదేరింది. తన నడుము సన్నగా, ముఖంలో ఆభరణాలు, కుండలాలు మెరిసిపోతూ, నల్లని వర్ణంతో, నడుము వద్ద రత్నాల కంచుకంతో, వక్షోజాలు ఉబ్బినవిగా, కురులు కనురెప్పలను దాచినట్లుగా, ఆమె దేవతల మాయలాగే ఆకర్షణీయంగా కనిపించింది. ఆమె చిరునవ్వుతో, బింబఫలంలా మెరిసే పెదవులతో, మల్లెపువ్వుల్లాంటి పళ్ళతో, హంసానాదం లాంటి నడకతో, పాదాల వద్ద అలంకారాల మణులు మోగుతూ, మృదువుగా తళుక్కున మెరిపించింది. ఆమెను చూసిన సమస్త వీరులు, ఆమెపై ప్రేమతో మైమరచి, స్పృహ కోల్పోయారు. రాజులు ఆమె చిరునవ్వు, లజ్జతో కూడిన చూపులకు మోహితులై, ఆయుధాలు చేతిలోంచి జారిపడ్డాయి. ఆ ప్రసిద్ధ రాజులు, ఏనుగులు, రథాలు, కాళ్ళపై కూర్చుని ఉన్న వారు, ఆమె నడకను చూసి, ఆమె తన మహిమను హరిదేవునికి సమర్పిస్తూ, ఉత్సవం పేరుతో నెమ్మదిగా ముందుకు సాగుతూ, కమలపాదాలను కదిలిస్తూ, ప్రభువు రాకను ఎదురుచూస్తూ చూసింది. తన ఎడమచేతి వేళ్లతో జుట్టును సవరించుకుంటూ, కొంచెం పక్కచూపుతో, అక్కడకి వచ్చిన రాజులను లజ్జతో చూచి, అచ్యుతుని దర్శించింది. ఆ రాజకుమారి రథంపై ఎక్కుతుండగా, కృష్ణుడు ప్రత్యర్థులందరి ముందే ఆమెను పట్టుకుని రథంలోకి ఎక్కించుకున్నాడు. గరుడ ధ్వజంతో కూడిన రథంలో ఆమెను కూర్చోబెట్టి, మాధవుడు అక్కడున్న రాజులను లెక్కచేయకుండా, రాముని ముందుగా నడిపిస్తూ, సింహం పక్షుల మధ్య నుండి తన మృగాన్ని ఎత్తుకుపోయినట్టు, నెమ్మదిగా బయలుదేరాడు. అందుకు రాజులు, ముఖ్యంగా జరాసంధుడు మరియు అతని మిత్రులు, తాము ఓడిపోయామని, మానభంగం అయ్యిందని, “ఓహో! మనకు నిందే! ఆయుధాలతో ఉన్న మనం, గోపాలకుల చేతిలో దోచుకుపోయాము. సింహాలు ఇతర జంతువుల మధ్య నుండి జింకను లాగిపోతున్నట్టు!” అని విలపించారు. శుకుడు ఇలా చెప్పాడు: అందరూ కోపంతో తమ రథాలు, ఏనుగులు, గుర్రాలపై ఎక్కి, ఆయుధాలు పట్టుకుని, తమ సైన్యాలతో చుట్టుముట్టి, బాణాలు సిద్ధం చేసుకుని వెంబడించారు. వాళ్ళను వస్తున్నట్టు చూసిన యాదవుల సేనాధిపతులు, రాజా! తమ విల్లులను బిగించి, ఎదురుగా నిలబడ్డారు. ఆయుధాలలో నిపుణులైన వారు, గుర్రాలు, ఏనుగులు, రథాలపై నిలబడి, కొండలపై వర్షం కురిపించే మేఘాల్లా, బాణాల వర్షాన్ని కురిపించారు. తన భర్త యొక్క సైన్యం బాణాల వర్షంతో కప్పబడినప్పుడు, సన్నని నడుముతో ఉన్న వధువు, భయంతో, సిగ్గుతో కూడిన చూపులతో అతని ముఖాన్ని చూశింది. ప్రభువు చిరునవ్వుతో, “భయపడకురా, కమలనయన! నీ శత్రుసేనను నీ బంధువులే ఇప్పుడు సంహరిస్తారు” అని భరోసా ఇచ్చాడు. ఆ వీరుల ధైర్యాన్ని భరించలేక, గద, సంకర్షణుడు మరియు ఇతర యాదవ వీరులు, ఇనుపబాణాలతో గుర్రాలు, ఏనుగులు, రథాలను కొట్టారు. రథసారథులు, గుర్రస్వారులు, ఏనుగులపై కూర్చున్నవారి తలలు, కుండలాలు, కిరీటాలు, పాగలతో సహా వేల సంఖ్యలో భూమిపై పడిపోయాయి. కత్తులు, గదలు, విల్లు పట్టిన చేతులు, ఏనుగులు, తొడలు, పాదాలు, గుర్రాలు, ముళ్లు, ఒంటెలు, ఎద్దులు, గాడిదలు, మానవ తలలు—అన్ని నేలమీద పడి, భీకరంగా మారాయి. విజయాన్ని కోరుకున్న వృష్ణివంశీయులు వారి సైన్యాన్ని నాశనం చేస్తుండగా, జరాసంధుడు ముందుండి, రాజులు వెనక్కు తిరిగి వెళ్లిపోయారు. తరువాత, భార్యను కోల్పోయినవారిలా నిరాశతో, కాంతి కోల్పోయి, ఉత్సాహం లేని, నోటిలో తేమ లేక, శిశుపాలుని వద్దకు వెళ్లి, అతనిని ఇలా సంతాపపరిచారు: “ఓ ఉత్తమ పురుషా! ఈ దుఃఖాన్ని విడిచిపెట్టు. శరీరధారులలో ఎవరూ శాశ్వతమైన సుఖం లేదా దుఃఖాన్ని చూడరు, రాజా! మాయగాడు నడిపించే బొమ్మ స్త్రీ ఎలా ఆడిపాడుతుందో, అలాగే పరమాత్మ ఆధీనంలో ఉన్నవాడు సుఖదుఃఖాలలో నడిపించబడతాడు. పదిహేడు రోజులపాటు నేను శౌరీ చేతిలో ఓడిపోయాను. కానీ పదిహేనవ రోజున, ఇరవైమూడు సేనలతో నేను అతనిపై విజయం సాధించాను. అప్పటికీ, ఈ లోకం కాలమూ, విధియూ నడిపిస్తాయని తెలిసిన నేను, ఎప్పుడూ దుఃఖించను, సంబరపడను కూడా. ఇప్పుడూ, మేమంతా మహావీరులైన రాజులు, కృష్ణుని రక్షణలో ఉన్న యాదవుల చేతిలో, వారి మాయతో ఓడిపోయాము. ఇప్పుడు శత్రువులకు విజయం లభించింది. కాలం తనదైన మార్గంలో నడుస్తుంది; మనకు అనుకూలంగా తిరిగినప్పుడు మనమే విజేతలమవుతాం.” శుకుడు ఇలా చెప్పాడు: ఇలా స్నేహితులు ధైర్యం చెప్పగా, చేదిరాజు తన అనుచరులతో కలిసి తన నగరానికి వెళ్లిపోయాడు. మిగిలిన రాజులు కూడా తమ తమ పట్టణాలకు తిరిగి వెళ్లారు. కానీ రుక్మి, తన సహోదరి రాక్షసవివాహం ద్వారా కృష్ణునితో పెళ్లి కావడాన్ని భరించలేక, కృష్ణుని పట్ల ద్వేషంతో, శక్తివంతుడై తన సైన్యంతో అతన్ని వెంబడించాడు. రుక్మి, కోపంతో, అధికారంగా, అన్ని రాజుల సమక్షంలో, తన గొప్ప భుజాలు వణుకుతూ, విల్లు పట్టుకుని ప్రమాణం చేశాడు: “యుద్ధంలో కృష్ణుని చంపి, రుక్మిణిని తిరిగి తీసుకురాకపోతే, నేను కుండిన నగరంలో అడుగుపెట్టను. ఇది నిజంగా మీకు చెబుతున్నాను.” అని చెప్పి, వెంటనే తన రథాన్ని ఎక్కి, రథసారథిని, “గుర్రాలను పరుగెత్తించు! నేను కృష్ణునితో యుద్ధం చేస్తాను!” అని ఆదేశించాడు. “ఈరోజు, నిప్పు వంటి బాణాలతో, నా సోదరిని బలవంతంగా తీసుకుపోయిన ఆ పాపాత్ముడైన గోపాలుని గర్వాన్ని నేనే తగ్గిస్తాను!” అని గర్వంతో, ప్రభువు మహిమను గ్రహించకుండా, గోవిందుని ఎదుట, “నిలువు! నిలువు!” అంటూ, ఒకే రథంతో ఎదుర్కొంటూ వచ్చాడు. తన బలమైన విల్లు బిగించి, కృష్ణునిపై మూడు బాణాలు వదిలి, “ఓ యాదవకుల కలంకమా! కాసేపు ఆగు!” అని లేచాడు. “నీవు నా సోదరిని దోచుకుపోయి, యజ్ఞబలిని ఎత్తుకుపోయిన కోడెల్లా ఎక్కడికి పోతున్నావు? నేడు నీ గర్వాన్ని నేనే నాశనం చేస్తాను, మోసగాడా, ద్రోహి యోధా!” “నువ్వు నన్ను బాణాలతో పడగొట్టి, నా మీద గెలవకపోతే, ఆ యువతిని విడిచి పెట్టు!” అని సవాల్ విసిరాడు. కృష్ణుడు చిరునవ్వుతో, అతని విల్లు విరగ్గొట్టి, ఆరు బాణాలతో రుక్మిని త్రివిధంగా గాయపరిచాడు.