ఒకసారి, ఓcean of compassion అయిన దేవుని ఆశ్రయంగా, ఒకడు తన జీవితంలో జరిగిన దుఃఖాన్ని వివరించాడు: "ప్రేమ బంధంలో చిక్కుకుని, అంధకారపు గుహలో బంధించబడి ఉన్నాను. నా స్వంత కర్మల వల్ల నేను లేమిగా, మోసపూరితంగా, పతితుడిగా మారాను. ఓ కృపా సాగరా, నన్ను ఈ స్థితి నుంచి పైకి లేపు!" అని ప్రార్థించాడు. ఈ సందర్భంలో, అతనికి జ్ఞానం కలిగిన ఒక మహాత్ముడు ఉపదేశించాడు: "ఈ ఎముకలు, మాంసం, రక్తంతో కూడిన శరీరంపై మమకారం విడిచిపెట్టు. భార్య, పిల్లలు, ఇతరుల పట్ల అస్థిరమైన ఆస్తి భావనను వదిలిపెట్టు. ఈ లోకమంతా నశ్వరమై, క్షణభంగురమైనదని తెలుసుకో. విరక్తి, భక్తిలో ఆనందాన్ని అనుభవించు." "నిత్యం సత్యధర్మాన్ని ఆచరించు. లోకిక కర్తవ్యాలను విడిచిపెట్టు. సద్గురువులను సేవించు. ఆశ, తృష్ణలను పూర్తిగా విడిచిపెట్టు. ఇతరుల లోపాలు, గుణాలపై ఆలోచించడం మానివేయి. సేవామృతాన్ని, పవిత్ర కథలను ఆస్వాదించు." ఈ విధంగా, తన కుమారుని మాటలకు లోబడి, ఆ మనిషి అరవయ్యేళ్ళ వయస్సులో ఇంటిని వదిలిపెట్టి, అరణ్యంలోకి ధృఢనిశ్చయంతో వెళ్లాడు. అక్కడ ప్రతిరోజూ హరిదేవుని సేవలో తలమునకలై, శ్రీకృష్ణుని దశమ స్కంధ పారాయణం చేస్తూ, చివరకు కృష్ణుని సాయుజ్యాన్ని పొందాడు. ఆ తరువాత, అతను దేవతల తోటలతో అలంకరించబడిన, విశ్వకర్మ నిర్మించిన ఇంద్రుని మహా ప్రాసాదంలో, మూడు లోకాల ఐశ్వర్యంతో కూడిన ఆ భవనంలో నివసించాడు. ఆయన జ్ఞానం, సంపద, ఉన్నత కులంతో కూడినవాడు; కానీ గర్వం, అహంకారం లేనివాడు. ఈ క్రమంలో, ఒక రోజు ఆ తండ్రి మరణించాడు. అప్పుడతని తల్లి తన కుమారుడి చేతిలో తీవ్రమైన హింసకు గురయ్యింది: "సంపద ఎక్కడ దాచావో చెప్ప，否则 ఈ దండతో నిన్ను చంపేస్తాను!" అని బెదిరించాడు. ఆ మాటలు విని భయపడి, తన కుమారుని భవిష్యత్తును ఆలోచిస్తూ, ఆ తల్లి రాత్రిపూట బావిలో పడుకుని ప్రాణాలు విడిచింది. దీంతో, గోకర్ణుడు యోగంలో స్థిరమై, యాత్రకు బయలుదేరాడు. అతనికి దుఃఖం, సంతోషం లేవు; శత్రువులు, మిత్రులు లేరు. దుంధుకారి ఇంట్లోనే ఉండిపోయాడు. అయన అయిదు వేశ్యల మధ్య, క్రూరమైన పనులు చేస్తూ, వారి పోషణలో మాయలో పడి బ్రతికాడు. ఒకరోజు, ఆ వేశ్యలు అలంకారాల కోరికతో అతనిని ప్రేరేపించగా, కామాంధుడై, మరణాన్ని మరిచి, వాటిని తెచ్చేందుకు ఇంటినుంచి బయలుదేరాడు. ఇక్కడ అక్కడ నుంచి ధనం సేకరించి, ఇంటికి తిరిగొచ్చి, ఆ వేశ్యలకు మంచి వస్త్రాలు, ఆభరణాలు, ఇతర వస్తువులు ఇచ్చాడు. అతని వద్ద ఎంతో ధనం పేరుకుపోయినట్టు చూసి, ఆ రాత్రి వేశ్యలు మాట్లాడుకున్నాయి: "ఇతడు ప్రతిరోజూ దొంగతనాలు చేస్తున్నాడు. అందువల్ల రాజు ఇతన్ని పట్టుకుంటాడు." "రాజు ధనం తీసుకుని ఇతడిని చంపేస్తాడు. కాబట్టి మన ప్రయోజనార్థం, ఇతడిని మనమే రహస్యంగా చంపడంలో తప్పేముంది?" అలా నిర్ణయించుకుని, అతడు నిద్రలో ఉన్నప్పుడు అతన్ని కట్టేసి, చంపి, ఆ ధనాన్ని తీసుకుని ఎక్కడికో వెళ్లిపోయారు. అతని మెడలో ఉయ్యాల వేసి, చంపడం ప్రారంభించారు. ఎంత వేగంగా చేసినా అతడు చావలేదు; వారు భయపడ్డారు. తీవ్రమైన మంటలతో కూడిన బొగ్గులను అతని నోట్లో వేసారు. ఆ నిప్పుల బాధలో, అతడు మరణించాడు. ఆ వేశ్యలు అతని శవాన్ని ఒక గుంతలో పడేసి వెళ్లిపోయారు; ఈ రహస్యం ఎవరికీ తెలియదు. ప్రజలు అడిగితే, "అతడు మనకు ప్రియమైనవాడు, ధన లోభంతో దూరదేశాలకు వెళ్ళాడు, ఈ ఏడాది తిరిగి వస్తాడు," అని చెప్పేవారు. చతురులైన వారు దుష్ట స్త్రీలపై నమ్మకం పెట్టుకోరాదు; అలాంటి వారిని నమ్మిన మూర్ఖుడు బాధతో మునిగిపోతాడు. కామపిపాసు స్త్రీల మాటలు తేనెవలె మధురంగా ఉంటాయి, కానీ వారి హృదయాలు కత్తివలె పదునుగా ఉంటాయి. పురుషులలో ఎవరు వారికి నిజంగా ప్రియులవుతారు? ఆ ధనాన్ని తీసుకుని, అనేక భర్తలతో ఉన్న ఆ వేశ్యలు వెళ్లిపోయారు. అప్పుడు ధుంధుకారి తన దుష్కార్యాల వల్ల మహా ప్రేతాత్మగా మారిపోయాడు. తుపానుగా మారి, పదిహేను దిక్కుల్లో నిరంతరం తిరిగాడు; చలితో, వేడితో బాధపడుతూ, ఆహారం లేక, దాహంతో అలమటించాడు. ఎక్కడా ఆశ్రయం లేక, "హాయ్! విధి!" అని ఏడుస్తూ తిరిగాడు. కొంతకాలానికి, గోకర్ణుడు ప్రపంచంలో అతని మరణాన్ని తెలుసుకున్నాడు. అతని దుస్థితిని గ్రహించి, గోకర్ణుడు గయలో పిండప్రదానం చేశాడు; ఎక్కడ పవిత్రక్షేత్రాలకు వెళ్లినా, అక్కడ కూడా శ్రాద్ధం నిర్వహించాడు. ఈ విధంగా తిరుగుతూ, గోకర్ణుడు తన స్వస్థలానికి తిరిగి వచ్చాడు. రాత్రి, ఎవరికీ తెలియకుండా తన ఇంటి ప్రాంగణంలో నిద్రించాడు. అక్కడ, గోకర్ణుడు నిద్రలో ఉన్నప్పుడు, ధుంధుకారి రాత్రివేళ అతనికి భయంకరమైన రూపంలో ప్రత్యక్షమయ్యాడు. ఒకసారి గొర్రె, మరొకసారి ఏనుగు, మళ్ళీ మేక, ఇంద్రుడు, అగ్ని, మళ్ళీ మానవుడు—ఇలా ఒక్కోసారి ఒక్కో రూపంలో మారాడు. ఈ విచిత్రమైన మార్పులను చూసి, గోకర్ణుడు శాంతంగా, ధైర్యంగా, ఇది దురదృష్టవశాత్తు పతనమైన వాడని గ్రహించాడు. వెంటనే అతడిని అడిగాడు: "రాత్రివేళ ఇంత భయంకరంగా కనిపిస్తున్న నీవెవరు? ఈ స్థితికి ఎలా వచ్చావు? నీవు ప్రేతమా, పిశాచమా, రాక్షసమా? వివరంగా చెప్పు." సూతుడు ఇలా చెప్పాడు: గోకర్ణుడు అడిగినపుడు, అతడు పదే పదే గట్టిగా అరవడం తప్ప, మాటలు పలకలేక, కేవలం సంకేతాలతో తన చైతన్యాన్ని తెలియజేశాడు. అప్పుడు గోకర్ణుడు చేతుల్లో నీళ్లు తీసుకుని అతన్ని పైకి లేపాడు. ఆ ఒక్క కార్యంతో, ఆ పాపాత్ముడు విముక్తుడై మాట్లాడడం ప్రారంభించాడు. ఆ ప్రేతాత్మ ఇలా చెప్పాడు: "నేను నీ అన్నయ్య ధుంధుకారి. నా స్వంత తప్పుల వల్ల, నా మానవ జన్మను నాశనం చేసుకున్నాను." "నా పాపకర్మలకు లెక్క లేదు; అజ్ఞానంలో లోకాలకు హానిచేసాను; స్త్రీల చేత బాధపడి చనిపోయాను." "కాబట్టి, ప్రేతరూపంలో దురదశను అనుభవిస్తున్నాను. గాలినే ఆహారంగా, విధి అనుగుణంగా ఫలితాలను అనుభవిస్తూ బ్రతికిపోతున్నాను." "ఓ మిత్రమా, దయాసాగరా, అన్నయ్యా, నన్ను త్వరగా విముక్తిని పొందేలా చేయు!" అని వేడుకున్నాడు. ఈ మాటలు విని, గోకర్ణుడు ఇలా అడిగాడు: "నీ కోసం నేను గయలో శ్రాద్ధాన్ని సముచితంగా చేశాను. అయినా నీవు విముక్తి పొందలేదంటే ఆశ్చర్యమే." "గయ శ్రాద్ధంతో కూడా విముక్తి రాకపోతే, ఇక ఇక్కడ మరే మార్గం లేదు. నీకు నేను ఇంకా ఏమి చేయాలి? నిజంగా వివరంగా చెప్పు." ఆ ప్రేతాత్మ ఇలా చెప్పాడు: "నూరు గయ శ్రాద్ధాలు చేసినా నాకు విముక్తి రాదు. నన్ను విముక్తి చేసే మరొక మార్గాన్ని ఆలోచించు." ఈ మాటలు విని, గోకర్ణుడు ఆశ్చర్యపోయాడు: "నూరు శ్రాద్ధాలు చేసినా విముక్తి రాకపోతే, నీ విముక్తి ఎంత కష్టమో!" అని భావించాడు.