శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

విదర్భ రాజకుమార్తె రుక్మిణి తన మనస్సులో పరమేశ్వరుడైన గదోదరుడి అన్నయ్య శ్రీకృష్ణుని పూజతో తృప్తి చెందాడని నమ్మకం కలిగి ఇలా ప్రార్థించింది: "నా దానం, యజ్ఞం, వ్రతాలు, కర్మలు, దేవతలకు, బ్రాహ్మణులకు, వృద్ధులకు చేసిన సేవల ద్వారా యెడవడు ప్రభువు సంతుష్టుడైతే, ఆయనే వచ్చి నా చేయి పట్టాలి. దమఘోషుని కుమారుడు లేదా మరెవరూ కాదు." ఆమె మరింతగా ప్రార్థిస్తూ, "ఓ అజితా! రేపు నువ్వు నీ సైన్యాధిపతులతో కూడి, రహస్యంగా విదర్భకు వచ్చి, చెది, మగధ సైన్యాలను జయించి, రాక్షసవిధానంగా నన్ను—వీర్యశulkaతో పెళ్లి చేసుకోగలవు," అని చెప్పింది. "నీవు ఆలోచించవచ్చు—'బంధువుల సంరక్షణలో అంతఃపురంలో ఉన్న నన్ను నువ్వు ఎలా వివాహం చేసుకుంటావు?' అని. దానికి మార్గం ఉంది. పెళ్లి రోజు ముందు రోజు, వంశదేవత అయిన గిరిజాదేవిని పూజించేందుకు కొత్త వధువు బయటికి వెళ్ళే మహోత్సవం జరుగుతుంది." ఆమె భక్తిగా, "యుగయుగాలుగా మహాత్ములు, శివుడు కూడా తన అజ్ఞానాన్ని తొలగించేందుకు, నీ పాదధూళిలో స్నానం చేయాలని కోరుకుంటారు. అటువంటి పద్మనేత్రుడా! నీవు నన్ను అనుగ్రహించకపోతే, వంద జన్మలు వ్రతాలతో క్షీణించి, ఈ ప్రాణాన్ని విడిచిపెడతాను," అని మనసారా కోరుకుంది. ఈ రహస్య సందేశాన్ని బ్రాహ్మణుడు శ్రీకృష్ణుని వద్దకు తీసుకెళ్లి, "ఇది యాదవ వంశజ కూతురు పంపిన సందేశం. ఇప్పుడు మీరు ఏమి చేయాలో ఆలోచించండి," అని వినిపించాడు. శుకదేవుడు ఇలా వివరించాడు: విదర్భ రాజకుమార్తె రుక్మిణి సందేశాన్ని విన్న యాదవ వంశరత్నుడు శ్రీకృష్ణుడు బ్రాహ్మణుని చేయి పట్టుకుని, చిరునవ్వుతో ఇలా అన్నాడు: "నాకూ రాత్రిళ్లు నిద్ర రావడం లేదు. నా మనస్సంతా రుక్మిణిపైనే ఉంది. ఆమెను పెళ్లి చేసుకోవాలని నా మనసు కోరుతోంది. కాని ఆమె అన్నయ్య రుక్మి విరోధంతో ఈ వివాహాన్ని అడ్డుకున్నాడు." "ఆమె నన్ను ఎంతగా కోరుకుంటుందో నాకు తెలుసు. యజ్ఞాగ్నిలోని జ్వాలవలె నిష్కళంకురాలైన ఆమెను, రాజసభ మధ్యలో, రాజుల మధ్య యుద్ధం చేసి, ఇక్కడికి తీసుకొస్తాను." ఆమె వివాహానికి శుభముహూర్తం తెలిసిన మధుసూదనుడు తన రథసారధి దారుకుని పిలిచి, "దారుకా! వెంటనే రథాన్ని సిద్ధం చేయు," అని ఆదేశించాడు. దారుకుడు శైబ్య, సుగ్రీవ, మేఘపుష్ప, బలాహక అనే కుదురులతో రథాన్ని సిద్ధం చేసి, కృష్ణుని ఎదుట చేతులు జోడించి నిలబడ్డాడు. ఆ రథంపై కూర్చున్న కృష్ణుడు బ్రాహ్మణుని కూడా ఎక్కించుకుని, వేగవంతమైన కుదురులతో ఆరాత్రుల్లోనే ఆణర్తదేశం నుండి విదర్భకు చేరుకున్నాడు. ఇక, కుండినపురి రాజు భీష్మకుడు తన కుమారుడిపై అపారమైన ప్రేమతో కుమార్తెను శిశుపాలుడికి ఇచ్చేందుకు వివాహ ఏర్పాట్లు ప్రారంభించాడు. నగరాన్ని బాగా శుభ్రపరిచి, వీధులు, కూడళ్లన్నీ రంగురంగుల పతాకలు, ద్వారపటాలు, తోరణాలతో అలంకరించారు. అక్కడ పురుషులు, మహిళలు తెల్లటి వస్త్రాలు ధరించి, పుష్పమాలలు, సుగంధ ద్రవ్యాలు, అలంకారాలతో సుషోభితులై, అగరుబత్తీల సువాసనతో తేజోవంతమైన ఇళ్లలో ఆనందంగా ఉన్నారు. రాజు సంప్రదాయానుసారం పితృదేవతలు, దేవతలు, బ్రాహ్మణులను పూజించి, వారికి భోజనం పెట్టించి, మంగళశాంతి మంత్రాలు పలికించాడు. అందంగా స్నానమాడిన రుక్మిణి, శుభకార్యానికి తగిన వస్త్రాలు, అలంకారాలు ధరించి, ముత్యాల వలయాలు, రత్నాభరణాలతో మెరిసిపోయింది. శ్రేష్ఠ బ్రాహ్మణులు సామ, ఋగ్, యజుర్వేద మంత్రాలతో రక్షణకార్యాలు చేసి, ప్రధాన పురోహితుడు అధర్వవేద మంత్రాలతో గ్రహశాంతి హోమాలు నిర్వహించాడు. పుణ్యాత్ముడైన భీష్మకుడు బ్రాహ్మణులకు బంగారం, వెండి, వస్త్రాలు, తిలమిశ్రమంగా బెల్లం, ఆవులను దానం చేశాడు. దమఘోషుడు, చెది రాజు, తన కుమారుడి కోసం శుభసంపద కలుగాలని, మంత్ర నిపుణులతో అన్ని ఏర్పాట్లు చేయించాడు. వేడుకలతో మత్తయిన ఏనుగులు, బంగారు అలంకారాల రథాలు, పాదసేన, అశ్వసేనతో కూడిన బలమైన సైన్యాన్ని తీసుకుని కుండినపురికి బయలుదేరాడు. విదర్భ రాజు అతన్ని ఆత్మీయంగా ఆహ్వానించి, సంతోషంగా ఏర్పాటుచేసిన నివాసంలో వసతి కల్పించాడు. అక్కడ శల్వుడు, జరాసంధుడు, దంతవక్త్రుడు, విదురథుడు, చెది, పౌండ్ర దేశాల నుండి వేలాది సైనికులతో రాజులు చేరుకున్నారు. వారు అందరూ కృష్ణుడు, బాలరాముడు వచ్చి రుక్మిణిని తీసుకెళ్లాలంటే యుద్ధం చేయాలని సంకల్పించుకుని, శిశుపాలుడికి ఆమెను కలిపేందుకు నిర్ధారణతో వచ్చారు. అన్ని రాజులు తమ సైన్యాలతో, రథాలతో, యుద్ధానికి సిద్ధమై అక్కడ చేరారు. ఇదంతా విని, యుద్ధం జరిగిపోతుందేమోనని భయపడి, శ్రీకృష్ణుడు ఒంటరిగా విదర్భకు వెళ్లాడని తెలిసిన వెంటనే, బాలరాముడు తన అన్నయ్యపై అపారమైన ప్రేమతో, ఏనుగులు, గుర్రాలు, రథాలు, పాదసేనతో కూడిన భారీ సైన్యాన్ని వెంటబెట్టుకుని కుండినపురికి బయలుదేరాడు. ఇంతలో, భీష్మకుని కుమార్తె రుక్మిణి, హరిదర్శన తపనతో, బ్రాహ్మణుడు చెప్పిన మాటలను తలుచుకుంటూ, ఇంకా కృష్ణుడు రాకపోవడంతో ఆందోళన చెందింది. "అయ్యో! నా పెళ్లి మూడురోజులుగా పూర్తవుతున్నా, నేనేమీ తప్పు చేయలేదు. అయినా పద్మనేత్రుడు రాకపోవడం ఎందుకో నాకు అర్థం కావడం లేదు. నా సందేశాన్ని తీసుకెళ్లిన బ్రాహ్మణుడు కూడా ఇంకిప్పటికీ తిరిగి రాలేదు," అని ఆవేదనతో ఆలోచించింది. "బహుశా నాలో ఏదైనా లోపం చూసి, నిష్కళంకుడైన ఆయన నా చేయి పట్టడాన్ని ఆగిపోతున్నాడేమో. నా అదృష్టం దురదృష్టమే. సృష్టికర్త కూడా నా పక్షంలో లేడు. పరమేశ్వరుడు, గౌరీ, రుద్రాణి, గిరిజా, సతీ దేవతలు కూడా నాకు అనుకూలంగా లేరు," అని విచారించింది. ఈ విధంగా గోవిందుని ధ్యానంలో మునిగిపోయి, కాలాన్నితలచుకుంటూ, కన్నీటితో కళ్లు మూసుకుంది. రుక్మిణి గోవిందుని కోసం ఎదురుచూస్తూ ఉండగా, ఆమె ఎడమ తొడ, చేయి, కంటి పలకటం మొదలయ్యాయి—ఇవి మంగళకర సంకేతాలు. అంతలో, కృష్ణుడు చెప్పినట్లుగా ఆ బ్రాహ్మణుడు అంతఃపురంలో సంచరిస్తున్న రుక్మిణిని చూశాడు. ఆమె, హర్షభరితమైన ముఖంతో, మనసు ప్రశాంతంగా, సంకేతాలు తెలుసుకునే నైపుణ్యంతో, స్వచ్ఛమైన చిరునవ్వుతో ఆ బ్రాహ్మణుణ్ని ప్రశ్నించింది. అతడు యాదవ వంశరత్నుడు వచ్చిన వార్తను, స్వయంవరానికి సంబంధించిన నిజమైన మాటలను ఆమెకు వివరించాడు. ఆయన వచ్చినట్టు తెలుసుకున్న రుక్మిణి, తన హృదయం ఆనందంతో నిండిపోవడంతో, బ్రాహ్మణుని వైపు చూడక, మరొక విధంగా అతనికి గౌరవం చూపించింది. ఆ సమయంలో, రాముడు, కృష్ణుడు వచ్చారని విని, తన కుమార్తె పెళ్లిని చూడాలని ఉత్సాహంగా, మంగళవాద్యాల మధ్య, వారిని సత్కరించేందుకు వచ్చారు. వారు వచ్చినప్పుడు, తేనె, పాల, శుభ్రమైన వస్త్రాలు, కోరుకున్న బహుమతులు సమర్పించి, సంప్రదాయానుసారం పూజలు చేశారు. రాజు, వారిద్దరికి, వారి సైన్యానికి, సేవకులకు తగిన వసతులు ఏర్పాటుచేసి, అతిథి సత్కారం చేశాడు. అక్కడికి వచ్చిన అన్ని రాజులకు వారి వయస్సు, శౌర్యం, బలం, ధనాన్ని బట్టి, కావలసిన బహుమతులతో గౌరవం చేశాడు. ఇలా, విదర్భలో రుక్మిణి కళ్యాణానికి సంబంధించిన అన్ని ఏర్పాట్లు, ఆశలు, సంకల్పాలు, సంఘటనలు ఒకదానికొకటి అల్లుకున్నాయి.