శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

శ్రీకృష్ణుడు జనార్దనుడు ప్రత్యక్షమై తనను దర్శించాడని అक्रూరుడు అనందంతో ఇలా ప్రార్థించాడు: “ధన్యుడనైన నేను, ఓ జనార్దనా! యోగేశ్వరులకూ, దేవతలకు కూడా అందని నీవు నన్ను దర్శించావు. దయచేసి మా మీద మాయగా ఏర్పడిన బంధాలను—పిల్లలు, భార్య, ధనం, బంధువులు, ఇల్లు, శరీరం మొదలైన వాటి మీద ఉన్న మోహాన్ని—త్వరగా తెంచి వేయుము.” భక్తుడు అలా స్తుతించగా, భగవంతుడు హరిదేవుడు చిరునవ్వుతో అक्रూరుని చూసి మాయాజాలమై మనసును ఆకర్షించే మాటలతో ఇలా పలికాడు: “నీవు మా గురువు, మామగారు, ఎల్లప్పుడూ గౌరవించదగిన బంధువు. మేము నీ ఆధీనులం, అందువల్ల నీవు మమ్మల్ని రక్షించాలి, పోషించాలి, దయ చూపించాలి. నీలాంటి మహనీయులను, సద్గుణగల వారిని తమ మేలుకోసం కోరేవారు ఎప్పుడూ సేవించాలి. దేవతలు తమ స్వార్థానికి పనిచేస్తారు, కాని సజ్జనులు అలా చేయరు. పుణ్యక్షేత్రాలు నీటితో పవిత్రం కావు, దేవతలు మట్టి, రాళ్ల విగ్రహాలు మాత్రమే కాదు. నిజంగా, సజ్జనుల దర్శనం ఒక్క క్షణంలోనే పవిత్రతను ప్రసాదిస్తుంది. నీవు మా మేలుకోసం ప్రయత్నించగలవు, అందువల్ల పాండవుల గురించి తెలుసుకోడానికి హస్తినాపురానికి వెళ్ళు. మేము విన్నాం—వారి తండ్రి మరణించిన తర్వాత, పిల్లలు తల్లితో కలిసి రాజు చేత తమ నగరానికి తీసుకువచ్చబడ్డారు. ఇప్పుడు వారు అక్కడే బాధతో ఉన్నారు. అంబికా కుమారుడు, ఆ రాజు తన అన్నయ్య పిల్లల పట్ల సమానంగా వ్యవహరించడంలేదు. తన దుష్ట కుమారుడి ప్రభావంలో ఆయన దృష్టి మబ్బయ్యింది. నీవు అక్కడికి వెళ్లి, వారి పరిస్థితి ఎలా ఉందో తెలుసుకో. తెలుసుకున్న తర్వాత, వారి మేలుకోసం మేము చర్యలు తీసుకుంటాము.” ఇలా అకూరునికి ఆదేశాలు ఇచ్చిన అనంతరం, శ్రీహరి, పరమాధిపతి, సంకర్షణుడు, ఉద్వవుడితో కలిసి తన నివాసానికి వెళ్లిపోయాడు. ఇంతటితో శ్రిమద్భాగవత మహాపురాణంలో మొదటి స్కంధంలోని నలభై ఎనిమిదవ అధ్యాయం సంపూర్ణమైంది. తర్వాత శుకుడు ఇలా చెప్పాడు: అకూరుడు పౌరవ వంశ రాజులలో ప్రసిద్ధి చెందిన హస్తినాపురానికి చేరుకున్నాడు. అక్కడ అంబికా కుమారుడు ధృతరాష్ట్రుడు, భీష్ముడు, విదురుడు, పృథా (కుంతి)ను చూశాడు. అలాగే బాహ్లికుడు, అతని కుమారుడు, భారద్వాజుడు, గౌతముడు, కర్ణుడు, సుయోధనుడు, అశ్వత్థామ, పాండవులు, ఇతర స్నేహితులను కూడా చూసాడు. గాండినీ కుమారుడు (అకూరుడు) ప్రతి బంధువుని యథావిధిగా కలిసి, వారు స్నేహితుల క్షేమాన్ని అడిగి తెలుసుకున్నారు; అకూరుడూ వారి క్షేమాన్ని విచారించాడు. అక్కడ రాజు స్వభావాన్ని, అతని ప్రవర్తనను తెలుసుకోవాలనే ఉద్దేశంతో కొన్ని నెలలు అక్కడే ఉండిపోయాడు. రాజు చెడ్డ సలహాలను పాటిస్తూ, స్థిరమైన ధర్మం లేని వాడని, దుష్టుల మాటలు వినేవాడని అర్ధం చేసుకున్నాడు. రాజు పృథా కుమారుల గుణాలు—వీర్యం, శక్తి, వినయం, ప్రజలు వారిని ప్రేమించడం—ఇవన్నీ చూడాలనుకోకపోవడాన్ని గమనించాడు. ధృతరాష్ట్ర కుమారులు చేసిన దుష్కర్మలు—విషప్రయోగం మొదలైన అన్నీ—పృథా, విదురుడు అకూరునికి వివరంగా చెప్పారు. తన సోదరుడు అకూరుడు వచ్చినట్టు చూసిన కుంతిదేవి, కన్నీళ్లు కార్చుతూ, తన జన్మస్థలాన్ని గుర్తుచేసుకుని ఇలా అడిగింది: “ఓ మృదువైనవాడా, మా తల్లిదండ్రులు, అన్నదమ్ములు, అక్కచెల్లెళ్లు, మేనల్లుళ్లు, మరిది కోడళ్ళు, స్నేహితులు మమ్మల్ని ఇంకా గుర్తు చేసుకుంటున్నారా? మా మేనమామ అయిన కృష్ణుడు, భక్తులకు ఆపదలో ఆశ్రయమైనవాడు, రాముడు, కమలనేత్రుడు—వారు తమ మేనమామ పిల్లలను గుర్తు చేసుకుంటున్నారా? ఇక్కడ నా సహపత్నుల మధ్య, నక్కల మధ్య మేకపిల్లలా బాధపడుతున్న నాకు, ఆయన సాంత్వనిచ్చే మాటలు చెప్పాలి. తండ్రిని కోల్పోయిన నా పిల్లలకు కూడా ఆయన ధైర్యం చెప్పాలి. కృష్ణా! కృష్ణా! మహాయోగీ, జగత్తుకు ఆత్మ, జగత్కర్తా! నేను నా పిల్లలతో కలిసి మునిగిపోతున్నాను. గోవిందా! నీకు శరణు వచ్చాను, నన్ను రక్షించు. ఈ జన్మ మరణాల భయంకరమైన సముద్రం నుంచి గట్టికి చేర్చే నీ పదపద్మాలకంటే ప్రజలకు మరో శరణ్యం కనిపించదు. నీవు పవిత్రుడవు, పరమాత్మ, యోగేశ్వరుడవు, యోగస్వరూపుడవు—శ్రీకృష్ణా! నీకు నమస్సులు. నీ శరణు ఆశ్రయించాను.” శుకుడు ఇలా చెప్పాడు: “ఓ రాజా! నీ తాతమహి కుంతిదేవి, బంధువులను, జగన్నాథుడైన కృష్ణుని గుర్తు చేసుకుంటూ, బాధతో ప్రార్థించసాగింది. ఆపదలో, సుఖంలో సమంగా ఉండే విదురుడు, ఖ్యాతిగాంచిన అకూరుడు, ఆమె కుమారుల జన్మానికి సంబంధించిన విషయాలతో కుంతిని ధైర్యపరిచారు. తరువాత అకూరుడు వెళ్ళిపోవడానికి సిద్ధపడగా, ధృతరాష్ట్రుడిని కలిసి, స్నేహితులు, బంధువుల మధ్య, మేలుకోసం ఇలా సూచించాడు: ‘ఓ విచిత్రవీర్య వంశజా! నీ అన్న పాండు మరణించాక, నీవు రాజ్యాన్ని చేపట్టావు. ధర్మబద్ధంగా భూమిని పాలిస్తూ, ప్రజలను సంతోషపెట్టుతూ, నీ పిల్లల పట్ల, పాండవుల పట్ల సమత్వంతో ఉంటే, నీకు ఐశ్వర్యం, కీర్తి లభిస్తాయి. లేకపోతే, నీవు భిన్నంగా ప్రవర్తిస్తే, ఈ లోకంలో నిందకు గురవుతావు, అంధకారంలో పడిపోతావు. అందుకే, పాండవులు, నీ పిల్లల పట్ల సమత్వాన్ని పాటించు. ఈ లోకంలో ఎవరికీ ఎప్పటికీ ఎవరితోనూ శాశ్వత సంబంధం ఉండదు—ఇంతే కాదు, మన శరీరంతో కూడా కాదు, భార్య, పిల్లలు, ఇతరులతో అయితే చెప్పనక్కర్లేదు. జీవి ఒంటరిగా పుడతాడు, ఒంటరిగా చనిపోతాడు; ఒంటరిగా పుణ్యఫలాలు అనుభవిస్తాడు, ఒంటరిగా పాపఫలాలు అనుభవిస్తాడు. ధర్మబద్ధంగా సంపాదించని ధనం, మూర్ఖులు ఇతరులు తీసుకుంటారు—స్నేహితుల పేరుతో నొప్పి కలిగించే జలౌకలు నీటిని పీల్చినట్టు. బుద్ధిలేని వాడు, తన తలంపుతో, అన్యాయంగా ఇతరులను పోషిస్తే, అతని ప్రాణం, ధనం, పిల్లలు, ఇతరులు అతన్ని తృప్తిపరచకుండా వదిలిపోతారు. అతడు పాపాన్ని ఒప్పుకుని, తన ధనాన్ని సమంజసంగా వినియోగించని వారిచే వదిలిపెట్టబడి, ధర్మాన్ని విడిచిపెట్టి, అంధకారంలోకి వెళ్తాడు. కాబట్టి, ఓ రాజా! ఈ లోకాన్ని కల, మాయ, మోహం అని భావించి, నీవు నిన్ను నీవు తెలుసుకో. సమబుద్ధితో, శాంతంగా ఉండు.’ ఇలా వినిపించిన ధృతరాష్ట్రుడు ఇలా అన్నాడు: “ఓ దానాధిపతీ! నీవు చెప్పిన మంగళకరమైన మాటలు ఎంత విన్నా నాకు తృప్తి రావడం లేదు. మానవుడికి అమృతం లభించినా తృప్తి రాకపోవడంలా ఉంది. అయినా, మధురంగా ఉన్న మాటలు, మనస్సు తన పిల్లల మీద మోహవిషంతో కలవరపడుతున్నప్పుడు, ఆ మాటలు ఆ మనస్సులో నిలవవు—మన వానలో మెరుపు మబ్బులో నిలవదన్నట్టు. యావత్తు, భగవంతుని సంకల్పాన్ని ఎవరు మార్చగలరు? భూమి భారాన్ని తగ్గించుటకు యదు వంశంలో అవతరించిన ఆయనను ఎవరు తిప్పగలరు? తన మాయాశక్తితో జగత్తును సృష్టించి, గుణాలను విభజించి, అందులో ప్రవేశించి, ఆత్మలీలతో జ్ఞానం అందని విధంగా సంచరించే ఆ పరమేశ్వరునికి, చక్రంలో సంచరించేవాడైన ఆ పరమాత్మకు నమస్సులు.” ఇలా అకూరుడు, కుంతి, విదురుడు, ధృతరాష్ట్రుడు మధ్య సంభాషణలు జరిగాయి.