శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ఉద్ధవుడు వెళ్ళిపోతున్న సందర్భంలో, నందుడు మరియు ఇతర గోపులు ప్రేమతో అతని వద్దకు వచ్చారు. వారి చేతులు వివిధ రకాల కానుకలతో నిండివున్నాయి. వారి కన్నీళ్లతో కళ్లు తడిసి, ఉద్ధవునితో హృదయపూర్వకంగా ఇలా అన్నారు: “మన మనస్సు ఎప్పుడూ శ్రీకృష్ణుని కమలాలయ పాదముల వద్దే నిలవాలి. మన మాటలు ఎప్పుడూ ఆయన నామమునే పలికించాలి. మన శరీరములు ఆయన సేవలో వినయంగా వంగాలి.” “ప్రభువు సంకల్పానుసారం మన కర్మలు మనలను ఎక్కడికైనా తోసికొని వెళ్ళినా, మేము చేసే మంగళకార్యాలు, దానం, అన్నిటిలోను మన భక్తి శ్రీకృష్ణుని పట్ల స్థిరంగా ఉండాలి.” ఈ విధంగా గోపులు కృష్ణుని భక్తితో ఉద్ధవుని ఘనంగా గౌరవించారు. ఆ తర్వాత, ఉద్ధవుడు కృష్ణుని రక్షణతో మళ్లీ మథురకు చేరుకున్నాడు. అక్కడ, ఉద్ధవుడు కృష్ణునికి నమస్కరించి, వ్రజవాసుల పట్ల తన హృదయం ప్రేమతో నిండిపోయి, వసుదేవుడు, రాముడు, రాజుకు కానుకలు సమర్పించాడు. అప్పుడు శుకదేవుడు ఇలా చెప్పాడు: “అందరి హృదయసాక్షిగా, సర్వాంతర్యామిగా ఉన్న భగవంతుడు, సైరంధ్రీ అయిన కుబ్జా మనసులో ఉన్న కోరికను తెలుసుకుని, ఆమెను సంతోషపెట్టాలనే ఉద్దేశంతో, ఆమె ఇంటికి వెళ్లాడు.” ఆమె ఇల్లు అద్భుతమైన అలంకరణలతో, సుఖసౌకర్యాలన్నితో, ముత్యాల హారాలు, జండాలు, పందిళ్లు, మంచాలు, ఆసనాలు, సుగంధధూపాలు, దీపాల కాంతి, పుష్పగుచ్ఛాలు, పరిమళాలతో అలంకరించబడింది. కృష్ణుడు ఇంట్లోకి ప్రవేశించగానే, కుబ్జా ఉలిక్కిపడి, వెంటనే తన ఆసనంనుండి లేచి, స్నేహితులతో కలసి, యథావిధిగా కృష్ణునిని సత్కరించి, ఆసనం, ఇతర ఆహ్వానాలతో గౌరవించింది. ఉద్ధవుడిని కూడా ఆహ్వానించి, ఆయన ఆసనాన్ని తాకి కూర్చున్నాడు. కృష్ణుడు, లోకరీతిని అనుసరించి, అందమైన మంచంలో ప్రవేశించాడు. కుబ్జా స్నానం చేసి, సుగంధ ద్రవ్యాలు ధరించి, మెరిసే వస్త్రాభరణాలతో, పుష్పమాలలు, పరిమళాలు, పానసుపాకుతో అలంకరించుకుని, సంశయభరితమైన, సవణెత్తిన చూపులతో, చిరునవ్వుతో మాధవుని దగ్గరకు వచ్చింది. ఆమెను కృష్ణుడు, మొదటి కలయికలో సంకోచంతో ఉండగా, ఆమె చేతికి కంకణాలు మణియుతూ ఉండగా, ఆమెను చేతితో పిలిచి మంచంపై కూర్చోబెట్టి, ఆమె పూర్వజన్మ సుకృతానికి ప్రతిఫలంగా ఆమెతో ఆనందాన్ని అనుభవించాడు. ఆమె హృదయం, వక్షోజాలు, ప్రేమతో మండిపోతూ, కృష్ణుని పాదాల పరిమళాన్ని పీల్చి, ఆ పాదాలతో తన బాధలు మసకబార్చుకుంది. తన భుజాలతో, వక్షోజాలతో ప్రియుని ఆలింగనం చేసి, నిత్యానంద స్వరూపుడైన కృష్ణునిలో తన దీర్ఘ దుఃఖానికి ముగింపు పొందింది. అంతటి దుర్లభుడైన మోక్షనాయకుడిని పొందిన ఆ కుబ్జా, తన అదృష్టాన్ని గుర్తించి, కృష్ణునికి చందనాన్ని సమర్పిస్తూ ఒక వరాన్ని అడిగింది: “కనులకటుకుగా ఉన్న కృష్ణా! నీవు ఇంకొన్ని రోజులు నాకు తోడుగా ఉండి, నా ఇంట్లోనే నాతో ఆనందించు. నీ విరహాన్ని నేను భరించలేను.” కృష్ణుడు ఆమె కోరికను మన్నించి, ఆమెను ఘనంగా సత్కరించి, ఉద్ధవునితో కలిసి తన గౌరవనీయమైన నివాసానికి తిరిగి వెళ్ళాడు. ఇక్కడ శుకుడు ఇలా ఉపదేశించాడు: “విష్ణువును మహాభక్తితో ఆరాధించి, ఆ తరువాత మనసుకు నచ్చిన వరాన్ని కోరేవాడు, దానిలో శ్రేయస్సు లేకపోతే, అతడు తక్కువ జ్ఞానమున్నవాడే.” తర్వాత కృష్ణుడు, రాముడు, ఉద్ధవుడు, ఏదో కార్యసాధన కోసం, అక్రూరుడిని సంతోషపెట్టాలనే ఉద్దేశంతో, అక్రూరుని ఇంటికి వెళ్ళారు. దూరం నుంచే తన బంధువులైన ఈ మహానుభావులను చూసిన అక్రూరుడు, ఆనందంతో లేచి, వారిని ఆలింగనం చేసి, హర్షంతో ఆహ్వానించాడు. కృష్ణుడు, రాముడు ఇద్దరికీ నమస్కరించి, వారు కూడా అతనిని అభివాదంతో పలికారు. వారు యథావిధిగా ఆసనంలో కూర్చున్నారు. అక్రూరుడు వారికి పాదప్రక్షాళన జలాన్ని తలపై పెట్టుకొని, దివ్య వస్త్రాలు, సుగంధ పుష్పమాలలు, అత్యుత్తమాభరణాలతో ఘనంగా సత్కరించాడు. తలను వంచి, చేతులతో వారి పాదాలను కడిగి, వినయంతో అక్రూరుడు కృష్ణుడు, రామునితో ఇలా సంభాషించాడు: “ధన్యమైనదీ నా అదృష్టం! దుష్టుడైన కంసుడు, అతని అనుచరులు నశించి, మా వంశం మీరు ఇద్దరూ రక్షించి, మోక్షాన్ని ప్రసాదించారు. మీరు ఇద్దరూ పరమపురుషులు, జగత్తుకు కారణమూ, ఆధారమూ. మిమ్మల్ని మించి ఉన్నది, దిగువ ఉన్నది ఏదీ లేదు. ఈ సృష్టిని మీరు తానే సృష్టించి, మీ శక్తులతో దానిలో ప్రవేశించి, అనేక రూపాల్లో వ్యక్తమవుతారు. నా వంటి గర్భాల్లో కూడా, చరాచరాలలో, మీరు తానే అనేక రూపాల్లో అవతరిస్తారు. రజో, తమో, సత్త్వగుణాలతో మీరు సృష్టిని సృష్టించి, సంహరించి, రక్షిస్తారు. కానీ ఆ గుణాలు, కర్మలు మీకు బంధకరాలు కావు, ఎందుకంటే మీరు జ్ఞానస్వరూపులు. మీకు బంధమూ, మోక్షమూ ఉండవు. మీరు శరీరాది ఉపాధులతో పరిమితి చెందరు కనుక, మీకు భేదం లేదు. అందుకే మేము మిమ్మల్ని గుర్తించడంలో ఎప్పుడూ మాయలో పడకూడదు. పురాతనమైన వేదమార్గం అసత్య, మిథ్యా సిద్ధాంతాలతో అడ్డుపడినప్పుడు, లోకక్షేమార్థం మీరు సత్త్వగుణంతో అవతరిస్తారు. అందుకే, నేడు మీరు వసుదేవుని ఇంటిలో భాగావతారంగా అవతరించి, భూభారం తొలగించి, శత్రువులైన రాజుల సేనలను నాశనం చేసి, ఈ వంశ ఖ్యాతిని వ్యాప్తి చేశారు. ఈ రోజు మా ఇల్లు నిజంగా పవిత్రమైంది. ఎందుకంటే, భగవంతుడా! మీరు దేవతలు, పితృదేవతలు, జీవులు, మనుష్యరూపంలో, మీ పాదప్రక్షాళన జలంతో మూడు లోకాలను పవిత్రం చేసే, జగద్గురువైన అధోక్షజుడవై మా ఇంట్లో అడుగుపెట్టారు. మీలా భక్తులకు ప్రియమైన, మాటలు నిజమైన, అందరికీ మిత్రుడవైన, కృతజ్ఞుడైన, స్వార్ధం లేని మీలాంటి వాడిని వదిలి మరెక్కడ ఆశ్రయం కోరుతారు మేం? ధన్యమైన మా అదృష్టం! జనార్దనా! యోగేశ్వరులు, దేవతలు కూడా అందుకోవడం కష్టమైన నీవు నేడు మా ముందుకు ప్రత్యక్షమయ్యావు. మమ్మల్ని మాయాజాలమైన బంధాలనుండి, పిల్లలు, భార్య, ధనం, బంధువులు, ఇల్లు, శరీరం మొదలైన వాటి మీద మోహాన్ని తొలగించు.” ఈ విధంగా అక్రూరుడు భక్తితో పూజించి, స్తుతించినపుడు, శ్రీహరి చిరునవ్వుతో అతనిని మాయలో పడేసే విధంగా ఇలా సమాధానం ఇచ్చాడు: “నీవు మా గురువు, మామయ్య, ఎల్లప్పుడూ గౌరవించదగినవాడవు. మేము నీ ఆధీనంగా ఉండి, నీ రక్షణ, పోషణ, కరుణను పొందాలి. నీలాంటి మహనీయులను ఎల్లప్పుడూ మేలుకోరే వారు సేవించాలి. దేవతలు తమ స్వార్థానికి పని చేస్తారు, కానీ మానవులు కాదు. తీర్థాల్ని నీళ్లతో పవిత్రం చేయరు, దేవతలు మట్టి, రాయిల విగ్రహాలు మాత్రమే కాదు. సద్గుణులు కనిపించడమే ఒక్క క్షణంలో పవిత్రతను ఇస్తుంది. నీవు మా శ్రేయస్సు కోరే వాడవు కనుక, పాండవుల విషయం తెలుసుకోవడానికి హస్తినాపురానికి వెళ్ళు. వారి తండ్రి మరణించిన తరువాత, రాజు వారిని, వారి తల్లిని తమ నగరానికి తీసుకెళ్లి, వారు అక్కడ దుఃఖంలో ఉన్నారు. అందులో, అంబికా కుమారుడైన రాజు తన అన్నయ్య పిల్లల పట్ల సమానంగా వ్యవహరించడం లేదు. తన దుర్మార్గ కుమారుడి ప్రభావంలో ఉండి, అతని దృష్టి తక్కువైపోయింది. వారి పరిస్థితి ఎలా ఉందో తెలుసుకుని, మిత్రుల శ్రేయస్సు కోసం మేము తగిన చర్యలు తీసుకుంటాం.