శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ఓ మహోన్నతుడా, గోవిందుడు నగరంలోని రాజకుమారుల మధ్య, వారి స్నేహ సంభాషణల్లో, మన గ్రామ మహిళలను ఎప్పుడైనా గుర్తు చేసుకుంటాడా? నీవు గుర్తు చేసుకుంటావా, వృందావనంలో కమలం, మల్లెపూలు, చంద్రకాంతి మధ్య, తన ప్రియులతో రాత్రులను గడిపినప్పుడు, రాస లీలలో గజ్జెల మణులు మోగించినప్పుడు, మనలను ముచ్చటైన కథలతో ఆకట్టుకున్న ఆ రాత్రులను? దాశార్హ వంశీయుడు, తన స్వయంగా చేసిన పనుల వల్ల కలిగిన దుఃఖంతో బాధపడుతూ, ఇంద్రుడు వర్షంతో అడవిని పునరుజ్జీవింపజేసినట్లు, తన స్పర్శతో మనలను ప్రాణపించడానికి తిరిగి వస్తాడా? కృష్ణుడు తన రాజ్యాన్ని సంపాదించుకుని, శత్రువులను నాశనం చేసి, రాజకుమారులను వివాహం చేసుకుని, తన స్నేహితులతో చుట్టు ముట్టబడి ఉన్నప్పుడు, ఇక్కడికి ఎందుకు వస్తాడు, రాజా? విశ్వసిద్ధుడైన లక్ష్మీ పతికి, మన వంటి అడవి వాసులు లేదా ఇతరులు ఎలాంటి ప్రయోజనం కలిగిస్తారు? తనలో తానే తృప్తి పొందిన, అన్ని కామాలను నెరవేర్చుకున్న ఆ మహాత్మునికి మన అవసరం ఏముంది? నిజమైన ఆనందం ఆశల రహిత జీవనంలోనే ఉంది అని పింగల వేశ్య చెప్పింది; అయినా, ఇది తెలుసుకున్నప్పటికీ, కృష్ణుడిపై మన ఆశను విడిచిపెట్టడం చాలా కష్టం. యశస్సుతో కూడిన భగవంతునితో సంయోగాన్ని, మనసులోనైనా విడిచి పెట్టగలిగిన వారు ఎవరు? అదృష్టం ఎప్పుడూ ఆయన అంగాలను విడిచిపెట్టదు. ఈ నదులు, కొండలు, అడవులు, గోవులు, బాసురి ధ్వని—ఇవి అన్నీ కృష్ణుడు శంకర్షణుడితో కలిసి సంచరించినవి, ప్రభూ. లక్ష్మీ నివాసాలు మళ్ళీ మళ్ళీ నందుని కుమారుడిని మనకు గుర్తు చేస్తాయి; ఆ అడుగుల ముద్రలు చూసి, మనం ఆయనను మరచిపోలేము. ఆయన నడక, నవ్వు, చిలిపి చూపులు, మధురమైన మాటలు—ఇవి మన మనసులను పూర్తిగా ఆకర్షించాయి; ఇలాంటి కృష్ణుడిని ఎలా మరచిపోవచ్చు? ఓ ప్రభూ, ఓ లక్ష్మీ పతి, ఓ వ్రజాధిపతి, దుఃఖ నాశకుడా, గోకులాన్ని సముద్రంలో మునిగిన దుఃఖం నుంచి బయటపడేలా చేయి, గోవిందా! శుకుడు ఇలా చెప్పాడు: కృష్ణుని సందేశాలతో వियोग జ్వరం తగ్గిన గోపికలు, ఉద్ధవుని గౌరవంగా పూజించారు; ఆయనను భగవంతుని అవతారంగా గుర్తించారు. ఉద్ధవుడు అక్కడ కొన్ని నెలలు గడిపి, గోపికల దుఃఖాన్ని తొలగిస్తూ, కృష్ణుని లీలలను గానం చేసి, గోకులాన్ని ఆనందపరిచాడు. ఉద్ధవుడు నందుని వ్రజలో ఉన్నన్ని రోజులు, వ్రజవాసులకు ఆ క్షణాలు కృష్ణుని వార్తల్లో మునిగిపోయి వేగంగా గడిచాయి. నదులు, అడవులు, పుష్పించే చెట్లు చూసి, ఉద్ధవుడు కృష్ణుని గుర్తు చేసుకుని, వ్రజ ప్రజలకు సేవ చేస్తూ ఆనందాన్ని పొందాడు. గోపికలు కృష్ణునిలో అంతగా మునిగిపోయి, మనసు పూర్తిగా ఆయనపై నిమగ్నమై ఉండటం చూసి, ఉద్ధవుడు పరమానందంతో వారికి నమస్కరించి ఇలా పాడాడు: ఈ గోపికలు భూమిపై ఉన్న శరీరధారులలో అత్యుత్తములు; వారి గోవిందునిపై ప్రేమ హృదయంలో లోతుగా ఉంది. పునర్జన్మను భయపడే ఋషులు, మేము కూడా ఇలాంటి భక్తిని కోరుకుంటాము; బ్రహ్మగా జన్మించినా, ఆయన కథామృతాన్ని రుచి చూడటం మించినది లేదు. ఇవాళ అడవి వాసినులు, సాంప్రదాయాల్ని దాటి ఉన్న వారు, వారి కృష్ణునిపై ఉన్న పరమ ప్రేమను చూసి ఆశ్చర్యపడతాము. పరమాత్మ అయిన కృష్ణుని నేరుగా పూజించే వారు, జ్ఞానం లేకపోయినా, రాజు సేవకులకు అనుగ్రహం ఇచ్చినట్లు, ఆయన దయను పొందుతారు. ఈ మధుర ప్రేమ స్వర్గంలోని కమల పరిమళమైన దేవతా స్త్రీలలో కూడా లేదు; రాస ఉత్సవంలో ఆయన వ్రజ స్త్రీల మెడలను ఆలింగనం చేసి, వారికి పరిపూర్ణతను ప్రసాదించాడు. నాకు వృందావనంలో గడ్డి, పుట్ట, వల్లి, ఔషధంగా అయినా జన్మించాలనిపిస్తోంది; ఎందుకంటే, తన బంధువులను, సత్పథాన్ని విడిచిపెట్టిన, ముకుందుని మార్గాన్ని వెదికిన, వేదాలు కూడా ఆరాటపడే, ఆ స్త్రీల పాదధూళిని పొందాలనుకుంటున్నాను. వారు తమ వక్షోజాలను కృష్ణుని పద్మ పాదాలతో అలంకరించుకొని, లక్ష్మీదేవి, అత్యుత్తమ యోగులు పూజించే, రాస లీలకు లక్ష్యమైన ప్రభువుని ఆలింగనం చేసి, అన్ని దుఃఖాలను వదిలిపెట్టారు. నందుని వ్రజ స్త్రీల పాదధూళికి మళ్ళీ మళ్ళీ నమస్కరిస్తున్నాను; వారి హరి గానంతో మూడు లోకాలు పవిత్రమవుతున్నాయి. శుకుడు ఇలా చెప్పాడు: గోపికలకు, యశోద, నందుని, గోపులకు వీడ్కోలు పలికిన ఉద్ధవుడు, తన రథంపై ఎక్కి బయలుదేరాడు. ఆయన వెళ్తుండగా, నందుడు మరియు ఇతరులు, చేతిలో బహుమతులతో, ప్రేమతో, కన్నీళ్లు కలిగిన కళ్లతో, ఆయనను పలకరించారు. "మన మనస్సు ఎల్లప్పుడూ కృష్ణుని పద్మపాదాల వద్ద నిలవాలి; మన మాటలు ఆయన నామాలను మాత్రమే పలకాలి; మన శరీరాలు ఆయన సేవలో మోరాలి. ప్రభువు ఏ దిశలో మనను పంపినా, మన కర్మల వల్ల ఎక్కడికి వెళ్ళినా, మన కృష్ణునిపై భక్తి, శుభకార్యాలు, దానం ద్వారా, ఎల్లప్పుడూ స్థిరంగా ఉండాలి." ఇలా, గోపికలు, గోపులు కృష్ణునిపై భక్తితో ఉద్ధవుని గౌరవించారు. ఉద్ధవుడు, రాజా, మతురకు తిరిగి వచ్చాడు; కృష్ణుని రక్షణలో ఉన్నాడు. ఆయన కృష్ణునికి నమస్కరించి, వ్రజ ప్రజలపై ఉన్న అపార భక్తితో, వసుదేవుడు, రాముడు, రాజుకు బహుమతులు సమర్పించాడు. శుకుడు చెప్పాడు: ఆ తరువాత, జగత్తు అంతటినీ చూస్తున్న, అందరి ఆత్మ అయిన ప్రభువు, సైరంధ్రీ అయిన కుబ్జా కోరికను తెలుసుకుని, ఆమెను సంతృప్తిపరచాలనుకుని, ఆమె ఇంటికి వెళ్లాడు. ఆ ఇంటి లోపల, సుందరమైన వస్త్రాలు, ముత్యాల మాలలు, పతాకాలు, తంబూలాలు, మంచాలు, కుర్చీలు, ధూపం పరిమళం, దీపాల వెలుగు, పూలమాలలు, సువాసనలు—అన్ని ఆనందంగా అలంకరించబడి ఉన్నాయి. ఆయన ఇంట్లోకి ప్రవేశించగా, ఆమె గందరగోళంగా, వెంటనే తన ఆసనాన్ని వదిలి, ఆయనను సత్కరించి, తన స్నేహితులతో కలిసి, అచ్యుతునికి ఆసనం, ఇతర ఆహార్యాలు సమర్పించింది. ఉద్ధవునికి కూడా గౌరవంగా స్వాగతం పలికారు; ఆయన ఆసనాన్ని తాకి కూర్చున్నాడు. కృష్ణుడు, లోక సంప్రదాయం ప్రకారం, త్వరగా మంచంపైకి వెళ్లాడు. ఆమె స్నానం చేసి, సుగంధ ద్రవ్యాలతో అలంకరించుకుని, మంచి వస్త్రాలు, ఆభరణాలు ధరించి, పూలమాలలు, సువాసనతో, తాంబూలం నమిలి, మాధవుని వద్దకు వచ్చి, సిగ్గుతో, చిలిపి చూపులతో, చిరునవ్వుతో, తన ఉల్లాసాన్ని వ్యక్తపరిచింది. ఆయన తన ప్రియమైనవారిని, మొదటి కలిసినప్పుడు సిగ్గుతో, చేతిలో గాజులు ధరించిన ఆమెను, చేతిపట్టి మంచంపై కూర్చోబెట్టాడు; ఆమె తనకు అభిషేకం చేసిన పుణ్యంతో, ఆయనతో ఆనందాన్ని పొందింది. ఆమె హృదయం, వక్షోజాలు ప్రేమతో మండిపోతూ, కృష్ణుని పాద సుగంధాన్ని పీల్చి, తన బాధలను ఆయన పాదాలతో మసాజ్ చేసి, తన చేతులు, వక్షోజాలతో ప్రియుడిని ఆలింగనం చేసి, ఆనంద స్వరూపుడైన ఆయనలో తన దీర్ఘ దుఃఖానికి ముగింపు కనిపించింది. ప్రభువుని, లభించడమే కష్టమైన ముక్తి దాతను పొందిన ఆమె, తన అదృష్టం లేని జీవితాన్ని మరిచి, సాంద్రచందనాన్ని సమర్పించి, ఓ వరాన్ని కోరింది: "నా ప్రియుడు కొంతకాలం నా వద్ద ఉండాలి; నన్ను వదిలి వెళ్ళడం నాకు భరించదగదు, ఓ పద్మనేత్రుడా, నా వద్ద ఆనందించు." ఆమె కోరిన వరాన్ని ప్రసాదించి, గౌరవాన్ని ఇచ్చి, ఉద్ధవునితో కలిసి, గౌరవనీయమైన తన నివాసానికి తిరిగి వెళ్లాడు. విష్ణువును, జగతికి అధిపతిని, గొప్ప పూజతో ప్రసన్నం చేసి, మనసుకు ఇష్టమైన వరాన్ని కోరే వారు, ధర్మబద్ధత లేకపోతే, వారి వివేకం తక్కువే. కృష్ణుడు, రాముడు, ఉద్ధవుడు, ఏదో కార్యాన్ని సాధించాలనుకుని, అక్రూరుని సంతృప్తిపరచాలనుకుని, అక్రూరుని ఇంటికి వెళ్లారు.