శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

శ్రీమద్ భాగవతంలో చెప్పిన ఈ కథను మనం వినగానే, మన హృదయాలు కృష్ణ ప్రేమతో నిండిపోతాయి. కృష్ణుడు ప్రేమ యొక్క లోతులను, సున్నితమైన భావనలను బాగా తెలిసినవాడు. నగరంలోని స్త్రీలు ఆయనకు ఎంతో ప్రియమైనవారు; వారి మధురమైన మాటలు, చిలిపి సంజ్ఞలు కృష్ణుని మనసును ఆకర్షించకుండా ఎలా ఉంటాయి? ఓ మహాశయా, ఆ గోవిందుడు నగర స్త్రీల మధ్య, వారి సన్నిహిత సంభాషనల్లో, మన గ్రామ స్త్రీలను—గోపికలను—ఎప్పుడైనా గుర్తు చేసుకుంటాడా? మీరు గుర్తు చేసుకుంటారా? వృందావనంలో, కమలపువ్వులు, మల్లెపువ్వులు, చంద్రకాంతిలో, రసక్రీడలో కృష్ణుడు తన ప్రియమైనవారితో, గజ్జెల శబ్దాల్లో ఆనందంగా నర్తించిన రాత్రులను? అప్పుడప్పుడు మనతో మధురమైన కథలను చెప్పి మనలను మాయమాట్లతో ఆకట్టుకున్న ఆ క్షణాలను? దశార్హ వంశజుడు—కృష్ణుడు—తన వల్ల కలిగిన బాధతో, ఇక్కడికి తిరిగి వచ్చి, తన స్పర్శతో మనలను పునరుజ్జీవింపజేస్తాడా? ఇంద్రుడు వర్షంతో అడవిని పునరుజ్జీవింపజేసినట్టు, మన గోకులాన్ని కృష్ణుడు మళ్లీ ఆనందంతో నింపతాడా? కృష్ణుడు రాజ్యాన్ని సాధించి, శత్రువులను సంహరించి, రాజకుమార్తులతో వివాహం చేసుకుని, తన ప్రియమైన మిత్రులతో చుట్టూ ఉండి, ఇక్కడికి ఎందుకు వస్తాడు? అడవి మహిళలు, మనలాంటి వారు, లక్ష్మీ దేవి భర్త అయిన మహాత్మునికి—కృష్ణునికి—ఏ ఉపయోగం ఉండగలరు? ఆయన తన కోర్కెలన్నీ తీర్చుకున్నవాడు; తనలో తానే తృప్తి చెందాడు. పింగళా వేశ్య చెప్పినట్టు, ఆశలు లేకపోవడం అత్యంత ఆనందాన్ని ఇస్తుంది. అయినా, మనం తెలుసుకున్నప్పటికీ, కృష్ణునిపై మన ఆశను వదలడం చాలా కష్టం. కీర్తి పొందిన ప్రభువుతో సాన్నిధ్యాన్ని విడిచిపెట్టడం ఎవరికైనా సాధ్యమా? ఆయన శరీరాన్ని అదృష్టం ఎప్పుడూ విడిచిపోదు. ఈ నదులు, పర్వతాలు, అడవులు, ఆవులు, బాంసూరి శబ్దం—ఇవన్నీ కృష్ణుడు సంకర్షణతో కలిసి తిరిగినవి, ఓ ప్రభూ! లక్ష్మీ నివాసాలు మళ్లీ మళ్లీ నందుని కుమారుడిని మనకు గుర్తు చేస్తాయి; ఆయన అడుగులను చూస్తూ, మనం ఆయనను మరచిపోవడం అసాధ్యమైంది. కృష్ణుని మధుర నడక, ఉత్సాహపూరిత నవ్వు, చిలిపి చూపులు, మధురమైన మాటలు—ఇవి మన మనసులను పూర్తిగా ఆకర్షించాయి. మనం ఆయనను ఎలా మరచగలము? ఓ ప్రభూ, లక్ష్మీ భర్తా, వ్రజమందిరాధిపతిగా, దుఃఖాన్ని తొలగించేవాడా, గోకులాన్ని దుఃఖ సముద్రంలోంచి బయటకు తీయుము, ఓ గోవిందా! శుకదేవుడు చెప్పాడు: అప్పుడు, కృష్ణుని సందేశాలతో వియోగ బాధ తగ్గిన గోపికలు, ఉద్ధవుని పరమాదరంతో గౌరవించారు; ఆయనను ప్రభువు యొక్క అవతారంగా గుర్తించారు. ఉద్ధవుడు కొన్ని నెలలు వ్రజలో ఉండి, గోపికల దుఃఖాన్ని తొలగించాడు; కృష్ణుని లీలలు చెప్పి, గోకులాన్ని ఆనందంలో ముంచాడు. ఉద్ధవుడు నందుని వ్రజలో ఉన్న రోజులు, వ్రజవాసులకు క్షణాలు వేగంగా గడిచాయి; వారు కృష్ణుని వార్తల్లో మునిగిపోయారు. నదులు, అడవులు, పుష్పించే వృక్షాలను చూసి, ఉద్ధవుడు కృష్ణుని గుర్తు చేసుకుని ఆనందించాడు; వ్రజ ప్రజలకు సేవను అందించాడు. గోపికలు కృష్ణుని ప్రేమలో పూర్తిగా మునిగిపోయిన దృష్టిని చూసి, ఉద్ధవుడు పరమానందంతో నమస్కరించి, ఇలా పాడాడు: ఈ గోపికలు భూమిపై ఉన్న జీవులలో అత్యుత్తములు; వారి గోవిందునిపై ప్రేమ హృదయంలో దాగి ఉంది. జన్మభయంతో భయపడే ఋషులు, మనలాంటి వారు కూడా అలాంటి భక్తిని కోరుతారు. బ్రహ్మగా జన్మించడం కన్నా, ఆయన కథామృతాన్ని రుచించడం గొప్పది. ఈ అడవి మహిళలు, పాపవైపు మళ్లినవారు, మరియు కృష్ణుని పరమాత్మ ప్రేమ—ఇవి ఎంత భిన్నమైనవి! కానీ, అజ్ఞానంగా ఉన్నవారు కూడా ప్రభువును నేరుగా పూజిస్తే, రాజు సేవకులకు దయ చూపినట్టు, ఆశీర్వాదం పొందుతారు. ఓ మిత్రా, ఈ గాఢమైన ప్రేమ అనుగ్రహం దేవతా స్త్రీలకు కూడా దొరకదు; అది రసక్రీడ సమయంలో, వ్రజ ప్రియురాళ్ల మెడలను కృష్ణుడు ఆలింగనం చేసినప్పుడు కలిగింది. ఓహో! నేను వృందావనంలో గడ్డి, మొక్క, వల్లి, లేదా ఔషధంగా అయినా జన్మించాలనుకుంటున్నాను; ఎందుకంటే, వారు—తమ బంధువులను, సత్పథాన్ని వదిలి—ముకుందుని మార్గాన్ని అన్వేషించిన గోపికల పాద ధూళిని పొందడానికి. వారి వక్షోజాలు, కృష్ణుని కమల పాదాలతో అలంకరించబడ్డాయి; ఆయన లక్ష్మీ ద్వారా పూజించబడినవాడు, యోగేశ్వరులకు పరమ లక్ష్యమైనవాడు, రసక్రీడకు గమ్యమైనవాడు. ఆయనను ఆలింగనం చేసి, వారు అన్ని దుఃఖాలను పారద్రోలారు. నందుని వ్రజ గోపికల పాదధూళికి నేను మళ్లీ మళ్లీ నమస్కరిస్తాను; వారి హరి కీర్తన త్రిలోకాలను పవిత్రం చేస్తుంది. శుకదేవుడు ఇలా చెప్పాడు: తరువాత, గోపికలకు, యశోదకు, నందునికి, గోపాలకులకు వీడ్కోలు చెప్పి, ఉద్ధవుడు తన రథంలో ఎక్కి బయలుదేరాడు. ఉద్ధవుడు వెళ్తున్నప్పుడు, నందుడు మరియు ఇతరులు, చేతుల్లో అనేక బహుమతులతో, ప్రేమతో దగ్గరకు వచ్చారు; వారి కన్నీళ్లు ఆపుకోలేక, ఇలా అన్నారు: మన మనస్సు ఎల్లప్పుడూ కృష్ణుని కమల పాదాలపై నిలబడాలి; మన మాటలు ఆయన నామాన్ని మాత్రమే పలకాలి; మన శరీరం ఆయన సేవలో వంచాలి. ప్రభువు యొక్క సంకల్పం ప్రకారం, మన చర్యల వల్ల మనం ఎక్కడికైనా వెళ్ళినా, మన భక్తి కృష్ణునిపై నిలకడగా ఉండాలి; శుభకార్యాలు, దానాల ద్వారా మన భక్తి నిలబడాలి. ఈ విధంగా, గోపాలకులు కృష్ణునికి భక్తితో ఉద్ధవుని గౌరవించారు. ఉద్ధవుడు, ఓ రాజా, మతురాకు తిరిగి వెళ్లాడు; కృష్ణుని రక్షణలో. అతడు కృష్ణునికి నమస్కరించి, వ్రజవాసులపై తన హృదయం భక్తితో నిండిపోయి, వసుదేవ, రామ, రాజుకు బహుమతులు సమర్పించాడు. శుకదేవుడు ఇలా చెప్పాడు: అప్పుడు, సమస్త జగత్తుకు ఆత్మ అయిన ప్రభువు, సైరంధ్రీ (కుబ్జా) యొక్క కోరికను తెలుసుకుని, ఆమెను సంతోషపర్చాలనే ఉద్దేశ్యంతో, ఆమె ఇంటికి వెళ్లాడు. ఆ ఇంట్లో అద్భుతమైన అలంకరణలు, పూసల హారాలు, ధ్వజాలు, తంబూలాలు, మంచాలు, కుర్చీలు, ధూపం వాసన, దీపాల వెలుగు, పూలహారాలు, సుగంధాలు—అన్నీ ఆనందాన్ని కలిగించేవిగా ఉన్నాయి. కృష్ణుడు ఆమె ఇంట్లో ప్రవేశించగానే, కుబ్జా స్నానం చేసి, సుగంధాలుతో అలంకరించుకుని, మెత్తని వస్త్రాలు, ఆభరణాలు ధరించి, పూలహారాలు వేసుకుని, తాంబూలం నమిలి, మాధవుని దగ్గరకు వచ్చింది. ఆమె స్నిగ్ధమైన, లోతైన చూపులతో, సిగ్గుతో, చిరునవ్వుతో, ఆనందంతో కృష్ణుని పక్కన చేరింది. కృష్ణుడు, ఆమెను చేతితో పట్టుకుని, మంచంపై కూర్చోబెట్టాడు; ఆమెకు, తనను అభిషేకించిన పుణ్యఫలంతో, ఆనందాన్ని ప్రసాదించాడు. ఆమె హృదయం, వక్షోజాలు కృష్ణుని ప్రేమతో మండుతున్నాయి; కృష్ణుని పాదాల సుగంధాన్ని పీల్చి, తన బాధలను ఆయన పాదాల మర్దనతో తొలగించింది. ఆమె తన ప్రియమైనవారిని చేతులతో, వక్షోజాలతో ఆలింగనం చేసి, పరమానంద స్వరూపుడైన కృష్ణునిలో తన దీర్ఘదుఃఖానికి ముగింపు పొందింది. ఆమె, ముక్తిని ప్రసాదించే కృష్ణుని, దుర్లభుడైనవాడిని పొందిన తరువాత, చందనాన్ని సమర్పించి, ఒక వరం కోరింది: "నా ప్రియమైనవాడు కొంత కాలం నా దగ్గర ఉండాలి; నన్ను విడిచి ఉండలేను, ఓ కమలనేత్రా, నా తోడు ఆనందించు." కృష్ణుడు ఆమె కోరిన వరాన్ని ఇచ్చి, ఆమెను, ఉద్ధవునితో కలిపి, గౌరవించి, తన స్వస్థానానికి తిరిగి వెళ్లాడు. విష్ణువును గొప్ప పూజతో ప్రసన్నం చేసి, మనసుకు నచ్చిన వరాన్ని కోరే వారు, ఆ వరం శుభతతో కూడి లేకపోతే, వారు సరైన వివేకం లేని వారు. ఈ విధంగా, కృష్ణుని ప్రేమ, వ్రజవాసుల భక్తి, ఉద్ధవుని సేవ, కుబ్జా అనుభవ—all మనకు శ్రీమద్ భాగవతంలో ఆత్మీయంగా, మధురంగా ప్రత్యక్షమవుతాయి.