శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

శ్రీకృష్ణుడు ఇలా సందేశం పంపాడు: “మీ మనసును పూర్తిగా నామీదే స్థిరపర్చు. ఇతర బంధాలను విడిచిపెట్టు. నన్ను ఎప్పుడూ గుర్తు పెట్టుకుంటూ ఉంటే, త్వరలోనే నన్ను చేరుకుంటావు.” ఆయన మరొకటి చెప్పాడు: “రాత్రి వేళ వ్రజ అడవిలో నేను ఆటలాడినప్పుడు, ఆ రాసక్రీడలో పాల్గొనలేకపోయిన అదృష్టవంతులు కూడా నన్ను పొందారు. ఎందుకంటే వారు నా వీరచర్యలను ధ్యానిస్తూ ఉండేవారు.” ఈ సందేశాన్ని తమ ప్రియమైన కృష్ణుని నుండి విన్న వ్రజ స్త్రీలు, హర్షంతో ఉద్ధవుని చూసి, ఆయన తెచ్చిన వార్తను గుర్తు చేసుకుంటూ ఇలా మాట్లాడారు: “ధన్యమైనదే! యదువులకు శత్రువైన దుర్మార్గుడు కంసుడు చనిపోయాడు. అచ్యుతుడు తన బంధువులతో కలిసి అన్ని కార్యాలు విజయవంతంగా పూర్తి చేసి క్షేమంగా ఉన్నాడు. ఓ మృదువైనవాడా, నగర స్త్రీలు ప్రేమతో, సిగ్గుతో, చిరునవ్వుతో చూస్తే, గదా సోదరుడు ఆనందంగా ఉన్నాడా? ప్రేమలోని రహస్యాలను తెలిసిన ఆయన, నగర స్త్రీల మాటలు, ఆటపాటలకు ఆకర్షితుడవడంలో ఆశ్చర్యమేంటి? నగర స్త్రీల మధ్య, వారి స్నేహ సంభాషణల్లో, గోవిందుడు మన గ్రామస్త్రియలను ఎప్పుడైనా గుర్తు చేసుకుంటాడా? నీవు గుర్తున్నావా? వృందావనంలో కమలాలు, మల్లెలు, చంద్రకాంతిలో, గజ్జెల శబ్దంతో, మధుర కథలతో మనలను మంత్రముగ్ధులను చేసుకుంటూ, ప్రియాసమూహంతో రాత్రులు ఆనందంగా గడిపిన క్షణాలను? దశార్హ వంశజుడు తన చర్యల వల్ల కలిగిన బాధతో ఇక్కడికి తిరిగి వచ్చి, ఇంద్రుడు అడవిని వర్షంతో పునరుజ్జీవింపజేసినట్లు, తన స్పర్శతో మమ్మల్ని మళ్లీ ప్రాణాలతో నింపతాడా? రాజ్యాన్ని పొందిన కృష్ణుడు, శత్రువులను సంహరించిన తరువాత, రాజకుమార్తెలను పెళ్లి చేసుకుని, స్నేహితుల మధ్య ఉండగా, ఇక్కడికి ఎందుకు వస్తాడు? లక్ష్మీపతి అయిన మహాత్ముడికి, తనలోనే సంపూర్ణుడైనవాడికి, మేము అడవిలో నివసించే వారు ఏమి ఉపయోగపడతాం? పింగళ అనే వేశ్య చెప్పినట్లుగా, ఆశలేని స్థితిలోనే పరమానందం ఉంది అని తెలిసినా, కృష్ణునిపై మన ఆశను వదిలేయడం చాలా కష్టం. ఆయన మహిమను తెలిసినవారు కూడా, అనిచ్ఛయతోనైనా, ఆయనతోని సంబంధాన్ని విడిచిపెట్టలేరు. ఆయన శరీరాన్ని అదలిపెట్టని శ్రీదేవి కూడా అదృష్టవంతురాలే. ఈ నదులు, పర్వతాలు, అడవులు, ఆవులు, వేణు నాదం—ఇవన్నీ సంశయంలేకుండా కృష్ణుడు, సంకర్షణుడితో కలిసి తిరిగినవే. లక్ష్మీ నివాసమైన ఆ స్థలాలు మళ్లీ మళ్లీ నందుని కుమారుని జ్ఞాపకాన్ని కలిగిస్తుంటాయి. ఆయన అడుగుల ముద్రలు మనకు ఆయనను మరచిపోవడానికి వీల్లివ్వవు. ఆయన నడక, నవ్వు, చూపులు, మధురమైన మాటలు—ఇవి మన మనసులను పూర్తిగా ఆకర్షించాయి. ఇలాంటి వాడిని మేము ఎలా మరచిపోగలం? ఓ ప్రభూ, ఓ లక్ష్మీపతి, ఓ వ్రజాధిపతి, ఓ గోవిందా! దుఃఖసముద్రంలో మునిగిపోతున్న గోకులాన్ని మళ్లీ పైకి లేపు. శుకదేవుడు ఇలా చెప్పాడు: కృష్ణుని సందేశం విని, వियोग జ్వరం తగ్గిన గోపికలు, ఉద్ధవుని పుణ్యంగా చూచి, ఆయనను ఆత్మరూపంగా గౌరవించారు. ఉద్ధవుడు కొన్ని నెలలు అక్కడే ఉండి, గోపికల దుఃఖాన్ని తొలగిస్తూ, కృష్ణుని లీలలను పాడుతూ, గోకులను ఆనందింపజేశాడు. ఉద్ధవుడు నందుని వ్రజలో ఉన్న రోజులన్నీ, వ్రజవాసులకు క్షణాలు వేగంగా గడిచిపోయాయి, ఎందుకంటే వారు కృష్ణుని వార్తల్లో పూర్తిగా మునిగిపోయారు. నదులు, అడవులు, పువ్వులు చూసినప్పుడల్లా ఉద్ధవుడు కృష్ణుని జ్ఞాపకం తెచ్చుకుని, వ్రజవాసులకు సేవ చేశాడు. గోపికలు కృష్ణుని ధ్యానంలో అంతగా లీనమై ఉన్న దృశ్యాన్ని చూసి, ఉద్ధవుడు పరమానందంతో వారిని నమస్కరించి ఇలా అన్నాడు: “ఈ గోపికలు భూలోకంలో ఉన్న శరీరధారులలో అత్యుత్తములు. గోవిందునిపై వీరి ప్రేమ హృదయంలో లోతుగా వుంది. జన్మజన్మల పునర్జన్మను భయపడే మునులు, మేము కూడా ఇలాంటి భక్తిని కోరుకుంటాం. బ్రహ్మగా జన్మించడం కన్నా, ఆయన కథామృతాన్ని రుచిచూడడం ఎంతో మేలైనది. ఇక్కడ అడవిలో వాసం చేసే, పాపబుద్ధి కలిగిన ఈ స్త్రీలు ఎక్కడ? పరమాత్మ అయిన కృష్ణునిపై వీరి పరమభక్తి ఎక్కడ? నిజంగా, అజ్ఞానులు కూడా ప్రత్యక్షంగా భగవంతుని ఆరాధిస్తే, రాజు సేవకులకు ప్రసాదం ఇచ్చినట్లు, వారికి కూడా అనుగ్రహం లభిస్తుంది. ఓ మిత్రమా, ఈ ఉగ్రమైన ప్రేమ అనుగ్రహం, పద్మసుగంధమువంటి దేవతా స్త్రీలలో కూడా లేదు. ఇది రాసక్రీడ సమయంలో, వ్రజ స్త్రీల మెడలను ఆలింగనం చేసేటప్పుడు కలిగింది. వారు సంపూర్ణతను పొందారు. ఓహ్! నేను కూడా ఇక్కడ వృందావనంలో గడ్డి, పొద, వల్లి లేదా ఔషధిగా పుట్టాలని కోరుకుంటున్నాను. ఎందుకంటే, వారు త్యజించలేని బంధువులను, సదాచారాన్ని విడిచిపెట్టి, వేదాలు కూడా వెతికే ముకుందుని మార్గాన్ని ఆశ్రయించారు. వారి పాదధూళిని పొందాలని ఆశిస్తున్నాను. శ్రీలక్ష్మీ, అతిమహాత్ములైన యోగులు కూడా ఆరాధించే కృష్ణుని పాదాలను హృదయంలో ధరించుకున్న వీరు, ఆయనను ఆలింగనం చేసి, అన్ని దుఃఖాలను పారద్రోలారు. నందుని వ్రజ స్త్రీల పాదధూళికి నేను పునఃపునః నమస్కరిస్తున్నాను. ఎందుకంటే, వారి హరిదేవుని కీర్తనతో మూడు లోకాలు పవిత్రమవుతాయి.” అని ఉద్ధవుడు అన్నాడు. శుకదేవుడు ఇలా కొనసాగించాడు: ఆ తర్వాత ఉద్ధవుడు, గోపికలు, యశోద, నందుడు, ఇతర గోపకుల దగ్గర వీడ్కోలు చెప్పి, తన రథాన్ని ఎక్కాడు. ఆయన వెళ్లిపోతుండగా, నందుడు, ఇతరులు ప్రేమతో, కన్నీళ్లతో, అనేక బహుమతులతో ఆయన దగ్గరకు వచ్చారు. వారు ఇలా ప్రార్థించారు: “మన మనస్సు ఎల్లప్పుడూ కృష్ణుని పదపద్మాలపై నిలిచి ఉండాలి. మన మాటలు ఆయన నామాన్ని మాత్రమే పలకాలి. మన శరీరం ఆయన సేవలో నమించాలి. ప్రభువు అనుకూలంగా మనను ఎక్కడికి పంపినా, మన కర్మల వల్ల ఎక్కడికి పోయినా, మన భక్తి మారకుండాలి.” ఈ విధంగా గోపకుల నుండి గౌరవాన్ని పొందిన ఉద్ధవుడు, మళ్లీ మథురకు తిరిగి వెళ్లాడు. అక్కడ కృష్ణునికి నమస్కరించి, వ్రజవాసులపై తన భక్తిని గుండె నిండా ఉంచుకుని, వసుదేవుడు, రాముడు, రాజు వారికి బహుమతులు సమర్పించాడు. అనంతరం, శుకదేవుడు ఇలా వివరించాడు: “అంతటే, సమస్త ప్రాణుల ఆత్మస్వరూపుడైన, అన్నింటినీ దర్శించగల ప్రభువు, సైరంధ్రీ అయిన కుబ్జా కోరికను తెలుసుకుని, ఆమెను సంతోషపెట్టాలనుకొని, ఆమె ఇంటికి వెళ్లాడు. ఆ ఇంటి అంతా విలాసవంతంగా, ముత్యాల హారాలు, జండాలు, పందిరులు, మంచాలు, ఆసనాలు, ధూపధూపాల పరిమళంతో, దీపాల వెలుగుతో, పూల అలంకారాలతో నిండివుంది. కృష్ణుడు ఆమె ఇంట్లోకి ప్రవేశించగానే, కుబ్జా ఉత్సాహంతో తన స్థానంనుంచి లేచి, స్నేహపూర్వకంగా ముందుకు వచ్చి, తన స్నేహితులతో కలిసి అచ్యుతునికి ఆసనం, ఇతర ఆతిథ్యాలు సమర్పించింది. ఉద్ధవునికీ మర్యాదగా ఆహ్వానం పలికి, ఆయన ఆసనం తాకి కూర్చున్నాడు. కృష్ణుడు సాంప్రదాయానికి అనుగుణంగా, ఆ విలాసవంతమైన మంచంలోకి ప్రవేశించాడు. కుబ్జా స్నానం చేసి, సుగంధద్రవ్యాలు రాసుకుని, మెరిసే వస్త్రాలు, ఆభరణాలు ధరించి, పూలమాలలు వేసుకుని, పానసుపాకుతో, సుగంధాలతో, సిగ్గుతో కూడిన మధురమైన చూపులతో, మాధవుని దగ్గరకు వచ్చింది. మొదటి సారి కలిసిన సమయంలో ఆమె కొంచెం సంకోచంగా, చేతికి గాజులు మెరవగా, ఆయన ఆమెను పిలిచి, ఆమె చేతిని పట్టుకుని మంచంపై కూర్చోబెట్టాడు. ఆమె తన పూర్వపుణ్యఫలంతో, కృష్ణుని అనుగ్రహాన్ని పొందింది.” ఇలా, వ్రజలో గోపికల భక్తి, వారి మనసులోని తపన, ఉద్ధవుని అనుభూతి, కృష్ణుని కుబ్జాపై దయ—ఇవి అన్నీ పరమ పవిత్రంగా, హృదయాన్ని తాకేలా సాగాయి.