శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ఒక చెట్టు పండ్లు పోయిన తర్వాత పక్షులు దానిని వదిలిపోతాయి. అతిథులు ఆహారం తిన్నాక ఇంటిని విడిచిపోతారు. అడవి కాలిపోయినప్పుడు జింకలు అక్కడ ఉండవు. ఒక మహిళతో ఆనందాన్ని అనుభవించిన ప్రేమికులు కూడా ఆమెను వదిలిపోతారు. ఇదే విధంగా, గోవిందుని మాటలు, రూపం, మనసు—allలో లీనమై ఉన్న గోపికలు, కృష్ణుని దూత అయిన ఉద్వవుడు వచ్చినప్పుడు, లోక సంబంధాలన్నింటినీ విడిచిపెట్టారు. అప్పుడు వారు కృష్ణుని బాల్య, యవ్వనకాల క్రీడలను పదే పదే స్మరించుకుంటూ, ఆయన ప్రియమైన కార్యాలను ఆలపిస్తూ, నిర్లజ్జగా కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నారు. ఆ సమయంలో, ఒక గోపిక తేనెటీగను చూసి, కృష్ణునితో కలయిక భావనలో, దానిని తన ప్రియుడి దూతగా ఊహించి ఇలా మాట్లాడింది: "ఓ తేనెటీగా! మాయగాడైన నీ స్వామి సహచరుడా! నా ప్రత్యర్థి పాదాలను తాకకు. ఆమె వక్షోజాల పుష్పరేణువుతో కలిసిన haaramu నీ మీసాలపై మచ్చలు వేసింది. నీ ప్రభువు అయిన తేనెటీగల అధిపతికి, ఆ గర్విత మహిళల అనుగ్రహం కావాలి; నీవు అతని దూతవు కాబట్టి, యదువుల సభలో నిన్ను ఎగతాళి చేయడానికే సరిపోతావు. ఓ తేనెటీగా! ఆయన ఒక్కసారి మాత్రమే తన పెదవుల అమృతాన్ని మాకు ఇచ్చి, మాయగా మనస్సును ఆకర్షించి, పువ్వును వదిలినట్లు మమ్మల్ని వదిలేశాడు. పద్మా దేవి ఆయన పద్మపాదాలను ఎలా సేవిస్తోంది? ఆమె మనస్సును ఆయన మహిమా గానాలతో ఆకర్షించాడేమో! ఓ ఆరు కాళ్ల తేనెటీగా! యదువుల అధిపతి, మన ఇంటి ప్రాచీన యజమాని గురించి ఇక్కడ ఎందుకు పాడుతున్నావు? అతను తన స్నేహితుల మధ్య విజయాల కథలు వినిపించు. ఎందుకంటే, వారి కోరికలను తీరుస్తూ వారి హృదయ వేదనను ఆయన తొలగించాడు. ఆయన మాయా చిరునవ్వు, క్రీడా కనుబొమ్మలు… ఆయనకు ఏ లోకంలో, భూమిపై, పాతాళంలో, స్త్రీలు అందుబాటులో లేరని చెప్పగలవా? ఆయన పాదధూళిని పూజించడమే మా అదృష్టం. మనం ఎంత దురదృష్టవంతులైనా, ఆయన మహిమా నామం వినిపిస్తూనే ఉంటుంది. నీ తలపై ఆయన పాదాన్ని పెట్టకు. ఆయన మధురమైన మాటలు నాకు తెలుసు. నీవు చతురంగా మాట్లాడే దూతవు కాబట్టి, ఆయన నిన్ను పంపాడు. ఆయన ఇక్కడ తన భార్యలను, పిల్లలను సృష్టించి, నిర్లక్ష్యంగా వదిలిపోయాడు. అలాంటి వాడిని ఎలా నమ్మాలి? వానరాధిపతిని వెంబడించిన వేటగాళ్ల వలె, మనల్ని ప్రేమలో మూర్ఖులుగా చేసి, మన హృదయాలను గాయపరిచాడు. బలి వంటి మహాబలశాలిని కూడా పక్షిలా బంధించాడు. చాలు, ఈ కృష్ణునితో స్నేహం; ఆయన కార్యాల కథలు వదిలేయడం కష్టం. ఆయన లీలామృతాన్ని ఒక్కసారి వినినవారు, ద్వంద్వాలను విడిచి, ఇల్లు, కుటుంబాన్ని వదిలి, పక్షుల్లా మునిగిపోయారు. ఇక్కడ కూడా, చాలామంది గోపికలు పక్షుల్లా మునిగిపోయి, భిక్షాటన చేస్తూ తిరుగుతున్నారు. మేము ఆయన వక్రమైన మాటలను అమృతంగా నమ్మి, తల్లి పిలుపు విన్న పిల్ల పక్షిలా మూర్ఖులమయ్యాం. మేము కృష్ణుని భార్యలమయ్యాం, కానీ ఆయన నఖాల స్పర్శతో కలిగిన వేదనను పదే పదే గుర్తుచేసుకుంటున్నాం. ఓ దూతా! ఇంకేమైనా వార్త చెప్పు. స్నేహితీ! నీవు మా ప్రియునిచే పంపించబడి తిరిగి వచ్చావా? నీవు ఏమి కోరుకుంటున్నావు? నీవు ఆరాధనకు పాత్రవు, ఓ మృదువైనవాడా! లక్ష్మీ దేవి ఎల్లప్పుడూ ఆయన వక్షస్పై ఉంటే, మమ్మల్ని ఆయన దగ్గరికి ఎలా తీసుకువస్తావు? ఆయన ఇప్పుడు మథురలో ఉన్నాడా? తన తండ్రి ఇల్లు, బంధువులు, గోపులను గుర్తు చేసుకుంటున్నాడా? మమ్మల్ని, ఆయన సేవకులను, ఎప్పుడైనా మాట్లాడుతున్నాడా? ఆయన తన బలమైన, సుగంధమైన భుజాన్ని మస్తకంపై ఉంచే రోజు ఎప్పుడు వస్తుంది? శ్రీ శుకుడు ఇలా అన్నాడు: అప్పుడు ఉద్వవుడు, వారి కృష్ణుని దర్శన తపనను వినిపించి, ప్రేమపూర్వకమైన సందేశాలతో గోపికలను ఓదార్చుతూ ఇలా అన్నాడు. "మీరు నిజంగా ధన్యులు, లోకంలో గొప్ప గౌరవాన్ని పొందారు. ఎందుకంటే మీ మనస్సంతా వాసుదేవునిపై నిలిపారు. వ్రతాలు, తపస్సు, యజ్ఞాలు, జపాలు, అధ్యయనం, నిగ్రహం—ఇవి అన్నింటి ద్వారానే కృష్ణుడిపై భక్తి కలుగుతుంది. మీరు మహా అదృష్టవంతులు; మునులకు కూడా దుర్లభమైన భగవద్భక్తిని పొందారు. విధి వల్ల, మీరు కుమారులు, భర్తలు, శరీరాలు, బంధువులు, ఇళ్లను వదిలి, కృష్ణుడనే పరమపురుషుణ్ని ఎంచుకున్నారు. మీరు గొప్ప అదృష్టవంతులు. ఈ వియోగంలో, మీకు పరమాత్మలో లీనత కలిగింది. దీనివల్ల, మీరు నాతో గొప్ప దయ చూపారు. మీరు సంతోషపడేలా, మీ ప్రియభర్త పంపిన రహస్య సందేశాన్ని వినండి." శ్రీకృష్ణుడు ఇలా సందేశం పంపాడు: "నేను మీకు దూరంగా ఉన్నట్టు కనిపించినా, నిజానికి నేను ఎప్పుడూ మీతోనే ఉన్నాను. ఆకాశం, గాలి, అగ్ని, నీరు, భూమి అన్నింటిలో ఎలా లీనమై ఉంటాయో, అలాగే నేను అన్ని జీవుల్లోను, మనస్సు, ప్రాణం, ఇంద్రియాలు, వాటి లక్షణాల్లోను మౌలికంగా ఉన్నాను. నేనే నా స్వరూపంలో సృష్టించాను, నశింపజేశాను, నిలిపాను—ఇది నా స్వశక్తితో, భూతాల, ఇంద్రియాల, లక్షణాల తత్త్వంగా జరుగుతుంది. ఆత్మ జ్ఞానస్వరూపం, శుద్ధమైనది, భిన్నమైనది, గుణాలకు అతీతమైనది. అయినా, మాయా ప్రభావంతో, అది నిద్ర, స్వప్న, జాగరణ స్థితుల్లో సంచరించేలా కనిపిస్తుంది. ఇంద్రియాలు కల్పితమైన స్వప్నవస్తువులను ఎలా అనుభవిస్తాయో, అలాగే వాటిని నియంత్రిస్తూ, ఎప్పుడూ జాగ్రత్తగా, స్వాధీనంగా ఉండాలి. ఇది అంతర్గత ఉపదేశం, యోగం, వివేకజ్ఞానం. త్యాగం, తపస్సు, స్వనిగ్రహం, సత్యం—వీటన్నీ నదుల్లా సముద్రంలో కలిసిపోతాయి. మీ ప్రియుడు అయిన నేను, మీకు దూరంగా ఉన్నట్టు కనిపించడం, మీ మనస్సును మరింతగా నాకే లగ్నం చేయడానికే. ఎందుకంటే, ప్రియుడు దూరంగా ఉన్నప్పుడు, మనస్సంతా అతనిపైనే కేంద్రీకృతమవుతుంది. కనబడే సమయానికంటే, దూరంగా ఉన్నప్పుడు, స్త్రీల మనస్సు ప్రియునిపై మరింత స్థిరంగా ఉంటుంది. మీరు అన్ని బంధాలను విడిచి, నా మీదే మనస్సును నిలిపి, నన్ను ఎప్పుడూ స్మరించుకుంటే, త్వరలోనే నన్ను పొందుతారు. వ్రజలో నేను రాత్రి లీలలు చేయగా, రాసక్రీడలో పాల్గొనలేకపోయిన వారు కూడా, నా వీర్యకార్యాలను ధ్యానించటం వల్ల, నన్ను పొందారు." శుకుడు ఇలా చెప్పాడు: ప్రియుని మాటలు విని, వ్రజ గోపికలు ఆనందంతో ఉద్వవునితో ఇలా అన్నారు: "అదృష్టవశాత్తు, యదువుల శత్రువు అయిన కంసుడు చనిపోయాడు. అదృష్టవశాత్తు, అచ్యుతుడు తన బంధువులతో కలసి, అన్ని లక్ష్యాలను సాధించాడు. ఓ మృదువైనవాడా! గదా సోదరుడు, నగర స్త్రీల మృదుస్మిత, సున్నిత దృష్టులతో గౌరవింపబడుతూ, వారికి ఆనందాన్ని ఇస్తున్నాడా? ప్రేమలో నిపుణుడైన ఆయన, నగర స్త్రీల మాటలు, ఆటపాటలతో ఆకర్షితుడవకపోతాడా? ఓ ఉదారుడా! నగర స్త్రీల మధ్య, గోవిందుడు మమ్మల్ని—పల్లె స్త్రీలను—ఎప్పుడైనా గుర్తు చేసుకుంటాడా? వృందావనంలో, కమలాలు, మల్లెలు, వెన్నెల మధ్య, రాసక్రీడలో, కింకిణి ధ్వనులతో, మనతో కలిసి ఆనందించిన ఆ రాత్రులను ఆయన గుర్తు చేసుకుంటాడా? అప్పుడప్పుడు మమ్మల్ని నవ్వించే కథలు చెప్పిన దాన్ని గుర్తు చేసుకుంటాడా? దశార్హుని వంశజుడు, తన చర్యల వల్ల కలిగిన వేదనతో బాధపడుతూ, ఇక్కడికి తిరిగి వచ్చి, తన స్పర్శతో మమ్మల్ని పునరుజ్జీవింపజేస్తాడా? ఇంద్రుడు వర్షంతో అడవిని పునరుజ్జీవింపజేసినట్లు! ఆయన రాజ్యాన్ని సంపాదించి, శత్రువులను సంహరించి, రాజకుమార్తెలను వివాహం చేసుకుని, స్నేహితుల మధ్య ఆనందంగా ఉండగా, మళ్లీ ఇక్కడికి ఎందుకు వస్తాడు? పరిపూర్ణుడైన, లక్ష్మీపతిగా, తన కోరికలన్నీ నెరవేర్చుకున్న మహాత్ముడైన ఆయనకు, మేము అడవి స్త్రీలు లేదా ఇతరులు ఏమి అవసరం? నిజంగా, ఆశలేని స్థితిలోనే పరమానందం ఉంది—ఇది పింగళ వేశ్య చెప్పింది. అయినా, దీన్ని తెలిసినప్పటికీ, కృష్ణునిపై మా ఆశను విడిచిపెట్టడం మాకు అసాధ్యం." ఇలా, గోపికలు తమ హృదయాన్ని, ప్రేమను, వియోగాన్ని, కృష్ణుని సందేశాన్ని, ఉద్వవునితో పంచుకున్నారు.