శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ఈ లోకంలో సద్గుణ దుష్ప్రభావాల మేళంలో ఆయనకు ఏ కార్యమూ లేదు. అయినప్పటికీ, లీలకోసమే ఆయన సజ్జనులను రక్షించేందుకు అవతరించితాడు. ఆయన గుణాతీతుడు అయినప్పటికీ, సత్య, రజస, తమోగుణాలను ధరించి, ఆ గుణాలతో క్రీడిస్తూ, సృష్టి, స్థితి, లయాలను నిర్వర్తిస్తాడు—తనకు జననం లేనప్పటికీ. ఒకటే వస్తువును తేనెటీగ తిప్పుతున్నట్లు కనిపించడంలా, మనస్సులో 'నేనే చేయుదునని' భావన వల్ల ఆత్మను కర్తగా భావించబడుతుంది. నిజంగా, ఓ భాగ్యశాలులారా, ఆయన మీ కుమారుడు మాత్రమే కాదు. శ్రీహరి సమస్త ప్రాణుల కుమారుడు, ఆత్మ, తండ్రి, తల్లి, అధిపతి—అన్నీ ఆయనే. ఇక్కడ కనిపించేది, వినిపించేది, గతం, వర్తమానం, భవిష్యత్తు, స్థిరం, చలనం, గొప్పదీ, చిన్నదీ—అవి అన్నీ అపరాభూతమైన పరమార్థం తప్ప వేరే దేనికీ విలువ లేదు. ఆయనే సర్వం, పరమాత్మ. ఇలా నందుడు, కృష్ణుని స్నేహితుడు, ఇతర గోపులతో రాత్రంతా మాట్లాడుతూ గడిపాడు. ఆ ఉదయం గోపికలు లేచి, దీపాలను పరిశీలించి, ఇంటి దేవతలను పూజించి, పెరుగు మథనానికి సిద్ధమయ్యారు. వారు చేతులకు వంకయలు, మెడలో పూలహారాలు ధరించి, తాడులు లాగుతూ, నడుములు, వక్షోజాలు, హారాలు, కుండెలు కంపించగా, ముఖాలు కుంకుమతో ప్రకాశించాయి. వ్రజ గోపికలు కమలనేత్రుడైన కృష్ణుని గుణాలను ఆలపించగా, వారి స్వరాలు ఆకాశాన్ని తాకినట్లయ్యాయి. పెరుగు మథన ధ్వనితో కలిసిన ఆ పాటలు, దిక్కులలోని అపశకునాలను తొలగించాయి. సూర్యోదయం అయ్యింది. నందుని ఇంటి వద్ద వ్రజవాసులు బంగారు రథాన్ని చూచి, "ఇది ఎవరిది?" అని ఆశ్చర్యపడ్డారు. "అక్రూరుడు వచ్చాడా? లేక ఇంకెవరైనా, కంసుని ఆజ్ఞను నెరవేర్చేందుకు వచ్చారా? ఆయన చేతనే కమలనేత్రుడు కృష్ణుడు మథురకు తీసుకుపోయబడ్డాడు కదా?" అని ప్రశ్నించుకున్నారు. "మన ప్రభువు సంతోషానికి, ఈయన మనకు ఏ పాపపరిహారం చేస్తాడో?" అని గోపికలు పరస్పరం మాట్లాడుకుంటుండగా, ఉదయకర్మలు పూర్తిచేసుకొని ఉద్ధవుడు అక్కడికి వచ్చాడు. కృష్ణుని సహచరుడైన ఉద్ధవుడిని చూసిన వ్రజ గోపికలు—అతని దీర్ఘబాహువు, తాజా కమలంలాంటి కన్నులు, పీతాంబరం, కమలహారంతో అలంకృతమైన ముఖచంద్రం, మెరిసే కుండెలు చూసి ఆశ్చర్యపోయారు. "మేము నిన్ను యదువంశాధిపతి సేవకునిగా తెలుసు. ఆయన తల్లిదండ్రులకు ప్రీతికరమైన పని కోసం నిన్ను పంపాడు. వేరే కారణం వ్రజలో ఆయనను స్మరించడానికి ఉండదు. బంధుత్వ ప్రేమను మునులు కూడా తేలికగా వదలలేరు," అని వారు అన్నారు. "ఇతరులతో స్నేహం ప్రయోజనం కోసం ఏర్పడుతుంది; ప్రయోజనం ఉండగానే ఉంటుంది. పురుషులు స్త్రీలతో, తేనెటీగలు పువ్వులతో ఎలా వ్యవహరిస్తాయో అలాగే. దరిద్రులను వేశ్యలు వదిలిపెడతారు; శక్తిలేని రాజును ప్రజలు వదిలిపెడతారు; జ్ఞానం పూర్తయిన విద్యార్థులు గురువును వదిలిపోతారు; దక్షిణా తీసుకున్న పూజారులు వెళ్లిపోతారు. పండ్లు లేని వృక్షాన్ని పక్షులు వదిలిపోతాయి; భోజనం చేసిన అతిథులు ఇంటిని వదిలిపోతారు; అగ్ని కాలిన అడవిని జింకలు వదిలిపోతాయి; అనుభవించిన స్త్రీని ప్రియులు వదిలిపోతారు." ఇలా, గోవిందుని నామ, రూప, గుణ, లీలల్లో మనసు, శరీరం, వాక్కు లీనమైన గోపికలు, ఉద్ధవుడు వచ్చినప్పుడే లోకసంబంధాలను పూర్తిగా వదిలేశారు. వారు కృష్ణుని బాల్య, కౌమార్యలీలలను స్మరించుకుంటూ, నిర్లజ్జగా కన్నీరు కార్చారు. ఒక గోపిక తేనెటీగను చూసి, కృష్ణునితో మిలనం ధ్యానిస్తూ, దానిని తన ప్రియుడి దూతగా ఊహించి ఇలా పలికింది: "ఓ తేనెటీగ! మోసగాడైన వాడి మిత్రమా! నా ప్రత్యర్థి పాదాలను తాకకు. ఆమె కంఠహారంలో ఉన్న పుష్పరేణువు నీ మీసాలపై మచ్చగా ఉంది. నీ యజమాని తేనెటీగల అధిపతి, అతని గర్విత స్త్రీల అనుగ్రహాన్ని తీసుకెళ్ళు. నీవు యదువంశంలో హాస్యాస్పదుడవు." "ఒకసారి తన పెదవుల అమృతాన్ని మాకు ఇచ్చి, మాయాజాలంతో మమ్మల్ని ఆకర్షించి, పువ్వును వదిలిపెట్టినట్లు మమ్మల్ని వదిలేశాడు. పద్మా అతని పదపద్మాలను ఎలా సేవిస్తుంది? ఆమె మనసు అతని మహిమను విని దోచుకుపోయింది." "ఓ ఆరు కాళ్లదా! యదువంశాధిపతి గుణాలను ఇక్కడ ఎందుకు పాడుతున్నావు? అతడు మా ఇళ్లకు పురాతనాధిపతి. అతని స్నేహితుల మధ్య విజయగాధలు పాడు. వారి వక్షోజపీడలను నివారించి, వారి కోరికలను తీరుస్తూ ఆనందపరిచాడు." "ఆకర్షణీయమైన చిరునవ్వు, క్రీడాత్మక భ్రూవిలాసాలతో మాయచేసే వాడికి, స్వర్గంలో, భూమిపై, పాతాళంలో ఎలాంటి స్త్రీలు అందుబాటులో లేరు? మేము అతని పాదపద్మధూళిని పూజించడమే మా భాగ్యం. పాడుబడినవారిలో కూడా అతని నామం వినిపిస్తుంది." "నీ తలపై అతని పాదాన్ని ఉంచకు. అతని మధుర వాక్యాలు నాకు తెలుసు. నీవు ప్రసాదనైపుణ్యంలో నిపుణుడివి, అతని దూతగా వచ్చావు. తన భార్యా, పిల్లలను సృష్టించి, నిర్లక్ష్యంగా వదిలిపెట్టి వెళ్లిపోయాడు. అతనిపై ఎలా నమ్మకం పెట్టుకోవాలి?" "వానరాధిపతిని వెంబడించే వేటగాళ్లలా, ప్రేమలో మూర్ఖులైన, రక్షణ లేని స్త్రీలను గాయపరిచాడు. బలివైపుని కూడా పక్షిలా బంధించాడు. చీకటి వాడి స్నేహానికి చాలు. అయినా అతని లీలలు వదిలిపెట్టడం కష్టం." "ఒకసారి అతని క్రీడల అమృతబిందువులను ఆస్వాదించినవారు, ఒక్కసారి విన్నవారు, ద్వంద్వాలను విడిచిపెట్టి, ఇళ్ళు, బంధువులను వదిలిపెట్టి, పక్షుల్లా సంచరిస్తున్నారు." "మేము అతని వక్రమైన మాటలను అమృతంలా నమ్మి, తల్లి పిలుపు విన్న పిల్లపక్షుల్లా మూర్ఖులమయ్యాం. మేము కృష్ణుని భార్యలు, జింకల్లా. అతని గోరు గోరింటచూపు మాకు కలిగించిన బాధను మళ్లీ మళ్లీ స్మరిస్తాం. ఇంకేమైనా వార్తలు చెప్పు, ఓ దూతా!" "ప్రియమైనవాడా! నీవు ప్రియుడు పంపిన దూతగా తిరిగి వచ్చావా? నీవు శ్రేష్ఠుడు, గౌరవానికి పాత్రుడివి. మమ్మల్ని విడిచిపెట్టలేని వాడి దగ్గరకి ఎలా తీసుకెళ్తావు? లక్ష్మీదేవి ఎప్పుడూ అతని వక్షోజంపై నివసిస్తుంది కదా!" "ఆ నందనందనుడు ఇప్పుడు మథురలో ఉన్నాడా? తన తండ్రి ఇంటిని, బంధువులను, గోపాలను గుర్తుచేసుకుంటాడా? మమ్మల్ని, తన సేవకులను, ఎప్పుడైనా మాట్లాడతాడా? అతని బలమైన, సుగంధమైన భుజాన్ని మళ్లీ మేము ఎప్పుడు తలపై ఉంచుకుంటామో!" శ్రీ శుకుడు ఇలా చెప్పాడు: గోపికల కృష్ణస్మరణ తపనను చూసిన ఉద్ధవుడు, ప్రేమతో నిండిన సందేశాన్ని చెప్పి వారిని ఓదార్చాడు. శ్రీ ఉద్ధవుడు ఇలా అన్నాడు: "ఓ మహాభాగ్యశాలులారా! మీరు లోకంలో పరమపూజితులై, వాసుదేవునికి మీ మనస్సును పూర్తిగా సమర్పించుకున్నవారు. వ్రతాలు, తపస్సు, యజ్ఞాలు, పారాయణం, విద్యాభ్యాసం, ఆత్మనిగ్రహం, ఇతర మార్గాల ద్వారా కృష్ణభక్తి లభిస్తుంది. కానీ, మీ అదృష్టవశాత్తూ, మీరు దుర్లభమైన పరమభక్తిని పొందారు. మునులకు కూడా ఆ భక్తి సులభం కాదు." "మీరు తనయులను, భర్తలను, శరీరాలను, బంధువులను, ఇళ్లను వదిలి, కృష్ణుని, ఆ పరమపురుషుడిని ఆశ్రయించారు. ఈ వియోగంలో మీరు పొందిన పరమతత్త్వసాక్షాత్కారం నాకు గొప్ప దయగా కలిగింది." "మీ ప్రియభర్త పంపిన గోప్యమైన, మిమ్మల్ని ఆనందపెట్టే సందేశాన్ని వినండి." "శ్రీకృష్ణుడు ఇలా అన్నాడు: నా వియోగం మీతో పూర్తిగా ఉండదు. నేను సమస్త భూతాల్లో ఉన్నాను. ఆకాశం, వాయువు, అగ్ని, నీరు, భూమి అన్నింటిలోనూ ఉన్నట్లే, మనస్సు, ప్రాణ, భూత, ఇంద్రియ, గుణాలకు ఆధారమైనవాడిని. నేను నన్ను నాలోనే సృష్టిస్తాను, నాశనం చేస్తాను, పోషిస్తాను—నా స్వశక్తితో, భూత, ఇంద్రియ, గుణాల సారంగా." "ఆత్మ జ్ఞానస్వరూపి, నిర్మలుడు, ప్రత్యేకుడు, గుణాలకు అతీతుడు. అయినా మాయావశాత్తు, సుషుప్తి, స్వప్న, జాగరణ స్థితులలో సంచరించే వాడిగా కనిపిస్తాడు.