శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

నందుడు, యశోదమ్మలో శ్రీకృష్ణునిపై ఉన్న అపూర్వమైన ప్రేమను చూసి, ఉద్ధవుడు హర్షంతో నందుని దగ్గరికి వెళ్ళి ఇలా అన్నాడు: "ఓ నంద, యశోదా! మీరు ఇద్దరూ ఈ లోకంలోని సమస్త జీవుల్లో అత్యంత భాగ్యవంతులు, అత్యంత గౌరవనీయులు. ఎందుకంటే మీ మనస్సు అంతా జగత్తుకు గురువైన నారాయణుని మీదే నిలిచిపోయింది. ఈ రాముడు, ముకుందుడు అనేవారు సృష్టి యొక్క మూలం, బీజం మరియు గర్భం. వారే పురుషుడు, వారే ఆది ప్రకృతి. సమస్త జీవుల్లో వారే జ్ఞానానికి, ఐశ్వర్యానికి మూలాధిపతులు; ఇతరులందరి కంటే భిన్నమైన వారు. ఒకవేళ మరణ సమయములో, ఎవరికైనా మనస్సు శుద్ధిగా లేకపోయినా, క్షణకాలం అయినా ఆయనపై స్థిరపడితే, ఆయన వెంటనే వారి కర్మబంధాన్ని తొలగించగలడు. సూర్యుడివలె ప్రకాశిస్తూ, బ్రహ్మస్వరూపుడై, వారిని పరమ మార్గానికి చేర్చుతాడు. సర్వకారణమైన నారాయణుడు, సమస్త జీవుల కోసం మానవ రూపం ధరించాడు. మీరు మీ హృదయాలను ఆయనపై ఇంతగా నిలిపినప్పుడు, మీకు మరింత పుణ్యం ఏముంటుంది? చాలా తక్కువ కాలంలోనే, సాత్వతుల అధిపతి అయిన అచ్యుతుడు వ్రజకు వచ్చి, తన తల్లిదండ్రులకు మళ్లీ ఆనందాన్ని ఇస్తాడు. సాత్వతుల శత్రువైన కంసుని మర్దించి, కృష్ణుడు మీకు ఇచ్చిన వాగ్దానం ఖచ్చితంగా నెరవేర్చతాడు. కాబట్టి, మహాభాగ్యవంతులైన మీరెవరూ విచారించకండి. మీరు కృష్ణుణ్ని మళ్లీ చూడగలుగుతారు. ఆయన సమస్త జీవుల హృదయాల్లో వెలుగువంటి వెలుగుగా నిలిచివున్నాడు. అసలు ఆయనకు ఎవ్వరూ ప్రియులు కాని, ద్వేషించేవారు కాని లేరు; పైవారు, క్రిందవారు, సమానులు, అసమానులు లేరు. ఆయన అందరినీ సమానంగా చూస్తాడు. అయనకు తల్లి, తండ్రి, భార్య, కుమారులు, ఇతర బంధువులు లేరు; తాను, పరుడు అనే భావన లేదు; శరీరం, జన్మ కూడా లేవు. ఈ లోకంలో సత్కర్మ, దుష్కర్మ అనే భేదం ఆయనకు లేదు. అయినప్పటికీ, లీలకోసం, సద్జన పరిరక్షణ కోసం అవతరించుతాడు. గుణాతీతుడైన ఆయన, సత్త్వ, రజ, తమోగుణాలను స్వీకరించి, ఆ గుణాలతో సృష్టి, స్థితి, లయలను నిర్వహిస్తాడు. అయినా, ఆయనకు జన్మ లేదు. పూలు తిప్పే తేనెటీగను చూస్తే అది తిరుగుతున్నట్టు అనిపించడంలా, మనస్సులో 'నేనే కర్త' అనే భావన వల్ల ఆత్మను కూడా కర్తగా భావిస్తారు. అయన మీ కుమారుడే కాదు, ఓ భాగ్యవంతులారా! హరివే సమస్త ప్రాణులకు కుమారుడు, తండ్రి, తల్లి, స్వరూపుడు, అధిపతి. ఇక, మనం చూసేది, వినేది, గతం, వర్తమానం, భవిష్యత్తు, స్థిరమైనవి, చలించేవి, పెద్దవి, చిన్నవి—అవన్నీ నశ్వరమైనవి. అవ్యయమైన పరమాత్మయే నిజమైన వాస్తవం; ఆయనే సమస్తమూ. ఈ విధంగా ఉద్ధవుడు, నందుడు మాట్లాడుకుంటూ రాత్రిని గడిపారు. ఆ సమయంలో వ్రజ గోపికలు లేచి, దీపాలను పరిశీలించి, ఇంటి దేవతలను పూజించి, పెరుగు మదుపు మొదలుపెట్టారు. వారు చేతులకు వజ్రాలు, మెడలో పూలహారాలు ధరించి, తాడులు లాగుతూ, నడుము, వక్షోజాలు, హారాలు, కుండలాలు ఊగుతూ, కనురెప్పలు, చెంపలు కుంకుమతో అలంకరించి ప్రకాశించిపోయారు. వ్రజ గోపికలు కమలనేత్రుడైన కృష్ణుని గుణాలను ఆలపిస్తూ, వారి గాత్రాలు ఆకాశాన్ని తాకినట్టు అనిపించాయి. ఆ పాటలు, పెరుగు మదుపు ధ్వనితో కలిసిపోయి, దిక్కులలోని అపశకునాలను తొలగించాయి. అంతలో సూర్యోదయం అయ్యింది. ప్రభువు దర్శనమిచ్చినప్పుడు, వ్రజవాసులు నందుని ఇంటి వద్దకు వచ్చి, బంగారు రథాన్ని చూసి, "ఇది ఎవరిది?" అని ఆశ్చర్యపడ్డారు. "అక్రూరుడు వచ్చాడా? లేక ఇంకెవడైనా కంసుని పనిని నెరవేర్చడానికి వచ్చాడా? ఇదే వాడేనా కమలనేత్రుడైన కృష్ణుణ్ని మథురకు తీసుకెళ్ళినవాడు?" అని వారు అనుకున్నారు. "ఇతడు మన ప్రభువు కోసం మనకు ఏ ప్రాయశ్చిత్తం చేయగలడు? మన ప్రభువుకి సంతోషం కలిగించేందుకు ఏమి చేయగలడు?" అని గోపికలు మాట్లాడుకుంటుండగా, ఉద్ధవుడు తన స్నానాదులు, సంధ్యావందనాదులు పూర్తి చేసి వచ్చాడు. కృష్ణుని స్నేహితుడైన ఉద్ధవుని చూసి, వ్రజ గోపికలు అతని రూపాన్ని పరిశీలించాయి—దీర్ఘబాహువు, తాజా కమలవలె కనులు, పీతాంబర ధరించి, కమలహారాన్ని ధరించి, ముఖం వికసించిన కమలంలా, కుండలాలు మెరుస్తూ ఉన్నాడు. "మేము తెలుసు, నువ్వు యాదవాధిపతి సేవకుడివి. ప్రభువు పంపినవాడివి. ఆయన తల్లిదండ్రులకు ప్రీతికరమైన పనికోసం ఇక్కడికి వచ్చావు," అని వారు అన్నారు. "ఇంకా, వేరే కారణం వ్రజలో ఆయనను గుర్తుచేసుకోవడానికి ఉండదేమో. బంధుత్వ బంధం మునులకు కూడా విడిచిపెట్టడం కష్టం." "ఇతరులతో స్నేహం కూడా అవసరానికి మాత్రమే ఉంటుంది. అవసరం ఉన్నంతవరకే స్నేహం; మగవారు మగవారితో, తేనెటీగలు పువ్వుతో చేసే స్నేహంలా." "దారిద్ర్యులకు వేశ్యలు దూరమవుతారు; రాజు బలహీనుడైతే ప్రజలు వదిలిపెడతారు; విద్యార్థి విద్య నేర్చుకున్నాక గురువు వద్ద నుంచి వెళ్ళిపోతాడు; యజ్ఞానికి బ్రాహ్మణులు దక్షిణ తీసుకున్నాక వెళ్ళిపోతారు." "చెట్టు పండ్లు అయిపోయిన తర్వాత పక్షులు దూరమవుతాయి; అతిథులు భోజనం చేసిన తర్వాత ఇంటిని వదిలిపోతారు; అడవి కాలిపోయినప్పుడు జంతువులు వదిలిపోతాయి; స్త్రీతో అనుభవించిన తర్వాత ప్రియుడు దూరమవుతాడు." ఈ విధంగా, వారి మాటలు, శరీరాలు, మనస్సు మొత్తం గోవిందుడిలో లీనమై, గోపికలు ప్రపంచ విషయాలను విడిచిపెట్టారు. కృష్ణుని దూత అయిన ఉద్ధవుడు వచ్చినప్పుడు, వారు అతని బాల్య, కౌమార్య లీలలను గుర్తుచేసుకుంటూ, నిర్లజ్జగా కన్నీళ్లు కార్చారు. అందులో ఒక గోపిక, తేనెటీగను చూసి, కృష్ణునితో ఏకత్వాన్ని ధ్యానిస్తూ, దానిని తన ప్రియుడి దూతగా భావించి ఇలా పలికింది: "ఓ తేనెటీగ! మోసపూరితుడైన కృష్ణుని స్నేహితుడా, నా ప్రత్యర్థి పాదాలను తాకకు. ఆమె హారంలో ఉన్న పుష్పరేణువుతో నీ మీసాలు మసకబారాయి. నీ ప్రభువు అయిన తేనెటీగలాధిపతి, అహంకారంతో ఉన్న ఆ స్త్రీలకే సంతుష్టి కలిగించు. నువ్వు అతని దూతవు, యాదవ సభలో నవ్వించదగినవాడవు." "ఒక్కసారి తన పెదవుల అమృతాన్ని మాకు ఇచ్చి మాయచేసి, మళ్ళీ మమ్మల్ని పువ్వులా వదిలిపెట్టాడు. పద్మా (లక్ష్మీ) ఆయన కమలపాదాలను ఎలా సేవిస్తుంది? ఆయన మహిమను విన్నవాళ్ల మనస్సు కూడా ఆయన వైపు లాగిపోతుంది." "ఓ ఆరు కాళ్ళ తేనెటీగ! యాదవుల ప్రభువు గురించి ఇక్కడ ఎందుకు ఆలపిస్తున్నావు? ఆయన మా ఇంటికి ఆది అధిపతి. పోయి, ఆయన స్నేహితుల మధ్య ఆయన విజయగాథలు చెప్పు. ఆయన వారి వక్షోజాల బాధను నివారించి, వారి కోరికలను నెరవేర్చాడు." "ఆయనకు ఆకాశంలో, భూమిలో, పాతాళంలో అందని స్త్రీలు ఎవరు ఉన్నారు? ఆయన చిరునవ్వు, ఆలస్యం చేసిన కనురెప్పలు మాయ చేస్తాయి. మేము ఆయన పాదధూళిని పూజించే దరిద్రులు. అయినా, ఆయన మహిమను విన్నవారు కూడా పుణ్యవంతులే." "నీ తలపై ఆయన పాదాన్ని పెట్టకు. ఆయన మధురమైన మాటలు నాకు తెలుసు. నువ్వు నైపుణ్యంతో ప్రసన్నపరిచే దూతవు. ఆయన ఇక్కడ భార్యాబిడ్డలను సృష్టించి, వారిని వదిలిపెట్టాడు. ఆయనపై ఎలా నమ్మకం పెట్టుకోగలం?" "వానరాధిపతిని వెంబడించే వేటగాళ్లవలె, ఆయన రక్షణ లేని, ప్రేమలో మునిగిపోయిన స్త్రీలను గాయపరిచాడు. బలివంటి మహాబలుడిని కూడా పక్షిలా బంధించాడు. చాలు, ముద్దు కృష్ణునితో స్నేహం; ఆయన లీలలు వదిలిపెట్టడం కష్టం." "ఒకసారి ఆయన లీలామృతాన్ని వినినవారు, ద్వంద్వాలను దాటి, తమ ఇల్లు, కుటుంబాన్ని వదిలిపెట్టి, దరిద్రులైనా, పక్షుల్లా సంచరిస్తారు." "మేము ఆయన మోసపూరితమైన మాటలను అమృతంగా నమ్మాము. పిల్లలు తల్లిదండ్రుల పిలుపు నమ్మినట్టు. మేము కృష్ణుని భార్యలమై, మృగాల్లా ఉన్నాము. ఆయన గోరింటాకు గోరు గాటుతో కలిగించిన బాధను మళ్లీ మళ్లీ గుర్తుచేసుకుంటున్నాము. ఇంకెవైనా వార్తలు చెప్పు, ఓ దూతా!" "ప్రియమైన స్నేహితా! నువ్వు తిరిగి వచ్చావా? ప్రియుడు పంపించాడా? చెప్పు, ఏమి కావాలి? నువ్వు గౌరవానికి అర్హవు. మమ్మల్ని విడిచిపెట్టలేని వాడి దగ్గరకి ఎలా తీసుకెళ్ళగలవు? లక్ష్మీ ఎల్లప్పుడూ ఆయన ఛాతీపై నివసించేది." "ఆ మహాత్ముడు ఇప్పుడు మథురలో ఉన్నాడా? అతను తన తండ్రి ఇంటిని, బంధువులను, గోపాలను గుర్తు చేసుకుంటాడా? మేము ఆయన సేవకులమని ఎప్పుడైనా మాట్లాడుతాడా? ఆయన బలమైన, సుగంధమైన భుజాన్ని మేము ఎప్పుడు తలపై ఉంచుకుంటామా?