శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

పితా, తల్లి! మీరు ఎప్పుడూ మమ్మల్ని, మీ కుమారులను, ఎంతగా ఆశించారు. కానీ మా బాల్యం, కౌమార్యం, యువస్థితి మీతో గడపడం మాకు సాధ్యపడలేదు. దురదృష్టం వల్ల మేము మీ దగ్గర ఉండలేకపోయాం. పితృగృహంలో పిల్లలు పొందే ఆనందాన్ని మేము అనుభవించలేదు. మనిషి నూరేళ్ళు బ్రతికినా, తన శరీరాన్ని ప్రసాదించిన తల్లిదండ్రులకు, దానిని పోషించిన వారికి, తన ఋణాన్ని తీర్చుకోలేడు. శక్తి, సంపద కలిగిన కుమారుడు తల్లిదండ్రులకు జీవనోపాధి కల్పించకపోతే, మరణానంతరం తన మాంసాన్ని తానే తినాల్సి వస్తుంది. శక్తివంతుడైన కుమారుడు తన వృద్ధ తల్లిదండ్రులను, సత్పత్ని, చిన్నపిల్లను, గురువు, బ్రాహ్మణుడు లేదా ఆశ్రయం కోరినవారిని నిర్లక్ష్యం చేస్తే, బ్రతికున్నప్పటికీ అతడు మృతుడే. కంసుడి వల్ల మేము ఎప్పుడూ భయంతో, కలతతో ఉండేవాళ్ళం. మీ పాదాలను పూజించకుండా, ఈ రోజులు వృథాగా గడిచిపోయాయి. అందుకే, తల్లీ, తండ్రీ, మేము కంసుడి క్రూరత్వానికి బానిసలుగా ఉండి, మీ సేవ చేయలేకపోయినందుకు మమ్మల్ని క్షమించండి. హరి, జగత్తుని ఆత్మ, మాయతో మానవ రూపంలో ఉన్నాడు. ఆయన మాటలు విన్న తల్లిదండ్రులు మోహించిపోయారు. కృష్ణుని తమ ఒడిలో ఎత్తుకుని, ఆప్యాయంగా ఆలింగనం చేసుకున్నారు. ఆనందంతో కళ్లు నీటితో నిండిపోయాయి, ప్రేమలో బంధించబడి, మాటలే రాలేదు, గొంతు బిగిసిపోయింది, మనస్సు తికమకపడింది. దేవకీ కుమారుడు, తన తల్లిదండ్రులను సాంత్వనపరిచిన తరువాత, ఉగ్రసేనుడిని, తన తల్లి పక్షపు తాతను, యదువులపై రాజుగా నియమించాడు. "ఓ మహారాజా! మీరు మమ్మల్ని, ప్రజలను ఆదేశించాలి. యయాతి శాపం వల్ల యదువులు రాజసింహాసనంపై కూర్చోవాలి కాదు," అని చెప్పాడు. "నేను, మీ సేవకుడిగా ఉన్నప్పుడు, దేవతలు కూడా నమస్కరించి, నివాళి అర్పిస్తారు. మరి మానవ రాజులు ఎంత మర్యాద చూపిస్తారో!" అని కృష్ణుడు అన్నాడు. కంసుడి భయంతో అన్ని దిశల్లో బాధపడిన యదువులు, వృష్ణులు, అంధకులు, మధువులు, దశార్హులు, కుకురులు, ఇతర బంధువులను సత్కరించాడు. విదేశాల్లో వలస జీవించాల్సి వచ్చినవారిని సాంత్వనపరిచాడు, వారికి ధనాన్ని ప్రసాదించి, స్వగృహాల్లో స్థిరపరిచాడు. కృష్ణుడు, సంకర్షణుడు చేతుల రక్షణలో, వారి కోరికలు తీరిపోయి, శోకములేని జీవితాన్ని ఆనందంగా గడిపారు. ప్రతి రోజూ, ముకుందుని పద్మ ముఖాన్ని, కరుణతో చిరునవ్వుతో ప్రకాశించే అందాన్ని, ఆనందంగా తిలకించారు. అక్కడ పెద్దవారు కూడా యవ్వనంతో, ఉత్సాహంతో నిండిపోయారు. వారు ముకుందుని ముఖ పద్మాన్ని కన్నులతో పానంచేసి, మళ్లీ మళ్లీ చూసి ఆనందించారు. అంతలో, దేవకీ కుమారుడు, సంకర్షణుడితో కలిసి నందుని దగ్గరకు వెళ్లి, ఆప్యాయంగా ఆలింగనం చేసి, ఇలా అన్నాడు: "నాన్న, మీరు మమ్మల్ని ఎంతో ప్రేమతో పోషించారు. తల్లిదండ్రులు తమ పిల్లలను, తమకంటే ఎక్కువగా ప్రేమిస్తారు. బంధువులు విడిచిపెట్టిన, తాము చూసుకోలేని పిల్లలను తల్లిదండ్రులు తమ కుమారులుగా ప్రేమతో పోషిస్తారు." "నాన్న, మీరు వ్రజకు తిరిగి వెళ్ళండి. మేము ఇక్కడ మా స్నేహితుల ఆనందాన్ని చూసి, తర్వాత మీరును, మమ్మల్ని ప్రేమించే బంధువులను దర్శించడానికి వ్రజకు వస్తాము." అచ్యుతుడు, నందుని మరియు వ్రజ ప్రజలను సాంత్వనపరిచి, వారికి వస్త్రాలు, ఆభరణాలు, పాత్రలు, ఇతర బహుమతులతో సత్కరించాడు. నందుడు, ప్రేమతో ముంచిపోయి, కన్నీళ్లతో కృష్ణుడు, సంకర్షణుడిని ఆలింగనం చేసి, గోపులతో వ్రజకు వెళ్ళిపోయాడు. తదనంతరం, వసుదేవుడు, తన ఇద్దరు కుమారులకి యథావిధిగా ఉపనయన సంస్కారం నిర్వహించాడు. బ్రాహ్మణులు, పండితులు సంప్రదాయంగా ఆ కర్మను చేశారు. వసుదేవుడు, బంగారు హారాలతో అలంకరించిన, దుస్తులతో ముస్తాబైన, కడుక్కున్న దూడలతో కూడిన ఆవులను, పండితులకు, బ్రాహ్మణులకు బహుమతిగా ఇచ్చాడు. కృష్ణుడు, రాముని జనన సమయంలో వసుదేవుడు మనసులో సమర్పించిన ఆవులను, కంసుడు దుర్మార్గంగా తీసుకున్నవాటిని, ఇప్పుడు స్మరించి, పండితులకు సమర్పించాడు. ద్విజాతి స్థితిని పొందిన తరువాత, కృష్ణుడు, సంకర్షణుడు, గార్గుడు మరియు ఇతర కుటుంబ గురువుల వద్ద విద్యాభ్యాసానికి వ్రతాన్ని స్వీకరించారు. వారు జగత్తుని ప్రభువులు, సమస్త జ్ఞానానికి మూలం అయినప్పటికీ, తమ పరిపూర్ణ జ్ఞానాన్ని దాచిపెట్టి, సాధారణ మానవుల్లా ప్రవర్తించారు. గురుగృహంలో నివసించాలనే కోరికతో, వారు కాశీకి చెందిన సందీపని మునిని, అవంతిలో నివసించే గురువును ఆశ్రయించారు. శాంతంగా, ఆత్మనిగ్రహంతో గురువును సమర్పించుకుని, ఆయనను దేవుడిలా సేవ చేసి, భక్తితో విద్యను అభ్యసించారు. ఆ ద్విజులలో శ్రేష్ఠుడు, వారి స్వచ్ఛమైన, భక్తితో కూడిన ప్రవర్తన చూసి, ఆనందపడి, వేదాలు, ఉపవేదాలు, ఉపనిషత్తులతో సహా, సమస్త విద్యను వారికి బోధించాడు. ధనుర్వేద రహస్యాన్ని, ధర్మ న్యాయ మార్గాలను, తర్కశాస్త్రాన్ని, రాజధర్మానికి సంబంధించిన ఆరు విద్యలను బోధించాడు. వారు, ఆ ఇద్దరు పురుషశ్రేష్ఠులు, ఒక్కసారి గురువు చెప్పినదానిని వెంటనే గ్రహించారు. ఆ విద్యలు, ఆరాటలు, ఇరవై నాలుగు రోజులలోనే పూర్తిగా నేర్చుకున్నారు. ఆ తరువాత, గురు దక్షిణగా ఏమి కావాలో అడిగారు. వారి అద్భుతమైన, అతి మానవీయమైన జ్ఞానాన్ని చూసి, గురువు తన భార్యతో సలహా చేసుకుని, ప్రబాసలో సముద్రంలో మరణించిన తన కుమారుని తిరిగి తీసుకురావాలని గురు దక్షిణగా కోరాడు. ఆ ఇద్దరు శక్తివంతులు, తమ మహా రథంపై ఎక్కి, ప్రబాసకు వెళ్లి, సముద్ర తీరంలో క్షణం నిలిచారు. సముద్రం, వారిని గుర్తించి, ఆప్యాయతతో నివాళి అర్పించింది. కృష్ణుడు, "ఓ సముద్రా! ఇక్కడ పెద్ద అలలో మింగబడిన నా గురు కుమారుని త్వరగా ఇవ్వు," అని కోరాడు. సముద్రం, "ప్రభూ! నేను అతన్ని మింగలేదు. ఇక్కడ నీళ్లలో శంఖాకారంలో నివసించే పంచజన అనే మహా రాక్షసుడు అతన్ని మింగాడు, ఓ కృష్ణా!" అని చెప్పింది. కృష్ణుడు, ఇది విని, వెంటనే నీళ్లలోకి ప్రవేశించి, ఆ రాక్షసుణ్ణి సంహరించాడు. కానీ అతని పొట్టలో గురు కుమారుడు కనబడలేదు. ఆ శంఖాన్ని తీసుకుని, తన రథంపైకి వచ్చి, యముని ప్రియమైన నగరమైన సంయమనీకి వెళ్లాడు.