శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

శ్రీమద్భాగవతంలో చెప్పిన ప్రకారం, ఆ సమయంలో సుదామా తన మనసులో అపారమైన ఆనందంతో రాజైన కంసుని ఎదుటకు వచ్చి, పరమ పవిత్రమైన, సుగంధభరిత పుష్పమాలలను సమర్పించాడు. ఈ విధంగా తన భక్తిని తెలియజేసిన సుదామాకు, కృష్ణుడు మరియు రాముడు తమ సహచరులతో కలిసి, ఆ మాలలతో అలంకరించబడి, అతనికి వరాలు ప్రసాదించారు. సుదామా వినయపూర్వకంగా నమస్కరించి, ఆ పరిపూర్ణాత్మలో అపారమైన, నిలకడైన భక్తిని, ఆయన భక్తులతో స్నేహాన్ని, సమస్త జీవుల పట్ల పరమ దయను కోరుకున్నాడు. ఈ విధంగా, కృష్ణుడు అతనికి వంశాభివృద్ధి, ఐశ్వర్యం, బలము, దీర్ఘాయుస్సు, కీర్తి, మహిమను కూడా అనుగ్రహించి, తన అన్నయ్య బాలరామునితో కలిసి అక్కడి నుండి నిష్క్రమించాడు. ఇంతటితో 'నగర ప్రవేశము' అనే పేరుగల నలభై ఒక్కవ అధ్యాయం ముగిసింది. తర్వాత, శుకముని ఇలా వివరించాడు: కృష్ణుడు కుబ్జకు కృప చూపించి, విల్లు విరిచిన తరువాత, మల్లయుద్ధ శాల సిద్ధం చేసిన తరువాత, మాధవుడు రాజమార్గంలో సాగుతూ, ఒక యువతిని చూశాడు. ఆ యువతి ముఖచంద్రిక ఎంతో అందంగా ఉంది. ఆమె చేతిలో సుగంధ ద్రవ్యాలతో నిండిన పాత్ర ఉంది. కృష్ణుడు ఆమెను చూస్తూ ఆనందంతో చిరునవ్వుతో అడిగాడు: "అమ్మా! నీవెవరు? నీ చేతిలో ఉన్న ఈ పరిమళ ద్రవ్యం ఏమిటి? నువ్వు ఎవరి సేవకురాలివి? మాకు ఈ ద్రవ్యం రాసిపెట్టు. అలా చేస్తే నీ అదృష్టం పెరుగుతుంది." ఆమె వినయంగా స్పందించింది: "సుందరుడా! నేను కంసుని అనుమతితో పనిచేసే సైరంధ్రీను. నా పేరు త్రివక్ర. నేను తయారుచేసే సుగంధ ద్రవ్యాలు భోజరాజుకే ఎంతో ప్రీతికరం. మీ ఇద్దరికి తప్ప మరెవరికీ ఇవి తగవు." కృష్ణుడు, బాలరాముడు వారి రూప, మాధుర్య, నవ్వు, మాటలు, చూపులతో ఆమెను ఆకట్టుకున్నారు. ఆమె ఎంతో ఆనందంగా ఆ సుగంధ ద్రవ్యాన్ని వారి శరీరానికి రాసింది. ఆ ద్రవ్యం వలన వారి రూపాలు మరింత ప్రకాశవంతంగా, ఆకర్షణీయంగా మారాయి. కృష్ణుడు ఆమెపై ప్రసన్నుడై, తనను దర్శించడంలో కలిగే ఫలితాన్ని చూపించాలనే సంకల్పంతో, కుబ్జ అనే ఆ యువతిని నెమ్మదిగా నిలువుగా చేయాలని నిర్ణయించాడు. తన పాదాలను ఆమె పాదాలపై ఉంచి, తన చేతివేళ్లతో ఆమె మెంటిని పైకి లేపాడు. ఆ క్షణంలోనే కుబ్జ శరీరము నేరుగా, అందంగా మారింది. ఆమె నడుము విస్తృతంగా, వక్షోజాలు సంపూర్ణంగా, పరిపూర్ణ సౌందర్యంతో మెరిసిపోయింది. ఆమె తన అందంతో, గుణాలతో, దానశీలతతో కృష్ణుని ఆకర్షించి, ఆయన పైదుస్తులను లాగుతూ, చిరునవ్వుతో తన మనసులోని కోరికను తెలిపింది: "ధీరుడా! నా ఇంటికి రా. నిన్ను వదిలిపెట్టలేను. నా హృదయం నీవల్ల కలవరపడుతోంది. నీవు నా మీద దయచూపు." ఆమెను ఇలా కోరగా, బాలరాముడు, ఇతరులు చూస్తుండగా, కృష్ణుడు చిరునవ్వుతో ఇలా సమాధానం ఇచ్చాడు: "అందమైన కనుబొమ్మలవాలా! మన ప్రయోజనం నెరవేరిన తరువాత, మేము నీ ఇంటికి వస్తాము. నీవు మాదిరిగానే సంచరించే వారికి ఆశ్రయంగా ఉంటావు." ఈ మధురమైన మాటలతో ఆమెను విడిచి, కృష్ణుడు బాలరామునితో కలిసి వ్యాపారదారుల వీధిలో సాగిపోయాడు. మార్గమధ్యంలో ప్రజలు పానస, పుష్పమాలలు, సుగంధ ద్రవ్యాలతో కృష్ణుని, బాలరాముని ఘనంగా సత్కరించారు. కృష్ణుని దర్శించగా, అక్కడి స్త్రీలు ఆయన రూపములో మునిగి, తాము ఎవరో మరచిపోయారు. వారి వస్త్రాలు, జడలు, కంకణాలు కూడా జారిపడ్డాయి; వారు చిత్రలేఖనంలా నిలిచిపోయారు. అనంతరం, కృష్ణుడు పట్టణ ప్రజలను అడిగి, విల్లు ఉన్న స్థలాన్ని చేరాడు. అక్కడ ఇంద్రునికి సమానమైన మహావిల్లు వెలిగిపోతూ కనిపించింది. దాని చుట్టూ అనేక మంది రక్షకులు ఉండగా, ఆ విల్లు దేవతల వందనలను అందుకుంటూ, గొప్ప వైభవంతో తేజस्वిగా ఉంది. రక్షకులు అడ్డుకున్నప్పటికీ, కృష్ణుడు బలవంతంగా ఆ విల్లును ఎత్తుకున్నాడు. కృష్ణుడు తన ఎడమచేతితో ఆ విల్లును సరదాగా పైకి తీసుకుని, క్షణాల్లో దానిని తాడుతో కట్టాడు. అందరి ముందే, ఆ విల్లును మధ్యలో విరిచాడు. అది ఏనుగు చెరకు దండను విరిచినట్లుగా ధ్వని చేసింది. ఆ విల్లు విరిగిన శబ్దం ఆకాశం, భూమి, దిక్కులన్నింటినీ నింపేసింది. ఆ శబ్దాన్ని విని కంసుడు భయంతో వణికిపోయాడు. క్రోధంతో రగిలిపోయిన రక్షకులు, వారి సహాయకులతో కలిసి, కృష్ణుని పట్టుకొని చంపేయాలని 'పట్టుకో! చంపేయి!' అంటూ దూకారు. వారి వైరం గమనించిన కృష్ణుడు, బాలరాముడు కూడా కోపంతో, ఆ విల్లు ముక్కలను పట్టుకుని వారిని కొట్టి చంపేశారు. కంసుడు పంపిన ఆ దుర్బలాన్ని సంహరించిన తరువాత, కృష్ణుడు, బాలరాముడు ఆనందంగా ఆ మందిరం నుండి బయటకు వచ్చి, నగర వైభవాన్ని దర్శిస్తూ సంచరించారు. నగర ప్రజలు వారి అపూర్వ పరాక్రమాన్ని, తేజస్సును, ధైర్యాన్ని, రూపాన్ని చూసి, వీరు దేవతలలో అగ్రగణ్యులు అని భావించారు. ఇంతలో, సూర్యుడు అస్తమించగా, కృష్ణుడు, బాలరాముడు, గోపులతో కలిసి నగరం నుండి తమ రథాల వద్దకు తిరిగి వెళ్లారు. మధురలో ముకుందుని విరహంతో గోపికలు బాధపడుతూ, ఆయనకు హృదయపూర్వక ఆశీస్సులు అందించారు. మగవారిలో శ్రేష్ఠుడైన కృష్ణుని సౌందర్యాన్ని చూసి, లక్ష్మీదేవి ఇతరులను వదిలి, కేవలం ఆయనకే ఆకర్షితురాలైంది. ఆ రాత్రి, కృష్ణుడు, బాలరాముడు తమ పాదాలను కడిగి, పాలతో కలిపిన ఆహారం భుజించి, హర్షంతో గడిపారు. కంసుని ఉద్దేశ్యాలు వారికి తెలుసు. అంతలో, కంసుడు కృష్ణుడు విల్లు విరిచిన వార్త, తన రక్షకులు సంహరించబడ్డ వార్త, గోవిందుడు, రాముడు చేసిన అపూర్వ క్రీడలు విని తీవ్ర ఆందోళనకు లోనయ్యాడు. నిద్రపోకుండా, భయంతో, చెడు శకునాల వల్ల కలిగిన కలవరంతో, తనకు మరణం సమీపిస్తున్నదని అనుమానిస్తూ, ఎన్నో నిజమైన, ఊహించిన శకునాలను వివరించాడు. తన ప్రతిబింబంలో తల కనిపించకపోవడం, కనిపించినా రెండు తలలు కనిపించడం, నక్షత్రాల్లో మోసం కనిపించడం చూసాడు. తన నీడలో ఖాళీలు కనిపించాయి, తన ఊపిరిని వినలేకపోయాడు, చెట్లలో బంగారం కనిపించింది, తన అడుగుల ముద్రలు కనిపించలేదు. కలల్లో, మృతులను ఆలింగనం చేయడం, గాడిదపై ఎక్కడం, దుఃఖించటం, నలద పువ్వులతో చేసిన హారాలు ధరించడం, నూనె రాసుకోవడం, నగ్నంగా తిరగడం వంటి అనేక శకునాలు చూశాడు. ఈ విధమైన కలలు, జాగరణలోనూ కనిపించిన శకునాలు చూసి, మరణ భయంతో వణికిపోయాడు. నిద్రపట్టక, మనసు ఆందోళనతో నిండిపోయింది. అలా రాత్రి గడిచిపోయి, సూర్యోదయం అయ్యాక, కంసుడు మహా మల్లయుద్ధోత్సవాన్ని ఏర్పాటు చేశాడు. మహా సభను పురుషులు అలంకరించారు. డప్పులు, బూరలు మోగాయి. వేదికలు పుష్పమాలలు, జెండాలు, వస్త్రాలు, తోరణాలతో అలంకరించబడ్డాయి. అందులో పట్టణ ప్రజలు, గ్రామస్తులు, బ్రాహ్మణ, క్షత్రియ నాయకులు తమ స్థితికి తగినట్లు ప్రవేశించారు. రాజులు తమ తమ స్థానాలలో కూర్చున్నారు.