కృష్ణుడు, బాలరాముడు మరియు వారి సహచరులు సుదామా మాలకారుని ఇంటికి చేరారు. వారిని చూసిన సుదామా ఆనందంతో లేచి, భూమికి తలవంచి నమస్కరించాడు. అతడు వారికి బహుమానంగా ఆసనాలు తెచ్చి, పాదములకుగాను నీరు, ఆహ్వానార్పణలు, పుష్పమాలలు, తాంబూలాలు, చందనాది సుగంధ ద్రవ్యాలతో సహా, అతిథిగా వచ్చిన వారందరికీ ఘనంగా ఆతిథ్యం అందించాడు. ఆతరువాత సుదామా వినయంగా ఇలా అన్నాడు: "ప్రభో! మీ రాకతో నా జన్మ ధన్యం అయింది, మా వంశము పవిత్రమైంది. మీ రాకతో మా పితృదేవతలు, దేవతలు సంతోషించారు. మీరు ఇద్దరూ జగత్తుకు కారణమైన పరమాత్మలు. లోకమునకు హితమూ, శ్రేయస్సు కోసమే మీరు భాగవతరూపంలో అవతరించారు. మీరు సమస్త ప్రాణులకు సమంగా ఉంటారు; మీకు పూజ చేసే వారికి, పూజ చేయబడే వారికి కూడా మీరు సమానులే. నాకు ఆజ్ఞాపించండి ప్రభూ! నేను మీకు ఏమి చేయగలను? మీ ఉపదేశమే నాకు అత్యుత్తమ వరం." ఇలా ఆలోచిస్తూ, హృదయపూర్వకంగా, సుదామా ఉత్తమమైన సుగంధ పుష్పాల మాలలు సమర్పించాడు. ఆ మాలలతో అలంకరించబడి, సంతోషించిన కృష్ణుడు, బాలరాముడు మరియు వారి సహచరులు, నమస్కరించిన సుదామాకు వరాలిచ్చారు. సుదామా, పరమాత్మలో అచంచల భక్తి, భక్తులతో స్నేహం, సమస్త జీవుల పట్ల పరమ దయ వంటి వరాలను కోరుకున్నాడు. ప్రభువు ఆయన్ను ఆశీర్వదించి, అతని వంశానికి వృద్ధి, బలము, దీర్ఘాయువు, కీర్తి, వైభవం కూడా ప్రసాదించి, తన అన్నయ్యతో కలిసి అక్కడ నుండి వెళ్లిపోయాడు. ఇటువంటి సుదామా ఇంట ప్రవేశించటం, అతని ఆతిథ్యం, వరప్రదానం వర్ణించే "నగర ప్రవేశం" పేరుగల ఈ పదకొండవ అధ్యాయం ఇక్కడ ముగుస్తుంది. తర్వాత శుకదేవుడు ఇలా వివరించాడు: కృష్ణుడు, బాలరాముడు మధురా నగరంలో సంచరిస్తూ, కుబ్జ అనే యువతి దారిలో వస్తున్నదాన్ని చూశారు. ఆమె చేతిలో సుగంధ ద్రవ్యాల కుండ ఉంది. ఆమె ముఖంలో ముద్దు నవ్వు, ఆనందం మెరిసిపోతున్నది. కృష్ణుడు నవ్వుతూ ఆమెను ఇలా అడిగాడు: "ఓ సుందరి! నువ్వెవరు? ఈ సుగంధ ద్రవ్యమేమిటి? ఎవరి పనివురాలు? మాకు స్పష్టంగా చెప్పు. ఈ ఉత్తమ ద్రవ్యాన్ని మా శరీరానికి రాయు. అలా చేస్తే, నీకు శుభం కలుగుతుంది." ఆమె వినయంగా సమాధానమిచ్చింది: "ప్రభూ! నేను కంసుని అనుమతితో పని చేసే తాసిలి. నా పేరు త్రివక్ర (కుబ్జ). నేను తయారుచేసే ద్రవ్యాలు బోజ రాజుకు ఎంతో ఇష్టమైనవి. ఈ లోకంలో మీ ఇద్దరిని మినహాయిస్తే, ఇంకెవరూ దీనికి అర్హులు కారు." ఆమె, వారి సౌందర్యం, ఆకర్షణ, మధురమైన నవ్వులు, మాటలు చూసి మోహితురాలై, ఆ సుగంధ ద్రవ్యాన్ని ఇద్దరికి ఆనందంగా రాసింది. ఆ ద్రవ్యంతో వారి రూపం మరింత ఆకర్షణీయంగా, మరింత ప్రకాశవంతంగా మారింది. అప్పుడే కృష్ణుడు, ఆమెకు దయచూపి, తన దర్శనం వల్ల కలిగే ఫలితాన్ని చూపించాలనుకున్నాడు. తన పాదాలను ఆమె పాదాలపై పెట్టి, చేతివేళ్ళతో ఆమె మొహాన్ని పైకి లేపి, ఆమె శరీరాన్ని నెమ్మదిగా నిటారుగా చేసాడు. కుబ్జకు కృష్ణుని స్పర్శతో, ఆమె శరీరం నిటారుగా, అందంగా, విశాల నడుము, వక్షోజాలతో, అపూర్వ స్త్రీగా మారింది. ఆమె అందం, గుణాలు, దాతృత్వం కలిగి, కృష్ణుని పై ప్రేమతో అతని వస్త్రమును పట్టుకుని, నవ్వుతూ ఇలా కోరింది: "ప్రియుడా! నా ఇంటికి రా. నిన్ను వదిలి పెట్టలేను. నీ వల్ల నా హృదయం ఉల్లాసంగా ఉంది. దయచేసి నా కోరిక తీర్చు." ఆమె ఈ విధంగా ప్రార్థించగా, కృష్ణుడు నవ్వుతూ, బాలరాముడు, ఇతరులు చూస్తుండగా ఇలా సమాధానమిచ్చాడు: "ఓ సుందరి! మన కార్యం పూర్తయిన తరువాత, మేము నీ ఇంటికి తప్పక వస్తాం." ఇలా మధురమైన మాటలతో ఆమెను సాంత్వన పరిచి, కృష్ణుడు, బాలరాముడు వ్యాపారుల వీధిలోకి వెళ్లారు. ప్రజలు వారికి పుష్పమాలలు, తాంబూలాలు, సుగంధాలు సమర్పిస్తూ ఘనంగా సత్కరించారు. ఆ సమయంలో, కృష్ణుని దర్శనం వల్ల నగర స్త్రీలు మైమరచిపోయారు. వారి దుస్తులు, జడలు, కంకణాలు జారిపడ్డాయి; వారు చిత్రలేఖనంలా స్థిరంగా నిలిచిపోయారు. ఆ తరువాత, కృష్ణుడు పట్టణ ప్రజలను అడిగి, ధనుస్సు ఉంచిన స్థలాన్ని కనుగొని అక్కడికి వెళ్లాడు. ఆ ధనుస్సు ఇంద్రునిది అనిపించే విధంగా అద్భుతంగా మెరిసిపోతుండగా, అనేక మంది గార్డులు దానిని కాపాడుతూ పూజించేవారు. కృష్ణుడు, గార్డులు అడ్డుకున్నప్పటికీ, ఆ ధనుస్సును బలవంతంగా ఎత్తి, కుడిచేతితో దాన్ని సులభంగా ఎత్తి, అందరి ముందే నిమిషంలో దానిని కొంగు పెట్టి, మధ్యలో విరిచాడు. ఆ ధనుస్సు విరిగిన శబ్దం ఆకాశం, భూమి, దిక్కులన్నిటినీ నింపింది. ఆ శబ్దాన్ని విని కంసుడు భయంతో వణికిపోయాడు. దీనితో కోపంతో ఉన్న గార్డులు, వారి అనుచరులు "అతన్ని పట్టుకోండి! చంపండి!" అంటూ కృష్ణుని మీద దాడికి పరిగెత్తారు. అప్పుడు బాలరాముడు, కృష్ణుడు కోపంతో, ధనుస్సు ముక్కలతో వారిని హతమార్చారు. కంసుడు పంపిన బలగాన్ని సంహరించి, ఆనందంగా సభను విడిచి, నగరమంతా సంచరించుచూ అక్కడి వైభవాన్ని చూశారు. నగర ప్రజలు వారి పరాక్రమం, కాంతి, ధైర్యం, రూపాన్ని చూసి, వారిని దేవతల్లో శ్రేష్ఠులుగా భావించారు. అలా వీరిద్దరూ స్వేచ్ఛగా సంచరిస్తుండగా, సూర్యాస్తమయమైంది. కృష్ణుడు, బాలరాముడు, గోపకుమారులతో కలిసి నగరం నుండి తమ రథానికి తిరిగి వచ్చారు. ముఖుందుని వేరు చేయబడిన బాధతో గోపికలు మధురలో ఉండి, హృదయపూర్వకంగా ఆశీర్వదించాయి. ఆ సమయంలో లక్ష్మీదేవి కూడా కృష్ణుని రూపాన్ని చూసి, ఇతరులను వదిలి, కేవలం ఆయనకే ఆకర్షితురాలైంది. ఆపై, కృష్ణుడు, బాలరాముడు పాదాలను కడిగి, పాలతో కలిపిన ఆహారం భుజించి, కంసుని కుట్రలను తెలుసుకుంటూ, హర్షంగా ఆ రాత్రిని గడిపారు. ఇదంతా తెలిసిన కంసుడు ధనుస్సు విరగడం, తన రక్షకులు హతమవడం, కృష్ణుడు-బలరాముల అద్భుత లీలలు విని తీవ్ర కలవరానికి లోనయ్యాడు. అతని మనస్సు దుష్ఫల సూచనలతో, అపశకునాలతో బాధపడింది. అతడు నిద్రపోక, భయంతో తనకు మరణం దగ్గరపడుతోందని అనుభవించాడు. తన ప్రతిబింబంలో తల కనబడకపోవడం, కనబడినప్పటికీ రెండుగా కనిపించడం, నక్షత్రాలలో ద్వంద్వత్వం, తన నీడలో ఖాళీలు, శ్వాస వినిపించకపోవడం, చెట్లలో బంగారం కనిపించడం, తన అడుగుల ముద్రలు కనబడకపోవడం వంటి అనేక అపశకునాలను చూశాడు. ఈ విధంగా మధురా నగర ప్రవేశం నుండి, కుబ్జా సంభాషణ, ధనుస్సు విరుచుట, కంసుని కలవరము వరకు ఘనమైన సంఘటనలు అద్భుతంగా జరిగాయి.