శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

శ్రీమద్‌భాగవతం పద్మపురాణంలో వర్ణించబడిన ఈ కథ ఇలా సాగుతుంది— కృష్ణుడు, బాలరాముడు నగరంలో ప్రవేశించగానే, ఆ సందడి విన్న గోకుల మహిళలు తమ భోజనాలను మధ్యలో వదిలేసి, పండుగను పక్కన పెట్టి, స్నానం చేయకుండా పరుగెత్తుకొచ్చారు. మరికొందరు, నిద్రలో ఉండగానే ఆ శబ్దాన్ని విని, తమ పసిపిల్లలను కూడా వదిలి, తల్లులైన వారు కూడా బయటకు వచ్చారు. కృష్ణుడు తన కమలమయమైన కన్నులతో, ధైర్యంగా, చిలిపిగా చూస్తూ, మృదువైన చిరునవ్వులతో, ఆ మహిళల మనసులను ఆకర్షించాడు. అతను మందపాన మత్తులో ఉన్న గర్జన చేసే ఏనుగులా, వారి కన్నులకు ఆనందాన్ని, హృదయాలకు హర్షాన్ని ప్రసాదించాడు. మహిళలు అతన్ని మళ్లీ మళ్లీ చూడగా, వారి మనసులు కృష్ణునిపై మరింత లగ్నమయ్యాయి. కృష్ణుని చిరునవ్వు, మధురమైన చూపులు, వారి గర్వాన్ని పుంజించాయి. ఆనందంతో, కృష్ణుని రూపాన్ని తమ కన్నులతో ఆలింగనం చేశారు. వారి చర్మం ఆనందంతో గుబురుగా మారింది; వారు తమ కష్టాలను పూర్తిగా మరచిపోయారు. ఆ మహిళలు ఆనందంతో ముఖాలు వికసించడంతో, తమ ఇళ్ల పైకప్పులపైకి ఎక్కి, కృష్ణుడు, బాలరాముడు ఇద్దరిపై పుష్పాలు వర్షించారు. బ్రాహ్మణులు కూడా ఆనందంతో, వివిధ ప్రదేశాల్లో, కూరలు, అక్షతలు, కలశాలు, పుష్పమాలలు, సుగంధ ద్రవ్యాలు, ఇతర వస్తువులతో కృష్ణుడు, బాలరాముని పూజ చేశారు. నగర ప్రజలు ఆశ్చర్యంగా, "ఈ గొప్ప ఉత్సవాన్ని, మానవ లోకానికి వచ్చిన ఈ ఇద్దరిని చూడటానికి, గోపికలు ఎంతటి తపస్సు చేశారు!" అని ప్రశంసించారు. కృష్ణుడు, తన తమ్ముడితో కలిసి, నగరంలోకి వెళ్తున్నప్పుడు, ఒక రంగు దుస్తులు కడుతున్న ధోబీని చూశాడు. అతని దగ్గర మంచి, శుభ్రమైన దుస్తులు అడిగాడు. "మా కోసం సరైన దుస్తులు ఇవ్వు, మేము అర్హులం; ఇస్తే నీకు ఉన్నతమైన లాభం కలుగుతుంది," అని కృష్ణుడు చెప్పాడు. కానీ, రాజు సేవకుడైన ఆ ధోబీ, అహంకారంతో, కోపంగా, "ఈ దుస్తులు అడవిలో, పర్వతాల్లో ఉండే వారికి మాత్రమే; రాజు సొత్తును మీరు ఎందుకు కోరుతున్నారు?" అని ధిక్కరించాడు. "పిల్లలూ, త్వరగా వెళ్ళిపోండి; ఇలాంటి దుస్తులు అడిగితే బతికే అవకాశం లేదు. రాజు కుటుంబాలు గర్వంతో, బంధిస్తారు, చంపుతారు, దోచుకుంటారు," అని హెచ్చరించాడు. అతని అహంకారాన్ని చూసి, దేవకీ కుమారుడు కృష్ణుడు కోపంతో, తన చేతితో ధోబీ తలని శరీరం నుండి వేరు చేశాడు. ఆ ధోబీ సహాయకులు, తమ దుస్తుల గుట్టలు వదిలి, భయంతో అన్ని దిశలకు పారిపోయారు. అచ్యుతుడు ఆ దుస్తులను తీసుకున్నాడు. కృష్ణుడు, బాలరాముడు, తమకు నచ్చిన దుస్తులను ధరించి, మిగిలిన దుస్తులను గోపికలకు ఇచ్చారు. మరికొన్ని నేలపై వదిలారు. ఆ తరువాత, ఒక దర్జీ ఆనందంతో, రంగురంగుల, అందమైన, సరైన దుస్తులను కృష్ణుడు, బాలరాముని కోసం సిద్ధం చేశాడు. ఇద్దరు, తమ కొత్త దుస్తులతో, యువ ఏనుగుల్లా, ఒక తెల్లటి, ఒక నల్లటి, పండుగలో మెరిసిపోతున్నారు. ఆ దర్జీకి కృష్ణుడు ఆనందంగా, తన రూపాన్ని, ఉన్నత భాగ్యం, బలాన్ని, రాజ్యాధికారం, స్మృతి, ఇంద్రియ నిగ్రహాన్ని వరంగా ఇచ్చాడు. తర్వాత, వారు సుదామా అనే పుష్పకారుడి ఇంటికి వెళ్లారు. అతను వారిని చూసి, భూమిపై తల వంచి నమస్కరించాడు. వీరి కోసం సీట్లు, పాదమునకు నీరు, పూజా వస్తువులు, పుష్పమాలలు, తాంబూలాలు, సుగంధ ద్రవ్యాలతో, తన సహాయకులతో కలిసి, కృష్ణుడు, బాలరాముని పూజించాడు. "ప్రభూ, నా జన్మ ఫలప్రదమైంది, నా వంశం పవిత్రమైంది; మీ రాకతో నా పూర్వీకులు, దేవతలు సంతోషించారు," అని సుదామా చెప్పాడు. "మీరు ప్రపంచానికి కారణమైన పరమాత్మలు; లోక హితార్థం, శ్రేయస్సు కోసం అవతారము తీసుకున్నారు. మీరు సమస్త జీవులకు సమానంగా ఉంటారు; మిమ్మల్ని పూజించేవారికైనా, మిమ్మల్ని పూజించే వారికైనా, మీరు పక్షపాతం చూపరు," అని సుదామా ప్రశంసించాడు. "మీరు చెప్పినది చేయడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాను; మీ ఆజ్ఞను పాటించడమే నాకు గొప్ప వరం," అని వినయంగా అడిగాడు. రాజా, సుదామా ఆనందంతో, ఉత్తమమైన, సుగంధ పుష్పాలతో తయారైన పుష్పమాలలు సమర్పించాడు. ఆ పుష్పమాలతో అలంకరించబడిన కృష్ణుడు, బాలరాముడు, తనతో పాటు వచ్చిన వారితో కలిసి, సుదామాను ఆశీర్వదించి, అతనికి వరాలు ప్రసాదించారు. సుదామా, ఆ పరమాత్మపై అచల భక్తిని, ఆయన భక్తులతో స్నేహాన్ని, సమస్త జీవులపై పరమ దయను కోరాడు. కృష్ణుడు, అతనికి వంశాన్ని అభివృద్ధి చేసే ధనాన్ని, బలాన్ని, దీర్ఘాయువు, కీర్తి, వైభవాన్ని ఇచ్చి, తన అన్నతో కలిసి వెళ్లాడు. ఇలా, "నగర ప్రవేశం" పేరుతో, శ్రీమద్భాగవతం పదవ స్కంధంలో నలభై ఒక్కవ అధ్యాయం ముగిసింది. అనంతరం, శుకుడు ఇలా చెప్పాడు— కృష్ణుడు, కుబ్జకు అనుగ్రహం చూపడం, ధనుర్భంగం, మల్లయుద్ధానికి సిద్ధత, ఇవన్నీ జరుగుతాయి. ఇప్పుడు, మాధవుడు రాజమార్గంలో వెళ్తున్నప్పుడు, ఒక సుగంధ ద్రవ్యాల గిన్నె పట్టుకున్న యువతి, కుబ్జ అనే అందమైన ముఖముతో ఉన్న యువతి, ఎదురయ్యింది. కృష్ణుడు చిరునవ్వుతో, ఆనందంగా, ఆమెను అడిగాడు: "అమ్మా, నీవు ఎవరు? ఈ సుగంధ ద్రవ్యాలు ఏమిటి? నీవు ఎవరి సేవకురాలు? స్పష్టంగా చెప్పు. ఈ ఉత్తమమైన ద్రవ్యాన్ని మా శరీరాలకు పట్టించు; దీని ద్వారా నీకు త్వరలో శుభం కలుగుతుంది," అని అడిగాడు. ఆమె, "సైరంధ్రీ" అని, "ఓ అందమైనవాడా, నేను కంసుని సేవకురాలిని, నా పేరు త్రివక్ర. నేను తయారుచేసే ద్రవ్యాలు బోజ రాజుకు ప్రీతికరమైనవి. మీ ఇద్దరిని మినహాయించి, మరెవ్వరూ దీనికి అర్హులు కాదు," అని చెప్పింది. కృష్ణుడు, బాలరాముడు అందం, ఆకర్షణ, మధుర చిరునవ్వులు, మధురమైన మాటలు, చూపులతో ఆమెను ఆకట్టుకున్నారు. ఆమె, ఆ సుగంధ ద్రవ్యాన్ని ఇద్దరికి పట్టించింది. ఆ సుగంధ ద్రవ్యంతో, వారి రూపాలు మరింత మెరిసిపోయాయి; వేరే రంగు కలిసిన ద్రవ్యంతో, వారు మరింత ఆకర్షణీయంగా కనిపించారు. కృష్ణుడు, ఆమెను చూసి, తనను దర్శించడానికి ఫలితాన్ని చూపించాలనే సంకల్పంతో, ఆమెను నిటారుగా చేయాలని నిర్ణయించాడు. తన పాదాలను ఆమె పాదాలపై పెట్టి, తన చేతి వేలిని ఆమె కంటి దగ్గరికి తీసుకెళ్లి, ఆమెను పైకి లేపాడు. ఆ కుబ్జ, కృష్ణుని స్పర్శతో, నిటారుగా, అందంగా, విశాలమైన నడుము, పుష్టిగా మారింది; తక్షణమే అతి సుందరమైన మహిళగా మారింది. ఆమె అందం, గుణాలు, దానశీలతో, కృష్ణుని పై దుస్తులను పట్టుకొని, చిరునవ్వుతో, కోరికతో, "రాజా, నా ఇంటికి రా; నిన్ను వదలలేను. నా హృదయం నీవు కలవరపెట్టావు, దయచేయి," అని కోరింది. ఆమె ఇలా అడగగా, బాలరాముడు, అనుచరులు చూస్తుండగా, కృష్ణుడు చిరునవ్వుతో, "ఓ చందనపు కనుగలువా, మన పని పూర్తయిన తర్వాత నీ ఇంటికి వస్తాను; ఆ సమయంలో నీవు మా ఆశ్రయం అవుతావు," అని చెప్పాడు. ఆమెను మధురమైన మాటలతో విడిచి, కృష్ణుడు, బాలరాముడు వ్యాపార దారిలోకి వెళ్లారు. అక్కడ ప్రజలు, పాన్సుపు, పుష్పమాలలు, సుగంధ ద్రవ్యాలు, ఇతర బహుమతులతో వారిని గౌరవించారు. ఇలా, కృష్ణుడు, బాలరాముడు నగరంలో ప్రవేశించి, ప్రజలను ఆనందంలో ముంచారు; వారి దయ, ప్రేమ, సౌందర్యం, అనుగ్రహంతో, అందరూ సంతోషంగా, ఆశ్చర్యంగా, వారి దర్శనాన్ని పూజించారు.