శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

అచ్యుతుని సన్నిధిలో ఉన్న గోపకులు, ఆయన పెద్ద అన్నయ్య, మిత్రులతో కలిసి, “బాగున్నావు కృష్ణా! మన ఇళ్లకు వెళ్లి వాటిని పుణ్యమయం చేద్దాం,” అని మనస్పూర్తిగా కోరారు. “నీ పాదధూళితో మా గృహాలను పవిత్రం చేయు. ఆ ధూళి పవిత్రతకు పితృదేవతలు, హోమాగ్ని, దేవతలు సైతం తృప్తి చెందరు. నీ పాదాలను కడిగిన తర్వాత మహాబలి మహిమాన్వితుడయ్యాడు, అపూర్వమైన ఐశ్వర్యాన్ని, భక్తి మార్గాన్ని పొందాడు. నీ పాదముల్ని కడిగిన నీరు మూడు లోకాలను పవిత్రం చేసింది; ఆ నీటిని శివుడు తలపై ధరించాడు; సాగరుని సంతానులు స్వర్గానికి చేరుకున్నారు. దేవదేవా! జగన్నాథా! నీ వినిపించడమే, నీ మహిమను గానంచేయడమే పుణ్యకరం. యదువులలో శ్రేష్ఠుడవు, ఉత్తమమైన స్తోత్రాల ద్వారా స్తుతించబడిన నారాయణా! నీకు నమస్కరిస్తున్నాను,” అని వారు ప్రార్థించారు. ఈ ప్రార్థనలకు శ్రీకృష్ణుడు సానుకూలంగా స్పందించాడు. “ధర్మాత్ములైన నా మిత్రులతో కలిసి, దుష్టుడైన యదుకులాధిపతి కంసుని సంహరించిన తర్వాత, మీ ఇళ్లకు వచ్చి మిమ్మల్ని సంతోషపెట్టుతాను,” అని భగవాన్ హామీ ఇచ్చాడు. అంతట శ్రీశుకుడు ఇలా వివరించాడు: ప్రభువు మాటలను విని, మనస్సులో కలవరంతో ఉన్న అక్రూరుడు మథుర నగరికి ప్రవేశించి, తన పని వివరాలను కంసునికి నివేదించాడు. ఆపై తన ఇంటికి వెళ్లిపోయాడు. మధ్యాహ్న సమయంలో, కృష్ణుడు తన అన్నయ్య సంకర్షణుడితో పాటు, నగరాన్ని చూడాలనే ఉత్సాహంతో ఉన్న గోపకులతో కలిసి మథురలోకి ప్రవేశించాడు. కృష్ణుడు ఆ నగరాన్ని చూశాడు—పచ్చటి మణులతో మెరిసే ఎత్తైన ద్వారాలు, బంగారు అర్చులతో అలంకరించిన గొప్ప ద్వారపాలకులు, తామ్రపు పలకలతో కూడిన గోడలు, దాటి పోవడం కష్టమైన లోతైన పరికాలు, అందాన్ని పెంచే ఉద్యానవనాలు, తోటలు అన్నీ అతని చూపును ఆకట్టుకున్నాయి. ఆ నగరంలో బంగారు శిఖరాలు, మణిమయ బాల్కనీలు ఉన్న రాజప్రాసాదాలు, శ్రేణులుగా ఉన్న సభామండపాలు, గృహాలు, విలాసవంతమైన పీఠికలు, బేరిల్, వజ్రాలు, నిత్యనిర్మలమైన నీలమణులు, పోక, ముత్యాలు, పచ్చమణులతో అలంకరించబడ్డ ఆలయాలు కనిపించాయి. చెక్కబిగిన కిటికీలు, ద్వారాలు, నేలలు పావురాలు, నెమళ్ళ కూళ్లతో నిండి ఉన్నాయి. వీధులు, బజార్లు, కూడళ్ళు నీళ్లు చల్లబడినవి, పూలమాలలు, గంధపు పొడి, అక్షతలతో అలంకరించబడ్డాయి. ఇళ్ల ద్వారాలు, గృహాలు—పూర్ణకుంభాలు, పెరుగు, గంధముతో అభిషేకించబడి, పూల వరుసలు, దీపాలు, పచ్చని ఆకులతో అలంకరించబడి, అరటి చెట్ల సమూహాలు, వస్త్రధ్వజాలతో అలంకరించబడ్డాయి. వసుదేవుని ఇద్దరు కుమారులు, మిత్రులతో కలిసి రాజమార్గంలో ప్రవేశించగానే, మథురలోని స్త్రీలు వారిని చూడాలని తపించిపోయి, ఉత్సాహంతో తమ ఇళ్ల పైకప్పులపైకి పరుగెత్తారు. ఆ ఉత్సాహంలో కొందరు స్త్రీలు దుస్తులు, ఆభరణాలు సరిగా ధరించకుండా వచ్చారు; మరికొందరు అలంకరణలో పూర్తిగా సిద్ధం కాక ముందే వచ్చారు; ఎవరికైనా ఒక్క చెవి కుండలే, ఒక్క పాదసరే ఉన్నాయి; మరికొందరు ఒక్క కన్నుకు మాత్రమే కాజలు పెట్టుకున్నారు. కొందరు భోజనం మధ్యలో వదిలేసి, పండుగను పక్కన పెట్టి, స్నానం చేయకుండానే వచ్చారు. మరికొందరు నిద్రలేచి, చిన్నపిల్లలను వదిలేసి, తల్లి అయినప్పటికీ పరుగెత్తారు. కృష్ణుడు తన పద్మాకార నేత్రాలతో, ధైర్యమైన, చంచలమైన చూపులతో, మృదువైన నవ్వులతో ఆ స్త్రీల మనసులను మాయ చేశాడు. అతను తలదించుకున్న గజరాజులవలె, వారి కన్నులకు, హృదయాలకు ఆనందాన్ని పంచాడు. ఆ స్త్రీలు కృష్ణుని మళ్లీ మళ్లీ చూస్తూ, అతని మధురమైన నవ్వు చూపులతో గర్వభావంతో, తనను కన్నుల ద్వారా ఆలింగనం చేసుకున్నారు. ఆనందంతో వారి చర్మం నురగబడి, గతంలో ఉన్న బాధలను మరచిపోయారు. ఆ స్త్రీలు ఉల్లాసంతో తమ ముఖాలు వికసించగా, ఇళ్ల పైకప్పుల మీదకు వెళ్లి, కృష్ణుడు, బలరామునిపై పుష్పవర్షం కురిపించారు. బ్రాహ్మణులు ఆనందంతో, వివిధ ప్రదేశాల్లో, పెరుగు, అక్షతలు, నీటి పాత్రలు, పూలమాలలు, పరిమళ ద్రవ్యాలు వంటి పూజాసామగ్రితో కృష్ణబలరాములను ఆరాధించారు. నగరవాసులు పరస్పరం ఇలా అన్నారు: “ఈ గోపికలు ఎంతటి పుణ్యాన్ని చేశారు! మనుష్య లోకానికి మహోత్సవమైన ఈ ఇద్దరిని వారు నిత్యం చూస్తున్నారు!” ఈ తరుణంలో కృష్ణుడు, గదా అన్నయ్యగా, తన ముందుకు వస్తున్న ఒక వడ్రంగిని చూసి, అతని దగ్గర మంచి, శుభ్రమైన వస్త్రాలు అడిగాడు. “ఓ మానవా! మాకు తగిన వస్త్రాలు ఇవ్వు. మేము అర్హులం. ఇస్తే నీకు పరమ మంగళం కలుగుతుంది. దీనిపై సందేహం లేదు,” అని కోరాడు. అయితే, రాజు సేవకుడైన ఆ వడ్రంగి, అహంకారంతో, కోపంతో ఇలా సమాధానం ఇచ్చాడు: “ఈ వస్త్రాలు అరణ్యాల్లో, కొండల్లో తిరిగే వారికి కావు. మీరు రాజు ఆస్తిని ఎందుకు కోరుతున్నారు?” “పిల్లలూ! వెంటనే వెళ్ళిపోండి. ఇలాంటి విషయాలు అడగకండి. రాజవంశీయులు గర్వంతో ఉంటారు; వారు బంధిస్తారు, హత్య చేస్తారు, దోచుకుంటారు.” అతని అహంకారపు మాటలు విని, దేవకీ కుమారుడు కృష్ణుడు కోపంతో అతని తలని తన చేతితో వేరు చేశాడు. వడ్రంగి సహాయకులు తమ వస్త్రపు పొట్లాలు వదిలేసి, భయంతో తారసపడకుండా పారిపోయారు. అచ్యుతుడు ఆ వస్త్రాలను తీసుకున్నాడు. తనకు నచ్చిన వస్త్రాలను ధరించుకుని, కృష్ణుడు, సంకర్షణుడు మిగిలిన వస్త్రాలను గోపకులకు ఇచ్చారు. ఇంకొన్ని నేలపై వదిలిపెట్టారు. అంతలో ఒక దర్జీ వచ్చి, వివిధ రంగుల, ఆకారాలలో ఉన్న వస్త్రాలను వారికి సిద్ధం చేసి, ఆనందంతో అలంకరించాడు. కృష్ణుడు, రాముడు ఆ వేషధారణలో, ఒకరు శ్వేతవర్ణుడు, మరొకరు నీలవర్ణుడు, ఉత్సవంలో యువ గజరాజులవలె ప్రకాశించారు. ప్రభువు సంతోషంతో ఆ దర్జీకి తన రూపాన్ని, లోకంలో పరమ శ్రేయస్సును, బలాన్ని, ఐశ్వర్యాన్ని, జ్ఞాపకశక్తిని, ఇంద్రియనిగ్రహాన్ని వరంగా ఇచ్చాడు. తర్వాత వారు సుదామా అనే పుష్పగంధికుని ఇంటికి వెళ్లారు. అతను వారిని చూసి, తలవంచి నమస్కరించాడు. వారికి ఆసనాలు, పాదప్రక్షాళనం, పాద్యార్ఘ్యాదులు సమర్పించి, పూలమాలలు, తాంబూలం, గంధాలు సమర్పించి, కృష్ణబలరాములను, వారి మిత్రులను ఆరాధించాడు. “ప్రభూ! మీ రాకతో నా జన్మ ధన్యమైంది, నా వంశం పవిత్రమైంది. నా పితృదేవతలు, దేవతలు సంతోషించారు,” అని సుదామా హర్షభరితంగా అన్నాడు. “మీరు ఈ జగత్తుకి కారణమైన పరమాత్మలు. లోకక్షేమార్థం, లోకసంపదార్థం, అంసభాగంగా అవతరించారు. మీ చూపు ఎప్పుడూ సమమైనది. మిత్రులూ, జగత్తుకు ప్రాణులూ, మీరు అందరికీ సమానమే. మిమ్మల్ని ఆరాధించేవారికైనా, మిమ్మల్ని ఆరాధించేవారికైనా మీరు తేడా చూపరు. మీ సేవకుడిని ఆజ్ఞాపించండి—నేను ఏమి చేయాలి? మీ ఆదేశమే నాకు పరమ వరం,” అని వినయంగా ప్రार्थించాడు. ఈ విధంగా ఆలోచించి, సుదామా ఉల్లాసంతో, ఉత్తమ పరిమళ పుష్పాలతో తయారైన పూలమాలలను సమర్పించాడు. ఆ పూలమాలలు ధరించి, సంతోషంతో ఉన్న కృష్ణబలరాములు, నమస్కరించిన, శరణాగతుడైన సుదామాకు వరాలిచ్చారు. అతడు ఆ పరమాత్మునికి అచంచల భక్తిని, భక్తులకు స్నేహాన్ని, సమస్త ప్రాణుల్లో పరమ దయను కోరాడు. కృష్ణుడు అతనికి ఆ వరాన్ని, వంశాభివృద్ధికి దైవిక సంపదను, బలాన్ని, దీర్ఘాయుష్షును, కీర్తిని, వైభవాన్ని ప్రసాదించి, తన అన్నయ్యతో కలిసి అక్కడి నుంచి వెళ్ళిపోయాడు.