శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ప్రభువా! నేను మాయలో మునిగి, శరీరం, పిల్లలు, ఇల్లు, ధనం, బంధువులు వంటి విషయాలలో యథార్థమని భావిస్తూ తిరుగుతూ ఉన్నాను. ఇవన్నీ కలలో కనిపించే మాయల వలె నన్ను మోసగించాయి; వాటిని నిజమని భావించాను. నా మనస్సు ద్వంద్వాల్లో చిక్కుకుని, అజ్ఞానాంధకారంలో మునిగి, నాకే నాకేమి హితమో తెలియకుండా, శాశ్వతం కాని, నాది కాని, బాధాకరమైన వాటిలోనే ఆసక్తి పెంచుకున్నాను. ఇది యథార్థంగా చూస్తే, మొక్కలతో ముసుగైన నీటిని వదిలేసి, ఓ అజ్ఞాని మిరాజ్ వైపుకు పరుగెడుతున్నట్టు, నేను కూడా నిన్ను వదిలేసి, మాయా ప్రపంచపు భ్రమలను వెంబడిస్తున్నాను. నా మనస్సు, కోరికలు, కర్మల వలన దుఃఖించబడింది. ఇంద్రియాలు నియంత్రణకు అందని వాటిలా, దీన్ని ఇక్కడక్కడికి లాగుతూ పోతున్నాయి. నేను దుర్బలుడినై, దీనిని అదుపులో పెట్టుకోలేకపోతున్నాను. ఈ విధంగా, నీ పాదాలకు ఆశ్రయించాను. ఇది కూడా నీ కృప వల్లే సాధ్యమైంది అని భావిస్తున్నాను. జన్మ మరణ చక్రం నుండి విముక్తి, నీ యోగ్యమైన ఆరాధనలో మనస్సు నిమగ్నమైతేనే లభిస్తుంది, కమలనాభా! నీవు పరమశుద్ధ చైతన్యమూర్తివి, సర్వనిశ్చయాలకు కారణుడవు, పురుషప్రధానునివి, అనంతశక్తి బ్రహ్మస్వరూపుడవు — నీకు నమస్కారం. వాసుదేవా! సమస్త ప్రాణుల సంహారకుడవు, హృషీకేశా! నీకు నమస్కరిస్తున్నాను. శరణాగతుడనైన నన్ను కాపాడు, ప్రభూ! ఇలా, పుణ్యశ్లోక భగవత మహాపురాణంలోని 'అక్రూరుని స్తుతి' అనే నలుపవ అధ్యాయము ముగిసింది. శ్రీ శుకమహర్షి ఇలా చెప్పాడు: అక్రూరుడు ఈ విధంగా స్తోత్రాలు చేయగా, భగవంతుడు నీటిలో తన స్వరూపాన్ని దర్శింపజేశాడు. తరువాత, నాట్యమాడిన నటుడు ప్రదర్శన ముగించుకున్నట్టు, కృష్ణుడు ఆ రూపాన్ని మళ్లీ మరుగున పెట్టాడు. ఆ దర్శనం కనపడకుండా పోయిన తర్వాత, అక్రూరుడు త్వరగా నీటిలోనుంచి బయటకు వచ్చాడు. తన కర్తవ్యాలన్నీ పూర్తిచేసి, ఆశ్చర్యంతో రథానికి తిరిగి వచ్చాడు. అప్పుడు హృషీకేశుడు అడిగాడు: "ఏ అద్భుతాన్ని చూశావు? భూమిపై, ఆకాశంలో, నీటిలో ఏదైనా అద్భుతం కనిపించిందా? నీ ముఖంలో ఆశ్చర్యం కనిపిస్తోంది." అక్రూరుడు వినయంగా సమాధానమిచ్చాడు: "ప్రభూ! భూమి, ఆకాశం, నీటిలో ఉన్న అన్ని అద్భుతాలు నీవే. నీవు జగత్తుకు ఆత్మస్వరూపుడవు. నేను ఇక్కడ ఏమి చూసి ఉండగలను? నీవు ఉన్నచోట మరే అద్భుతం ఉంటుందన్నది నాకు తెలియదు." అలా చెప్పి, గాండినీ కుమారుడు అక్రూరుడు, రథాన్ని ముందుకు నడిపించాడు. సాయంత్రానికి రామకృష్ణులను మధురకు తీసుకెళ్ళాడు. ఆ మార్గంలో, రాజనూ! గ్రామస్తులు సమూహాలుగా చేరి, వసుదేవుని కుమారులను చూసి పరవశించిపోయారు. వారి చూపు వారిపై నుంచి తొలగించుకోలేకపోయారు. ఇంతలో, వ్రజవాసులు నందుడు, గోపులతో కలిసి నగర తోటలకు చేరుకొని, అక్కడ ఎదురుచూశారు. వారు కలిసినపుడు, జగన్నాధుడు అక్రూరుని సాదరంగా పలకరించాడు. అతని పొడిగిన చేయిని తన చేతితో పట్టుకొని, స్నేహపూర్వకంగా నవ్వాడు. "నీవు ముందుగా నగరానికి, నీ ఇంటికి రథంతో వెళ్లి రావాలి. మేము ఇక్కడే ఉంటాము. తరువాత నగరాన్ని సందర్శించడానికి వస్తాము," అని భగవంతుడు అన్నాడు. అక్రూరుడు వినయంగా చెప్పాడు: "ప్రభూ! మీరు ఇద్దరూ లేకుండా నేను మధురలోకి ప్రవేశించను. మమ్మల్ని వదిలిపెట్టవద్దు. నేను మీ భక్తుడిని, మీరు భక్తులకు ప్రియులవారు." "అచ్యుతా! మీరు మీ అన్నయ్యతో, గోపులతో, మిత్రులతో కలిసి మా ఇళ్లకు రండి. మా ఇళ్లను పవిత్రం చేయండి. మీ పాదధూళి వల్ల మా ఇళ్లు, పితృదేవతలు, హోమాగ్ని, దేవతలు సంతృప్తి చెందుతారు." "మీరు పాదాలను కడిగిన జలంతో మహాబలి ప్రశంసకు పాత్రుడయ్యాడు, అపూర్వ ఐశ్వర్యాన్ని పొందాడు, పరమభక్తి మార్గాన్ని చేరుకున్నాడు." "మీ పాదజలంతో మూడువెళ్లులు పవిత్రమయ్యాయి. శివుడు దానిని తన తలపై ధరించాడు. సాగరపుత్రులు స్వర్గానికి చేరుకున్నారు." "దేవదేవా! జగన్నాధా! నీ శ్రవణం, కీర్తనం పవిత్రమైనవి. యదువంశ శిరోమణీ! ఉత్తమస్తుతులతో నిన్ను ప్రశంసించబడిన నారాయణా! నీకు నమస్కారం." అందుకు భగవంతుడు ఇలా సమాధానం ఇచ్చాడు: "ధర్మాత్ముడా! నేను నీ ఇంటికి వస్తాను. దుష్ట యదుకులరాజును సంహరించి, మిత్రులకు ఆనందాన్ని ప్రసాదిస్తాను." శుకుడు చెప్పాడు: ఈ విధంగా ప్రభువు చెప్పిన తరువాత, అక్రూరుడు మనస్సులో కలవరంతో మధురలో ప్రవేశించి, తన పని కంసుని దగ్గర నివేదించి, ఇంటికి వెళ్లాడు. ఆ తర్వాత, మధ్యాహ్నంలో, కృష్ణుడు సంకర్షణునితో, గోపులతో కలిసి, మధురను దర్శించదలచిన ఉత్సాహంతో నగరంలో ప్రవేశించాడు. ఆ నగరం, మణిప్పు ద్వారాలు, బంగారు ఖిలానీలు, రాగి తవిట్లు, లోతైన మోట్లు, అందమైన తోటలు, వనాలతో అలంకరించబడి, అద్భుతంగా కనిపించింది. ప్యాలసులు బంగారు గోపురాలతో, బహిర్గృహాలు, సభమండపాలు, బంగారు పీఠికలు, బేరిల్, వజ్రాలు, నీలమణులు, ముత్యాలు, పచ్చలు పొదిగిన అంగణాలతో ముస్తాబయ్యాయి. జాలరీ కిటికీలు, ద్వారాలు, నేలలు పావురాలు, నెమళ్ళ కూళ్లతో మారుమోగుతున్నాయి. వీధులు, అంగడులు, కూడళ్లన్నీ నీరు చల్లుకుని, పుష్పమాలలు, గంధపుష్పాలు, అక్షతలతో అలంకరించబడ్డాయి. ఇళ్ళు, ద్వారాలు పూర్ణకుంభాలతో, పెరుగు, గంధంతో అభిషేకించి, పుష్పపంక్తులతో, దీపాలతో, కొత్త ఆకులతో, అరటి చెట్లతో, వస్త్రపతాకలతో అలంకరించబడ్డాయి. వసుదేవుని ఇద్దరు కుమారులు స్నేహితులతో రాజమార్గంలో ప్రవేశించగా, నగరస్త్రీలు వారిని చూడాలని ఉత్సాహంతో తమ ఇళ్ళ పైకప్పులకు పరుగెత్తారు. వారు తొందరగా వస్తూ, కొందరు దుస్తులు, ఆభరణాలు సరిగా ధరించలేదు, మరికొందరు మేకప్ మరిచిపోయారు, ఎవరో ఒక్క చెవి కుండలు, ఒక్క పాదసరణలు మాత్రమే ధరించారు. మరికొందరు ఒక్క కన్నుకు మాత్రమే కాజల్ వేశారు. వారిలో కొందరు భోజనం మరిచిపోయి, పండుగను పక్కనబెట్టి, స్నానం చేయకుండానే వచ్చారు. మరికొందరు నిద్రలో లేచి, పిల్లలను పాలు తాగించకుండానే బయటకు పరుగెత్తారు. కృష్ణుడు తన కమలనయనాలతో, ఆడుతున్న చూపులతో, మృదుస్మితంతో ఆ స్త్రీల మనస్సులను ఆకర్షించాడు. గర్వితమైన గజం లా, వారి కన్నులకు, హృదయాలకు ఆనందాన్ని ప్రసాదించాడు. తన గురించి వినిపించినవారు, మళ్లీ మళ్లీ చూసి, కృష్ణుని సౌందర్యాన్ని కన్నులారా ఆలింగనం చేసుకున్నారు. ఆనందంతో పులకించి, తమ బాధలను మరచిపోయారు. ఆ స్త్రీలు ఆనందంతో తమ ముఖాలు వికసించగా, గృహాల పైకప్పులపైకి వెళ్లి, కృష్ణబలరాములపై పుష్పవర్షాన్ని కురిపించారు. బ్రాహ్మణులు పలు ప్రదేశాల్లో, పెరుగు, అక్షతలు, జలపాత్రలు, పుష్పమాలలు, సుగంధద్రవ్యాలతో వారిని పూజించారు. నగరజనులు పరస్పరం ఇలా మాట్లాడుకున్నారు: "ఆ గోపికలు ఎంతటి పుణ్యాన్ని చేసారో! మానవలోకానికి మహోత్సవమైన ఈ ఇద్దరిని ప్రత్యక్షంగా చూస్తున్నారు!" అలా వెళ్తుండగా, కృష్ణుడు తన తమ్ముడు గదా సహోదరునితో కలిసి, ఒక రంగురాళ్ల దుస్తుల కడుగుడు వారిని చూచి, అతని దగ్గర మంచి, శుభ్రమైన వస్త్రాలు అడిగాడు.