శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

భృగువుల అధిపతికి నమస్కారం! అహంకారంతో నిండిన క్షత్రియులను అరణ్యంలో సంహరించినవాడవు నీవు. రఘువంశంలో ఉత్తముడవైన రామా, రావణుని సంహరించినవాడవు నీవు. వాసుదేవుడికి నమస్కారం, సంకర్షణుడికి నమస్కారం, ప్రద్యుమ్నుడు, అనిరుద్ధుడు—సాత్వతుల అధిపతికి నమస్కారం. దైత్య, దానవులను మాయతో మోసం చేసిన శుద్ధుడైన బుద్ధుని స్వరూపానికీ నమస్కారం. పాపిష్టులైన, అధర్మ పరులైన రాజులను సంహరించేందుకు కల్కి అవతారంగా అవతరించే నీకు నమస్కారం. ఈ జగత్తు నీ మాయ చేత మోహితమై, "నేను", "నాది" అనే తప్పుడు భావనలతో కర్మ మార్గంలో తిరుగుతూ ఉంటుంది. నేను కూడా శరీరం, పిల్లలు, ఇంటి, ధనం, బంధువులు ఇవన్నీ నిజమేనని భావించి, కలలో ఉన్నట్టు మాయలో విహరిస్తున్నాను. ద్వంద్వభావాలతో మనస్సు ముద్దుపడిపోతూ, చీకటిలో మునిగిపోయిన నేను, నిజంగా నా ఆత్మకు ప్రియమైనది ఏమిటో తెలియక, శాశ్వతం కాని, నాలో లేని, బాధించే విషయాలకు ఆసక్తి పెంచుకుంటూ ఉన్నాను. చెట్లలో దాగి ఉన్న నీటిని వదిలేసి, మాయా మరీచికను వెంబడించే అజ్ఞాని వాడిలా, నేను కూడా నిన్ను విడిచిపెట్టి మాయను వెంబడిస్తున్నాను. నా మనస్సు, ఇంద్రియాలు నియంత్రణకు రాక, కోరికలు, కర్మల చేత కలతచెందిన నా దయనీయమైన మనస్సు ఇక్కడ అక్కడ తిరుగుతూ అదుపు తప్పిపోతోంది. ఇలా నేను నీ పాదాల చుట్టూ వచ్చాను—అర్హత లేనివారికి కూడా సులభంగా లభించని నీ పాదాలకు చేరడం నీ కృప వల్లే అనుకుంటున్నాను, ప్రభూ! జనన మరణ చక్రం నుండి విముక్తి పొందాలంటే, కమలనాభా, నీను సక్రమంగా ఆరాధిస్తూ మనస్సును నీపై నిలిపితేనే సాధ్యం. శుద్ధచైతన్య స్వరూపుడవైన, నిశ్చయానికి మూలమైన, పురుష, ప్రధానాధిపతివైన, అనంతశక్తి బ్రహ్మస్వరూపుడైన నీకు నమస్కారం. వాసుదేవుడవు, సమస్త భూతాలను సంహరించేవాడవు—హృషీకేశా, శరణాగతుడనైన నన్ను కాపాడుము. ఇలా అक्रూరుడు శ్రీకృష్ణుని మహిమను స్తుతిస్తూ, ఆధ్యాత్మిక కృతజ్ఞతతో తన ప్రార్థనను ముగించాడు. ఇంతటితో భాగవత మహాపురాణంలో మొదటి స్కంధంలో నలభైవ అధ్యాయం, "అక్రూరుని స్తుతి" అనే పేరుతో ముగిసింది. శ్రీ శుకుడు ఇలా చెప్పాడు—అక్రూరుడు స్తోత్రం చేస్తున్నప్పుడు, భగవంతుడు నీటిలో తన దివ్యరూపాన్ని దర్శనమిచ్చాడు. తరువాత, నటుడు తన పాత్రను ముగించే విధంగా, కృష్ణుడు ఆ రూపాన్ని మళ్లీ తనలోనే లీనంచేసుకున్నాడు. ఆ దివ్య దర్శనం మాయమైపోయిందని గ్రహించిన అక్రూరుడు వెంటనే నీటిలో నుండి బయటకి వచ్చి, తాను చేయవలసిన పనులన్నీ పూర్తి చేసి, ఆశ్చర్యంతో రథానికి తిరిగి వచ్చాడు. అప్పుడు హృషీకేశుడు, "ఏం అద్భుతం చూశావు? భూమిపైనా, ఆకాశంలోనా, నీటిలోనా? ఇంత ఆశ్చర్యంగా ఎందుకు కనిపిస్తున్నావు?" అని అడిగాడు. దానికి అక్రూరుడు ఇలా సమాధానం ఇచ్చాడు: "ఈ లోకంలో భూమి, ఆకాశం, నీటిలో ఏ అద్భుతమైనదైనా—అవి అన్నీ నీవే, జగత్తు ఆత్మవు. నీకు తెలియని ఏ అద్భుతం నేను చూడగలను? భూమి, ఆకాశం, నీటిలో ఉన్న అన్ని అద్భుతాలూ నందు నీవే. ఓ బ్రహ్మా! నిన్ను చూచిన తరువాత, ఇంకేం అద్భుతం నాకు కొత్తగా ఉంటుంది?" ఇలా చెప్పి, గాండినీ కుమారుడు అక్రూరుడు రథాన్ని ముందుకు నడిపించాడు. సాయంత్రం సమయానికి, రామకృష్ణులను మథురకు తీసుకెళ్లాడు. ఆ మార్గంలో, రాజా! గ్రామస్థులు గుంపులు గుంపులుగా వచ్చి, వసుదేవుని కుమారులను చూడగానే ఆనందంతో మునిగిపోయి, వారి చూపును మరలించలేకపోయారు. అంతలో, నందుడు, గోపకులందరితో కూడి, వ్రజవాసులు మథుర నగరానికి సమీపంలోని తోటలకు చేరుకొని, అక్కడ ఎదురు చూస్తూ ఆగిపోయారు. వారు కలిసినప్పుడు, జగన్నాధుడైన కృష్ణుడు అక్రూరుని ఆప్యాయంగా పలకరించి, అతని చేతిని తన చేతిలో పట్టుకొని, చిరునవ్వుతో పలికాడు: "మేము ఇక్కడే ఉండిపోతాము. నీవు ముందుగా రథంతో నగరానికి, నీ ఇంటికి వెళ్ళు. తరువాత మేము నగరాన్ని దర్శించడానికి వస్తాము." దానికి అక్రూరుడు వినయంగా ఇలా చెప్పాడు: "ప్రభూ! మీరు ఇద్దరూ లేకుండా నేను మథురలోకి అడుగుపెట్టను. నన్ను వదిలిపెట్టవద్దు. నేను మీ భక్తుడిని, మీరు భక్తులను ఎంతో ప్రేమిస్తారు." "అచ్యుతా! మీరంతా, మీ అన్నయ్యతో, గోపకులతో, మిత్రులతో కలిసి మా ఇళ్లకు వచ్చి వాటిని పవిత్రం చేయండి. మీ పాదధూళి మా ఇళ్లను శుభ్రపరచాలి. మీ పాదజలంతో పితృదేవతలు, అగ్నులు, దేవతలు సైతం తృప్తి చెందరు. మీ పాదాలను కడిగిన తర్వాత, మహాబలిచక్రవర్తి మహిమను పొందాడు, అపూర్వమైన వైభవాన్ని, భక్తిపథాన్ని అందుకున్నాడు. మీ పాదజలం మూడు లోకాల్నీ పవిత్రం చేసింది; శివుడు దాన్ని తలపై ధరించాడు; సాగరపుత్రులు ఆ ప్రభావంతో స్వర్గానికి చేరారు. దేవదేవా! జగన్నాధా! నీ శ్రవణం, కీర్తన పవిత్రం. యదువంశంలో శ్రేష్ఠుడవు, ఉత్తమమైన స్తోత్రాలతో స్తుతించబడిన నారాయణా! నేను నీకు నమస్కరిస్తున్నాను." అప్పుడు కృష్ణుడు ఇలా అన్నాడు: "ధర్మాత్ముడవైన వారితో కలిసి, నీ ఇంటికి తప్పకుండా వస్తాను. దుష్టుడైన యదువంశీయుడిని సంహరించిన తర్వాత, నా మిత్రులకు ఆనందాన్ని కలిగిస్తాను." శుకుడు ఇలా చెప్పాడు: ప్రభువు మాటలు విన్న అక్రూరుడు, మనస్సులో చిన్నచిన్న కలతలతో కూడి ఉన్నప్పటికీ, నగరంలోకి వెళ్లి, తన కార్యాన్ని కంసునికి నివేదించాడు. ఆ తర్వాత తన ఇంటికి వెళ్లాడు. అంతలో, సాయంత్రం సమయానికి, కృష్ణుడు, సంకర్షణుడితో పాటు, నగరాన్ని చూడాలనే ఆసక్తితో ఉన్న గోపకుల మధ్యలో, మథురలోకి ప్రవేశించాడు. ఆ నగరాన్ని కృష్ణుడు చూశాడు—అది అత్యంత ఎత్తైన స్ఫటిక ద్వారాలూ, బంగారు తలుపులు, రాగి కంచులతో పటిష్టంగా నిర్మించిన గోడలు, దాటి వెళ్ళలేని లోతైన పరికలు, అందాన్ని పెంచే తోటలు, ఉద్యానవనాలతో అలంకరించబడిన నగరం. బంగారు గోపురాలు, శోభాయమానంగా ఉన్న బాల్కనీలు, వరుసగా ఉన్న సభమందిరాలు, భవనాలు, విలువైన వజ్రాలు, నీలమణులు, ముత్యాలు, పచ్చలు, మాణిక్యాలు, ముత్యాలతో అలంకరించబడిన ప్రహరీలు, వేదికలు నగరాన్ని అద్వితీయంగా తీర్చిదిద్దాయి. జాలరాలైన కిటికీలు, తలుపులు, నేలలు పావురాలు, నెమళ్ళ శబ్దాలతో నిండిపోయి ఉండగా, వీధులు, మార్కెట్లు, కూడళ్ళు నీటితో చల్లార్చబడి, పూలమాలలు, గంధపు పొడి, అక్షతలతో అలంకరించబడ్డాయి. ఇళ్ల తలుపులు, ఇంటి ప్రాంగణాలు—పెరుగు, గంధంతో అభిషేకించిన పూర్ణకుంబాలతో, పుష్పమాలల వరుసలతో, ఆకులతో అలంకరించిన దీపాలతో, అరటి చెట్ల సమూహాలతో, వస్త్రధ్వజాలతో ఎంతో అందంగా తీర్చిదిద్దబడ్డాయి. వసుదేవుని ఇద్దరు కుమారులు తమ స్నేహితులతో కలిసి, రాజమార్గంలో ప్రవేశించగా, మథుర నగరంలోని మహిళలు వారిని చూడాలనే ఉత్సాహంతో, తమ ఇళ్ల పై అంతస్తులకు పరుగెత్తారు. ఆ ఉత్సాహంలో, కొందరు మహిళలు తమ వస్త్రాలు, ఆభరణాలు సరిగా ధరించకుండా వచ్చారు; మరికొందరు పూర్తిగా అలంకరించకుండా వచ్చారు; ఎవరు ఒక చెవి కుండే ధరించారు, మరికొందరు ఒక్క కాళ్లకు మాత్రమే నూపురం వేసుకున్నారు; ఇంకొందరు ఒక్క కన్నుకే కాజల్ వేసుకున్నారు. కొంతమంది భోజనం మధ్యలో వదిలేసి, పండుగను పక్కనపెట్టి, స్నానం చేయకుండానే వచ్చారు; మరికొందరు, ఆ శబ్దం విని నిద్రలో నుండి లేచి, పిల్లలను తల్లి పాలివ్వకుండానే బయటకు పరుగెత్తారు—even తల్లులు కూడా. కృష్ణుడు తన కమలవదనంతో, సాహసికమైన, ప్రేమభరితమైన చూపులతో, మధురమైన చిరునవ్వులతో ఆ మహిళల మనసులను ఆకర్షించాడు. గర్వంతో నిండిన గజరాజు తన అందంతో ఎలా ఆకర్షిస్తాడో, అలాగే వారి కళ్ళకు, హృదయాలకు ఆనందాన్ని బహుకరించాడు. మళ్ళీ మళ్ళీ ఆయనను చూసే కొద్దీ, వినిపించిన కథలతో ఆయనపై మనస్సు లగ్నమవుతూ, కృష్ణుని చిరునవ్వు, మధురమైన చూపులతో గర్వభావంతో ఉప్పొంగి, ఆనందస్వరూపుడైన కృష్ణుని కళ్లతోనే హత్తుకుని, ఆ స్త్రీలు ఆనందంతో రోమాంచితులై, తమ బాధలను పూర్తిగా మర్చిపోయారు.