శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

గోపికలు అక్రూరుని చూసి, "నీవు నిజంగా కఠినుడు, నీ పేరు అక్రూరుడు అనిపించినా, నీవు నిజంగా క్రూరుడివి! నీవు మాకు కృష్ణుని దర్శనాన్ని ఇచ్చావు, కానీ ఇప్పుడు దానిని దూరం చేస్తున్నావు. మధుశత్రువు అయిన కృష్ణుని, సృష్టి పరిపూర్ణతను ఒకే చోట చూచే భాగ్యాన్ని నీ ద్వారా పొందాము, ఇప్పుడు దానిని లాక్కుంటున్నావు," అని బాధతో అన్నారు. నందుని కుమారుడు, కృష్ణుడు, ఇప్పుడు మాపై తన దయ చూపడం లేదు. మేము మా ఇళ్ళను, కుటుంబాలను, భర్తలను వదిలి, ఆయన సేవకు వచ్చాము. కానీ ఆయనకు కొత్త ప్రియులు దొరికారు. ఆ నగరంలోని స్త్రీలకు ఆ రాత్రి సంతోషంగా గడిచింది; వారి కోరికలు నెరవేరాయి. వ్రజాధిపతి కృష్ణుడు నగరంలో ప్రవేశిస్తే, ఆయన చిరునవ్వుతో, పార్శ్వ దృష్టితో, వారి ముఖాన్ని చూస్తూ, వారు ఆ మధురమైన దృష్టిని ఆస్వాదించగలరు. ముకుందుడు, వారి మధురమైన మాటలకు ఆకర్షితుడై, బలమైన మనస్సున్నవాడైనా, ఇప్పుడు వారి వశమయ్యాడు. ఆయన మళ్లీ మాకు, గ్రామస్త్రీలకు తిరిగి వస్తాడా? మేము లజ్జాశీలులు, ప్రేమలో మోహితులు. ఈ రోజు దశార్హులు, భోజులు, అంధకులు, వృష్ణులు, సాత్వతులు అందరికీ గొప్ప ఉత్సవం జరుగుతుంది. మార్గంలో ఉన్నవారు దేవకీ కుమారుడైన కృష్ణుని, సకల గుణాల నివాసాన్ని దర్శించగలరు. అక్రూరుడు ఎంత కఠినుడు! మేము దుఃఖంలో ఉండగా, మమ్మల్ని ఓదార్చకుండా, మాకు ప్రియమైన కృష్ణుణ్ని దూరం తీసుకుపోతున్నాడు. ఆయన నిర్దయతో, రథంపై ఎక్కి, అతివేగంగా వెళ్తున్నాడు. పల్లెటూరి యువకులు, పెద్దలు పట్టించుకోకుండా, తమ బండ్లతో వెంబడిస్తున్నారు. ఈ రోజు మా అదృష్టమే మాకు వ్యతిరేకంగా మారింది. మనం వెళ్లి మాధవుణ్ని ఆపుదాం! మా పెద్దలు, బంధువులు ఏమి చేయగలరు? మా హృదయాలు ముకుందుని నుండి క్షణమంత దూరం తట్టుకోలేవు; ఇప్పుడు అవి విరిగిపోయాయి. కృష్ణుని చిరునవ్వులు, మధురమైన మాటలు, ఆటపాటలు, ఆలింగనాలు, రాసలీలలో ఆనందం—మా హృదయాలను లాక్కున్నాయి. ఆయన లేకుండా, ఈ విరహాందకారాన్ని, ఒక్క క్షణం కూడా, ఎలా తట్టుకోగలుగుతాము? సాయంత్రం అయ్యాక, అనంతుని మిత్రుడు అయిన కృష్ణుడు, గోపులతో పాటు వ్రజకు తిరిగి వస్తాడు. ఆయన జుట్టు, గోప牛లు పరిగెత్తిన దుమ్ముతో అలంకరించబడింది; వెనుక ఫ్లోట్ వాయిస్తూ, నవ్వుతూ, మమ్మల్ని చూస్తాడు. ఆయన లేకుండా, మేము ఎలా జీవించగలము? శుకదేవుడు చెప్పాడు: ఇలా, వ్రజ స్త్రీలు, కృష్ణుని మీద మనస్సు నిలిపి, విరహం వల్ల బాధపడుతూ, సిగ్గు విడిచి, 'గోవిందా! దామోదరా! మాధవా!' అని బహిరంగంగా ఏడ్చారు. ఆ స్త్రీలు ఇలా ఏడుస్తుండగా, సూర్యోదయం జరిగింది. అక్రూరుడు, తన స్నేహపూర్వక విధులు పూర్తి చేసి, రథాన్ని ముందుకు నడిపించాడు. నందుడు మరియు ఇతర గోపులు, బండ్లలో పాలు, పాలు ఉత్పత్తులతో కూడిన పానపాత్రలు తీసుకొని వెంబడించారు. గోపికలు, తమ ప్రియమైన కృష్ణుని ఆకర్షణలో, ఆయనకు సంకేతం కోసం ఎదురుచూస్తూ వెంబడించాయి. ఆయన వెళ్లిపోతుండగా, బాధపడుతున్న వారిని చూసి, యదువంశీ కృష్ణుడు ప్రేమతో, 'నేను తిరిగి వస్తాను' అని దూతల ద్వారా వారికి భరోసా ఇచ్చాడు. రథపు జెండా కనిపిస్తూ, రథం దుమ్ము కనిపించేవరకు, వారు ఆయనను వెంబడిస్తూ, తమ మనస్సును కృష్ణుని మీద నిలిపారు; చిత్రపటాలవలె ఆయనను ఆకర్షించబడ్డారు. గోవిందుని తిరిగి వస్తాడనే ఆశ పోయినప్పుడు, వారు తిరిగి వెళ్లారు. దుఃఖం లేకుండా, తమ ప్రియమైన కృష్ణుని కథలు పాడుకుంటూ రోజులు గడిపారు. ఓ రాజా! కృష్ణుడు, రాముడు, అక్రూరుడు, రథంపై వేగంగా ప్రయాణించి పవిత్రమైన యమునా నదికి చేరుకున్నారు. అక్కడ, కృష్ణుడు, రాముడు, నదిలో నోరు కడిగి, ఆ మణిపుష్పాల్లా స్వచ్ఛమైన నీరును తాగి, చెట్ల తోటకు వెళ్లి, మళ్లీ రథంలో కూర్చున్నారు. అక్రూరుడు వీరిని వీడిపోయి, యమునా నదిలోని కుండలోకి వెళ్లి, స్నానం చేసేందుకు రథంపై కూర్చున్నాడు. అక్రూరుడు నీటిలో మునిగి, శాశ్వత బ్రహ్మను జపిస్తూ, రాముడు, కృష్ణుడు ఇద్దరూ నీటిలో కనిపించారు. "దేవకీ కుమారులు రథంపై ఉండాలి, కానీ ఇక్కడ నీటిలో ఎలా ఉన్నారు?" అని ఆశ్చర్యపోయి, పైకి వచ్చి చూస్తాడు. మళ్లీ, రథంపై కూర్చున్న వారిని చూశాడు. మళ్లీ నీటిలో మునిగి, తనకు కనిపించిన రూపం వాస్తవమా, కల్పనా అని సందేహించాడు. మళ్లీ, అద్భుతమైన దృశ్యాన్ని చూశాడు—సిద్ధులు, చరణులు, గంధర్వులు, అసురులు, తల వంచి, వాద్యాలతో, మహా ప్రభువును స్తుతిస్తున్నారని చూశాడు. వేల తలలు, వేల పాము ఫణాలతో, నీల వస్త్రధారి, మంచు కొండలవలె తెల్లగా ప్రకాశించే, ఆ దివ్యుడు కనిపించాడు. ఆ పాము ఫణాలపై, నీల మేఘంలా, పీతాంబర ధరించిన, నాలుగు భుజాలు, శాంతమయమైన, పద్మాకార రక్తిమయ నేత్రాలు కలిగిన కృష్ణుడు కూర్చున్నాడు. ఆయన ముఖం అందంగా, శాంతంగా, నవ్వుతో ప్రకాశించేది; ఆయన కనుబొమలు, ముక్కు, చెవులు, కుండలు, పెదవులు—all lovely and reddish. ఆయన భుజాలు పొడవుగా, వృత్తంగా, ఛాతి విశాలంగా, మెడ శంఖాకారంగా, నాభి లోతుగా, పొత్తిళ్లు ప嫩 ఆకుల్లా కనిపించాయి. ఆయన నడుము, తొడలు పెద్దగా, చేతులు, మోకాళ్లు, కాళ్లు అందంగా, ఆకర్షణగా ఉన్నాయి. ఆయన పాదాలు, తొడలు, నఖాలు, పద్మాల్లా ప్రకాశించాయి; తొమ్మిది వేళ్లు, thumb-like digits, పద్మాల్లా వెలిగాయి. అతను విలువైన ఆభరణాలతో అలంకరించబడ్డాడు—కిరీటము, కంకణాలు, బాహుళాలు, యజ్ఞోపవీతము, నడుము బెల్టు, మాలలు, పాదరక్షలు, కుండలు, చెవి కుండలు. ఆయన పద్మాకార చేతులు శంఖ, చక్ర, గదా ధరించి ప్రకాశించాయి. ఛాతిపై శ్రీవత్స, కౌస్తుభ మణి, వనమాలలు ఉన్నాయి. ఆయనకు సునంద, నంద వంటి సహాయకులు, సనకాది ఋషులు, బ్రహ్మ, రుద్ర వంటి దేవతాధిపతులు, తొమ్మిది మహర్షులు, ప్రహ్లాద, నారద, వసు వంటి భక్తులు, తమ తమ భక్తితో, పవిత్ర హృదయాలతో, ఆయనను స్తుతించారు. శ్రీ, పుష్టి, వాక్కు, తేజస్సు, కీర్తి, తృప్తి, లయ, విజయ, జ్ఞానం, అజ్ఞానం, శక్తి, మాయ—all served him. అక్రూరుడు, ఆ దివ్య రూపాన్ని చూసి, పరమ ఆనందంతో, భక్తి పరవశమై, శరీరం ఉల్లాసంతో, హృదయం ఉద్వేగంతో, కన్నీటి పర్యంతమై, గొంతు చరచరగా, శాంతమయమైన స్థితిలో నిలబడి, తల వంచి, చేతులు జోడించి, నెమ్మదిగా, శ్రద్ధతో, ఆ ప్రభువును స్తుతించాడు. ఇంతటితో, 'అక్రూరుని ప్రయాణం' అనే త్రైమాసిక అధ్యాయం, శ్రీమద్భాగవత మహాపురాణంలో మొదటి భాగంలో, పదవ స్కంధంలో ముగిసింది. తదుపరి, అక్రూరుడు ఇలా ప్రార్థించాడు: "సకల కారణాల కారణమైన నారాయణా! ఆది, అక్షరమైన పురుషుడా! నీ నాభి పద్మం నుండి బ్రహ్మా పుట్టాడు; ఈ లోకం నీ నుండి ఉద్భవించింది. భూమి, నీరు, అగ్ని, వాయువు, ఆకాశం, మహాభూతాలు, అవ్యక్తం, మనస్సు, ఇంద్రియాలు, ఇంద్రియార్థాలు, దేవతలు—ఇవి అన్నీ లోకాన్ని రూపొందించాయి, ప్రభూ! కానీ, అవ్యక్తం నుండి మొదలైనవి, నీ నిజ స్వరూపాన్ని గ్రహించవు; అవి 'అత్మ'గా కాక, 'అనాత్మ'గా భావించబడ్డాయి. జన్మలేని వారు, గుణాలకు బంధించబడిన వారు, గుణాతీతమైనదాన్ని మాత్రమే తెలుసుకుంటారు; నీ అసలు స్వరూపాన్ని కాదు.