శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

అక్రూరుని మాటలు వినగానే, శత్రు వీరులను సంహరించే కృష్ణుడు, బాలరాముడు చిరునవ్వులు నవ్వుతూ, రాజు ఆదేశాన్ని నందకు తెలియజేశారు. నందుడు, గోపాలకులకు ఆదేశాలు ఇచ్చాడు: "వెన్న, పాల ఉత్పత్తులన్నీ సేకరించండి. రాజుకు బహుమతులు ఇవ్వడానికి సిద్ధం చేయండి. బండ్లను జూకండి." "రేపు మతురకు వెళ్తాం. రాజుకు మా ఉత్పత్తులను సమర్పించి, అక్కడ జరిగే మహోత్సవాన్ని చూద్దాం. గ్రామాల నుంచి జనాలు అక్కడకు వెళ్తున్నారని అంటున్నారు," అని నందుడు తన గ్రామంలో ప్రకటించాడు. ఈ వార్త వింటే, గోపికలు హృదయాల్లో తీవ్ర బాధతో విరహించిపోయారు. అక్రూరుడు రామ, కృష్ణులను నగరానికి తీసుకువెళ్లడానికి వ్రజలోకి వచ్చిన విషయం తెలుసుకుని, వారి ముఖాలు ఆవేదనతో పచ్చగా మారిపోయాయి; కొందరు విరహంలో తమ వస్త్రాలు, గాజులు, జడలు విడిపోనిచ్చారు. మరికొందరు, కృష్ణుని గురించి ఆలోచిస్తూ, ప్రపంచాన్ని మరచి, తమ పనులు మానేశారు; వారు స్వంత అంతర్గత లోకంలోకి వెళ్ళినట్లుగా కనిపించారు. ఇంకొంతమంది, శౌరి చిరునవ్వులు, మధురమైన మాటలు గుర్తుచేసుకుంటూ, ఆహ్లాదకరమైన పదాలు తమ హృదయాలను కలవరపరిచాయి. వారు కృష్ణుని నడక, సంకేతాలు, ప్రేమతో నవ్విన చూపులు, శోకాన్ని తొలగించే జోకులు, ఆటపాటల్ని గుర్తు చేసుకున్నారు. ముకుందుని గురించి ఆలోచిస్తూ, విరహ భయంతో, బాధతో, గోపికలు గుంపులుగా చేరి, కన్నీళ్లతో ముఖాలు తడిపి, అచ్యుతునిపై హృదయాలను నిలిపి మాట్లాడారు. "ఓ సృష్టికర్తా! నీవు ఎంత నిర్దయవంతుడివో! జీవులను స్నేహం, ప్రేమలో కలిపి, వారి కోరికలు తీరకముందే వేరుచేస్తావు. పిల్లల ఆటబొమ్మలను తీసేసినట్లు, మమ్మల్ని ముకుందుని నుంచి వేరుచేస్తావు." "నీవు మాకు ముకుందుని ముఖాన్ని చూపించావు – నల్ల జడలు, మధురమైన కండ్లు, నవ్వుతో మిగిలిన అందమైన ముఖం – తర్వాత మమ్మల్ని వేరుచేస్తావు; ఇది న్యాయమా?" "నీవు నిజంగా అక్రూరుడివే! మాకు చూపు ఇచ్చి, ఇప్పుడు దుర్బలుడిలా దాన్ని తీసేసావు. నీ వల్ల మధు శత్రువు, సృష్టిలో అందమైన రూపాన్ని ఒకచోట చూసే అవకాశం కలిగింది." "నందుని కుమారుడు, ప్రేమలో స్థిరంగా ఉండడు. మేము ఇంట, కుటుంబం, భర్తలను వదిలి, ఆయన సేవకు వచ్చాం. ఇప్పుడు ఆయన కొత్త ప్రియురాళ్లను పొందాడు." "నగర మహిళలకు రాత్రి ఆనందంగా గడిచింది, వారి కోరికలు నెరవేరాయి. వారు వ్రజాధిపతిని చూస్తారు, ఆయన నవ్వు చూపులతో మధురమైన ముఖాన్ని ఆస్వాదిస్తారు." "ముకుందుడు, వారి తేనెపదాల వశమై, బలమైన మనస్సుతో ఉన్నప్పటికీ, ఇక మన గ్రామ మహిళలను మరచిపోతాడు. ప్రేమలో తికమకపడిన మేము, ఆయనను ఎలా తిరిగి పొందగలము?" "ఈ రోజు, దశార్హులు, భోజులు, అంధకులు, వృష్ణులు, సాత్వతుల కోసం మహోత్సవం జరుగుతుంది. మార్గంలో ఉన్నవారు, దేవకీ కుమారుని, అన్ని గుణాల నివాసాన్ని, అందంగా చూస్తారు." "అక్రూరుడు అనే పేరు ఇంత నిర్దయవంతుడికి సరిపోతుంది! మాకు ఓదార్పు ఇవ్వకుండా, మన ప్రియుణ్ని దూరంగా తీసుకెళ్తున్నాడు." "అతడు, హృదయం లేని వాడు, రథంపై ఎక్కాడు; అతి ఉత్సాహంగా ఉన్నవారు అతడిని ముందుకు నడిపిస్తున్నారు. పెద్దలు పట్టించుకోకుండా, గోపాలు బండ్లతో వెంబడిస్తున్నారు; ఈ రోజు అదృష్టం మనకు వ్యతిరేకంగా ఉంది." "మాధవుని ఆపడానికి మనం వెళ్దాం! పెద్దలు, బంధువులు ఏమి చేయగలరు? మన హృదయాలు, ముకుందుని విడిపోవడం తట్టుకోలేక, ఇప్పుడు విరహంలో ఛిద్రం అయిపోయాయి." "మేము గోపికలు, ఆయన చిరునవ్వులు, మధురమైన మాటలు, ఆటపాటలు, ఆలింగనాలు, రాస లీల ఆనందం వల్ల మనసు పోగొట్టుకున్నాం. ఆయన లేకుండా, ఈ విరహ అంధకారాన్ని ఒక్క క్షణం కూడా ఎలా దాటగలము?" "సాయంత్రం, అనంతుని మిత్రుడు వ్రజకు తిరిగి వచ్చి, గోపాలతో చుట్టూ, వారి పాదధూళితో జడలు పాడిపోవడంతో, వంకిలి చూపులతో, వంశీ వాయిస్తూ వస్తే, ఆయన లేకపోతే మేము ఎలా జీవించగలము?" శుకదేవుడు చెప్పాడు: "ఇలా, వ్రజ మహిళలు, కృష్ణుని విరహంలో మనసు మునిగిపోయి, తన్మయత్వంతో, సిగ్గు వదిలి, 'గోవిందా! దామోదరా! మాధవా!' అని పెద్దగా ఏడిచారు." వారు ఇలా ఏడుస్తున్నప్పుడు, సూర్యుడు ఉదయించగా, అక్రూరుడు, తన మిత్ర ధర్మాన్ని నెరవేర్చిన తర్వాత, రథాన్ని ముందుకు నడిపించాడు. నందుడు మరియు ఇతర గోపాలు, బండ్లలో పాల ఉత్పత్తులతో, బహుమతులతో, అక్రూరుని వెంబడి బయలుదేరారు. గోపికలు, తమ ప్రియుడు కృష్ణుని మాయలో, ఆయనతోపాటు వెళ్లారు; ఆయన నుండి ఒక సంకేతం కోసం ఎదురుచూస్తూ నిలిచారు. వారు బాధతో ఉన్న గోపికలను చూసి, యదువంశ శిరోమణి కృష్ణుడు, ప్రేమగా ఓదార్పు ఇచ్చాడు; "నేను తిరిగి వస్తాను" అని దూతల ద్వారా హామీ ఇచ్చాడు. రథపు జెండా కనిపించేవరకు, రథపు ధూళి కనిపించేవరకు, వారు వెంబడి వెళ్లారు; వారి హృదయాలు, చిత్రంలో ఆకర్షితమైనట్టు, ఆయనపై నిలిచాయి. గోవిందుని తిరిగి వచ్చే ఆశ పోయినప్పుడు, వారు తిరిగి వచ్చారు; ఇక బాధ లేకుండా, తమ ప్రియుడి లీలలను పాడుతూ రోజులు గడిపారు. అంతలో, రాజా! కృష్ణుడు, రాముడు, అక్రూరుడు, రథంలో వేగంగా ప్రయాణించి, పవిత్రమైన యమునా నదికి చేరారు. అక్కడ, కృష్ణుడు తన నోరు కడగి, ఆ ముత్యపు వంటి స్వచ్ఛమైన నీటిని తాగి, రామునితో కలిసి ఒక వృక్షవనంలోకి వెళ్లి, రథంలోకి చేరాడు; అక్రూరుడు వీరికి వీడ్కోలు చెప్పి, రథంపై కూర్చొని, యమునా నదిలోని సాగరానికి వెళ్లి స్నానం చేశాడు. అక్రూరుడు ఆ నీటిలో మునిగి, శాశ్వత బ్రహ్మను జపిస్తూ, రామ, కృష్ణులను కలిసి చూశాడు. "దేవకీ కుమారులు రథంలో ఉండాలి, నీటిలో ఎలా ఉన్నారు?" అని ఆశ్చర్యపోయాడు; పైకి వచ్చి, వారిని వెతికాడు. మళ్ళీ, మునుపటిలా, వారిని రథంలో కూర్చొనిఉన్నట్లు చూశాడు; మళ్ళీ నీటిలో మునిగి, తాను నీటిలో చూసిన దృశ్యం నిజమా తప్పుడు దా అని సందేహించాడు. మరోసారి, సిద్ధులు, చరణులు, గంధర్వులు, అసురులు, తలవంచి, వాద్యాలతో, మహా ప్రభువును స్తుతిస్తూ ఉండగా చూశాడు. అక్రూరుడు, వెయ్యి తలలు, వెయ్యి పాము హుడ్లుతో, నీల వస్త్రాలు ధరించి, మంచు పర్వతాల్లా తెల్లగా మెరుస్తున్న దివ్య రూపాన్ని చూశాడు. ఆయన మడిలో, మేఘపు వర్ణం కలిగిన, పసుపు వస్త్రాలు ధరించిన, నాలుగు చేతులతో, శాంతంగా, పద్మాకారపు రెడ్డు కళ్ళతో ఉన్న కృష్ణుని దర్శించాడు. ఆయన ముఖం అందంగా, శాంతంగా, చిరునవ్వుతో ముద్దుగా మెరుస్తోంది; భ్రూవలు, ముక్కు, చెవులు, గుండెలు, పెదవులు అన్నీ అందంగా, రెడ్డు వర్ణంతో మెరిస్తున్నాయి. ఆయన చేతులు పొడవుగా, నిండుగా, ఛాతి విశాలంగా, మెరిసిపోతుంది; మెడ శంఖాకారంగా, నాభి లోతుగా, పొత్తిపొడులు ప嫩 ఆకుల్లా కనిపిస్తున్నాయి. ఆయన నడుము, తొడలు పెద్దగా, చేతులు, మోకాళ్లు బాగున్నాయి; కాళ్లు సొగసుగా, అందంగా ఆకారంగా ఉన్నాయి. ఆయన మోకాల్లు ఎత్తుగా, నఖాలు రెడ్డు రంగుతో, కాంతివంతంగా మెరుస్తున్నాయి; పాదాలు తొమ్మిది వేళ్ళతో, thumb లాంటి ఆకారాలతో, పద్మాల్లా మెరిస్తున్నాయి. ఈ విధంగా, వ్రజలోని గోపికల విరహం, అక్రూరుని దర్శనం, కృష్ణుని దివ్య రూపం, యమునా తీరంలో జరిగే అద్భుతమైన సంఘటనలు, భక్తి, ప్రేమతో నిండిన కథగా సాగింది.