శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

కంసుడు, మన మామ, మన కుటుంబాన్ని, మన ప్రజలను పాలిస్తున్నప్పుడు, మన స్వస్థత గురించి ఎలా అడగగలను? మన కుటుంబం బాధలకు లోనైంది. ఓహో! మన కారణంగా మా తల్లి తండ్రులకు ఎంతటి కష్టాలు వచ్చాయి! మా వల్ల వారి కుమారులు హతమయ్యారు, మా వల్ల వారు బంధించబడ్డారు. అదృష్టవశాత్తూ, నేడు నా ప్రజలను నేను చూచుతున్నాను, నేను ఎంతగా కోరుకున్నదానిని. ఓ మృదువైనవాడా, నీవు ఇక్కడికి వచ్చిన కారణాన్ని చెప్పు. ఈ విధంగా ప్రభువు అడిగినపుడు, మాధవుడు అన్నీ వివరంగా చెప్పాడు—యదువుల మధ్య ఉన్న శత్రుత్వం, కంసుడు వసుదేవుని హతముచేయాలని సంకల్పించిన విషయం. అతను తన దూతగా పంపబడిన సందేశాన్ని, నారదుడు కంసునికి అనకదుందుభి కుమారుని జననాన్ని గురించి చెప్పిన విషయాన్ని వివరించాడు. అక్రూరుని మాటలు విన్నాక, శత్రు వీరుల నాశకులు అయిన కృష్ణుడు, బాలరాముడు చిరునవ్వుతో నందునికి, తండ్రికి, రాజు ఆజ్ఞను తెలియజేశారు. ఆయన గోపులను ఆదేశించాడు: "పాలు, పాల ఉత్పత్తులను సమీకరించండి. బహుమతులు సిద్ధం చేయండి, బండ్లను సిద్ధం చేయండి." "రేపు మతురాకు వెళ్తాము, రాజుకు మా ఉత్పత్తులను సమర్పిస్తాము, మహోత్సవాన్ని చూస్తాము. గ్రామాల నుంచి జనాలు అక్కడికి వెళ్తున్నారని అంటున్నారు," అని నందుడు, గోపాలుల నాయకుడు, తన గ్రామంలో ప్రకటించాడు. ఇది విన్న గోపికలు తీవ్రమైన దుఃఖంలో మునిగిపోయారు, ఎందుకంటే అక్రూరుడు రాముడు, కృష్ణుణ్ని నగరానికి తీసుకెళ్లడానికి వచ్చాడు. కొందరి ముఖాలు ఆవేదనతో పచ్చగా మారిపోయాయి, వారు ఊపిరి పీల్చుతూ తమ వస్త్రాలు, గాజులు, జడలను విడిపించుకున్నారు. మరికొందరు, ఆయన గురించి ఆలోచనలలో మునిగి, తమ సాధారణ పనులను మానేశారు, ఈ లోకాన్ని మరచిపోయారు, తమ అంతరాత్మలోకి ప్రవేశించినట్లు అయ్యారు. ఇంకొందరు, శౌరి యొక్క ప్రేమతో కూడిన చిరునవ్వులు, మాటలను గుర్తు చేసుకుంటూ, ఆయన హృదయాన్ని తాకిన మధురమైన పదాలతో మత్తులో ఉన్నారు. వారు ఆయన నడక, హావభావాలు, ప్రేమతో కూడిన చిరునవ్వులు, చూపులు, దుఃఖాన్ని పోగొట్టే జోకులు, క్రీడలు—all these—గుర్తు చేసుకుంటూ, ముకుందుడిని విడిపోవడం భయంతో, దుఃఖంతో, సమూహాలలో చేరి, కన్నీళ్లతో ముఖాలు తడిపి, హృదయాలు అచ్యుతునిపై నిలిపి మాట్లాడారు. గోపికలు ఇలా అన్నారు: "ఓ సృష్టికర్తా! నీవు ఎంతటి దయలేని వాడివో! శరీరధారులకు స్నేహం, ప్రేమ కలిపి, వారి కోరికలు తీరకమునుపే విడదీస్తావు; పిల్లల బొమ్మలను తీసివేయడంలా. నీవు మాకు ముకుందుడి ముఖాన్ని చూపించావు—కృష్ణుడి గోధుమ జడలతో, మధురమైన చిరునవ్వుతో, అందమైన నాసికతో, దుఃఖాన్ని పోగొట్టే రూపంతో—ఇప్పుడు ఆయనను మాకు దూరం చేస్తావు; ఇది న్యాయమా? నీవు నిజంగా అక్రూరుడివి—క్రూరుడు. మాకు చూపు ఇచ్చి, మధు శత్రువు, సృష్టి పరిపూర్ణమైన అందాన్ని చూపించావు, ఇప్పుడు దురాగ్రహంగా తీసుకుంటావు. నందుని కుమారుడి ప్రేమ క్షణికమైనది; ఆయన ఇక మమ్మల్ని చూడడంలేదు. మేము మా ఇల్లు, కుటుంబం, భర్తలను వదిలి ఆయన సేవకే వచ్చాము, ఇప్పుడు ఆయన కొత్త ప్రియులను కనుగొన్నాడు. అతని నగరపు మహిళలకు ఈ రాత్రి సంతోషంగా గడిచింది, వారి కోరికలు నెరవేరాయి; వారు వ్రజాధిపతి ముఖాన్ని త్రాగుతారు, ఆయన ప్రవేశించగానే, ఆయన పక్కచూపులతో, చిరునవ్వులతో. ముకుందుడు, వారి మధురమైన మాటలకు ఆకర్షితుడై, ఇప్పుడు వారి ఆధీనంలో ఉన్నాడు; ఆయన మన గ్రామ మహిళలను, ప్రేమలో తడిసిన మమ్మల్ని, తిరిగి చూడడా? ఈ రోజు, దశారహ, భోజ, అంధక, వృష్ణి, సాత్వత వంశాలకు మహోత్సవం జరుగుతుంది; మార్గంలో ఉన్నవారు దేవకీ కుమారుడిని, సర్వగుణాధారుడిని, అందంగా చూడబోతున్నారు. అక్రూరుడు అనే పేరు ఇంతటి క్రూరుడికి ఇవ్వాలి! ఆయన, మాకు ఓదార్పు ఇవ్వకుండా, మన ప్రియమైన స్నేహితుణ్ని దూరంగా తీసుకెళ్తున్నాడు. ఆయన, హృదయాన్ని కదిలించని వాడిగా, రథాన్ని ఎక్కాడు; బహిరంగంగా ప్రవర్తించే వారు ఆయనను వేగంగా నడిపిస్తున్నారు. గోపికలు, పెద్దలు పట్టించుకోకుండా, బండ్లను అనుసరిస్తున్నారు; అదృష్టమే ఈ రోజు మనకు వ్యతిరేకంగా ఉంది. మాధవుడిని ఆపడానికి మనం వెళ్దాం! మన పెద్దలు, బంధువులు ఏమి చేయగలరు? మన హృదయాలు, ముకుందుడిని క్షణం కూడా విడిపోవడం తట్టుకోలేవు; ఇప్పుడు అవి విరిగిపోయాయి. మేము గోపికలు, ఆయన ప్రేమ చిరునవ్వులు, మధురమైన మాటలు, చూపులు, ఆలింగనాలు, రాసలీలా ఆనందాలతో మన హృదయాలు ఆయనవైపుగా వెళ్లిపోయాయి—ఇప్పుడు ఆయన లేకుండా, ఈ విరహ గాఢాంధకారాన్ని మేము క్షణం కూడా ఎలా దాటగలము? సాయంత్రం, అనంతుని స్నేహితుడు, గోపాలులతో కలిసి వ్రజకు తిరిగివచ్చి, గోపాలుల పాదధూళితో తన జడలు పసిపట్టి, వంశీ వాయిస్తూ, చిరునవ్వుతో చూపులు విసురుతూ, మమ్మల్ని వంచిస్తే, మేము ఆయన లేకుండా ఎలా జీవించగలము? శుకుడు చెప్పాడు: ఈ విధంగా, వ్రజ మహిళలు, కృష్ణునిపై మనస్సు నిలిపి, విరహ బాధతో, తమ లజ్జను విడిచి, గొంతెత్తి ఏడుస్తూ, "గోవిందా! దామోదరా! మాధవా!" అని పిలిచారు. మహిళలు ఇలా రోదించగా, సూర్యుడు ఉదయించగా, అక్రూరుడు తన స్నేహపూర్వక కర్తవ్యాన్ని నెరవేర్చిన తరువాత, రథాన్ని ముందుకు నడిపించాడు. నందుడు, ఇతర గోపాలులతో, బండ్లలో పాలు, పాల ఉత్పత్తులతో, బహుమతులతో, వెనుక అనుసరించారు. గోపికలు, తమ ప్రియమైన కృష్ణుని మాయలో పడిపోయి, ఆయన నుంచి ఒక సంకేతం కోసం ఎదురుచూస్తూ, ఆయన వెనుక నిలబడ్డారు. ఆయన వెళ్లిపోతున్నప్పుడు, వారు ఎంతటి బాధలో ఉన్నారో చూసి, యదువులలో శ్రేష్ఠుడు ప్రేమతో, ఓదార్పు మాటలు చెప్పాడు; "తిరిగి వస్తాను" అని దూతల ద్వారా హామీ ఇచ్చాడు. రథపు పతాకం కనిపించేవరకు, రథపు ధూళి కనిపించేవరకు, వారు ఆయనను అనుసరించారు; వారి హృదయాలు ఆయనపై నిలబడి, చిత్రపటాలను చూసినట్లు ఆయనపై ఆకర్షితులయ్యారు. గోవిందుడు తిరిగి వస్తాడని ఆశ లేకపోయినప్పుడు, వారు తిరిగి వెళ్ళారు; దుఃఖం లేకుండా, తమ ప్రియుడు చేసిన కార్యాలను పాటలలో పాడుతూ, రోజులు గడిపారు. ఓ రాజా! ప్రభువు, రాముడు, అక్రూరుడు, రథంలో వేగంగా ప్రయాణించి, పవిత్రమైన యమునా నదికి చేరుకున్నారు. అక్కడ, కృష్ణుడు, రాముడు, నదిలో నోరు కడిగి, స్వచ్ఛమైన నీరు త్రాగి, చెట్ల తోటకు వెళ్లి, రథంలోకి ప్రవేశించారు; అక్రూరుడు వీరికి వీడ్కోలు చెప్పి, రథంపై కూర్చొని, యమునా నదిలోని కుండలో స్నానం చేశాడు. అక్రూరుడు, ఆ నీటిలో మునిగి, శాశ్వత బ్రహ్మాన్ని జపిస్తూ, రాముడు, కృష్ణుణ్ని కలిసినట్లు చూశాడు. "దేవకీ కుమారులు నీటిలో ఎలా ఉన్నారు? వారు రథంలో ఉండాలి కదా?" అని ఆశ్చర్యపోయాడు. పైకి వచ్చి, వారిని వెతికాడు. మళ్లీ, మునుపు లాగానే, వారిని రథంలో కూర్చోని చూశాడు; మళ్లీ నీటిలో మునిగి, తనకు నీటిలో కనబడిన వారు నిజమా, తప్పుడు దృశ్యమా అని సందేహించాడు. మళ్లీ, ఆ మహాప్రభువును, సిద్ధులు, చరణులు, గంధర్వులు, అసురులు తలవంచి, సంగీత పరికరాలతో స్తుతిస్తున్న దృశ్యాన్ని చూశాడు. అతడు, వెయ్యి తలలతో, వెయ్యి నాగఫణాలతో, నీలవర్ణ వస్త్రాలు ధరించి, మంచు పర్వతాల్లా తెల్లగా ప్రకాశిస్తూ, దివ్యమైన రూపాన్ని దర్శించాడు.