శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ఆ సమయంలో, భగవంతుడు అక్రూరుని ఆత్మీయంగా పలకరించాడు: ‘‘ప్రియమైన అక్రూరా, స్వాగతం! నీకు మంగళం కలగాలి. నీ బంధువులు, స్నేహితులు ఆరోగ్యంగా, క్షేమంగా ఉన్నారా?’’ అని మృదువుగా ప్రశ్నించాడు. వెంటనే ఆయన మళ్లీ ఇలా అన్నాడు: ‘‘మన కుటుంబం కంసుని అధీనంలో ఉండగా, మనమే ఇబ్బందుల్లో ఉంటూ, మన ప్రజలు బాధపడుతుంటే, నేను మా ఇంటి క్షేమంపై ఎలా విచారించగలను? నా తల్లిదండ్రులు ఎంతో ధీరులైనా, మా కారణంగా వారికి ఎన్నో కష్టాలు వచ్చాయి—మనమూలంగా వారి కుమారులు చనిపోయారు, మనమూలంగా వారు కారాగారంలో బంధించబడ్డారు. అయినా, అదృష్టవశాత్తు, నేడు నేను మన ప్రజలను, నాకెంతో ఆశగా ఎదురుచూసిన వారిని చూస్తున్నాను. ప్రియమైన అక్రూరా, నీవు ఎందుకు వచ్చావో, దయచేసి చెప్పు.’’ శుకుడు వివరించాడు: ఈ విధంగా భగవంతుడు అడిగినప్పుడు, మాధవుడు—అర్థাৎ అక్రూరుడు—యదునుల మధ్య ఉన్న వైరం, కంసుడు వసుదేవుని హత్య చేయాలనే ఉద్దేశాన్ని, నారదుడు కంసునికి అనకదుందుభి కుమారుని జననం గురించి చెప్పిన విషయాన్ని, తనను దూతగా పంపిన కారణాన్ని అన్నింటినీ వివరంగా వివరించాడు. అక్రూరుని మాటలు వినగానే, శత్రు వీరులను సంహరించగల కృష్ణుడు, బలరాముడు చిరునవ్వు చిందించారు. వెంటనే వారు తమ తండ్రి నందుడికి రాజాజ్ఞను తెలియజేశారు. నందుడు గోపాలను పిలిచి, ‘‘సర్వ రకాల పాల ఉత్పత్తులు, బహుమతులు సిద్ధం చేయండి. రేపు మథురకు వెళ్ళాలి. రాజుకు మన ఉత్పత్తులు సమర్పించాలి. అంతే కాక, ఆ మహోత్సవాన్ని కూడా చూడాలి. గ్రామాల నుంచి ప్రజలు అందరూ అక్కడికి వెళ్తున్నారు’’ అని ప్రకటించాడు. ఈ వార్త విని గోపికలు తీవ్రంగా విచారానికి లోనయ్యారు. ఎందుకంటే అక్రూరుడు రామకృష్ణులను వ్రజ నుండి పట్టణానికి తీసుకెళ్లడానికి వచ్చాడని తెలిసింది. కొందరు గోపికలు మిక్కిలి దుఃఖంతో ఊపిరి పీల్చుతూ, వారి ముఖాలు వాడిపోయాయి; మరికొందరు తమ వస్త్రాలు, గాజులు, జడలు అలసత్వంతో ఊరిపోవటానికి వదిలేశారు. ఇంకొందరు కృష్ణచింతనలో పూర్తిగా లీనమై, ప్రపంచాన్ని మరచిపోయి, తమ పనులన్నింటినీ విస్మరించిపోయారు. మరికొందరు శౌరి యొక్క మధురమైన నవ్వులు, మాటలు గుర్తుచేసుకుని, ఆయన హృదయాన్ని హత్తుకునే మాటలు తలచుకుని, మత్తులో పడిపోయారు. ఆయన నడక, చేతి సంకేతాలు, ప్రేమతో కూడిన నవ్వులు, చూపులు, వారి దుఃఖాన్ని తొలగించే సరదా మాటలు, క్రీడలన్నింటినీ గుర్తుచేసుకుంటూ, గుండెను బాధపెట్టుకున్నారు. ముఖుందుడిని తలచుకుంటూ, వేరుపాటు భయంతో, బాధతో గోపికలు గుంపులుగా చేరి, కన్నీళ్లతో ముఖాలు తడిపేసుకుంటూ, అచ్యుతుని మీద మనస్సు నిలిపి మాట్లాడుకున్నారు: ‘‘ఓ సృష్టికర్తా! నీవెంత నిర్దయవంతుడివో! జీవులను స్నేహంతో, ప్రేమతో కలిపి, వారి కోరికలు తీరకముందే విడదీసేస్తావు. పిల్లల బొమ్మలను లాగేసినట్లే, నీవు మమ్మల్ని విడదీస్తున్నావు. నీవు మాకు ముఖుందుడి ముఖాన్ని చూపించావు—కృష్ణుడి నలుపు జుట్టు, అందమైన కళ్ళు, నవ్వుతో మెరిసే ముఖం—ఇప్పుడు మమ్మల్ని ఆయన నుండి దూరం చేస్తున్నావు; ఇది న్యాయమా? నీవు నిజంగా నిర్దయుడివే, అక్రూర అనే పేరుకి తగినవాడివే! మాకు కళ్ళు ఇచ్చి, ఇప్పుడు మదుశత్రువు అయిన కృష్ణుని సౌందర్యాన్ని చూసే అవకాశం దూరం చేస్తున్నావు. నందుని కుమారుడు, మనపై ప్రేమను చూపించకుండా, మనం బాధపడుతుంటే చూడకుండా, మనం ఇంటిని, కుటుంబాన్ని, భర్తలను వదిలి ఆయన సేవ కోసం వచ్చాం; కానీ ఇప్పుడు ఆయనకు కొత్త ప్రియలు దొరికిపోయారు. ఆ పట్టణపు స్త్రీలు ఈ రాత్రిని ఆనందంగా గడిపారు, వారి కోరికలు తీరాయి—వారు బ్రజేశ్వరుడి ముఖాన్ని చూస్తారు, ఆయన సైట్లతో, చిరునవ్వుతో, వారి హృదయాలను సంతృప్తిపరచుతారు. ముఖుందుడు వారి మధురమైన మాటలకు మోహితుడై, వారికే లోనయ్యాడు; ఆయన మన ఊరి స్త్రీలను, ప్రేమతో మూర్ఛిపోయిన మమ్మల్ని, మళ్లీ చూడగలడా? ఈ రోజు దశార్హులు, భోజులు, అంధకులు, వృష్ణులు, సాత్వతులకు మహోత్సవం. మార్గంలో ఉన్నవారు దేవకీపుత్రుడైన ఆ పరమ శోభాయమానుడిని దర్శించగలుగుతారు. అక్రూర అనే పేరు ఇలాంటి నిర్దయుడికే పెట్టాలి! మమ్మల్ని ఓదార్చకుండా, మన ప్రియమైన స్నేహితుణ్ణి దూరం తీసుకెళ్తున్నాడు. ఆయన హృదయం కఠినమై, రథాన్ని ఎక్కాడు; గోపకులు, పెద్దలు పట్టించుకోకపోయినా, తమ బండ్లతో వెంబడిస్తున్నారు; అదృష్టమే మనకు విరోధంగా మారింది. మనం వెళ్ళి మాధవుడిని ఆపుదాం! మన పెద్దలు, బంధువులు ఏమి చేయగలరు? మన హృదయాలు ముఖుందుడి క్షణకాల వేరుపాటును కూడా భరించలేవు, ఇప్పుడు పూర్తిగా విరిగిపోయాయి. ఆయన ప్రేమతో కూడిన చిరునవ్వులు, మాయమాటలు, అనురాగ చూపులు, ఆలింగనాలు, రాసక్రీడల ఆనందాన్ని మాకు చూపించి, ఇప్పుడు ఆయన లేకుండా ఈ అనంతమైన వేరుపాటు అంధకారాన్ని మనం ఎలా దాటి పోతాం? సాయంత్రం సమయంలో, అనంతుని మిత్రుడు అయిన కృష్ణుడు, గోపకులతో కలిసి, వారి పాదధూళితో జుట్టు పూసుకుని, వేణువును వాయిస్తూ, నవ్వుతూ చూస్తూ వ్రజకు తిరిగి వచ్చేవాడు—ఇప్పుడు ఆయన లేకపోతే, మనం ఎలా బ్రతుకుతాం? శుకుడు వివరించాడు: ఇలా, వ్రజ స్త్రీలు, కృష్ణుని మీద మనస్సు నిలిపి, వేరుపాటు బాధతో, తమ లజ్జను వదిలేసి, ‘‘గోవిందా! దామోదరా! మాధవా!’’ అని బోరున విలపించాయి. గోపికలు ఇలా ఏడుస్తుండగా, సూర్యోదయం అయింది. అక్రూరుడు తన స్నేహపూర్వక విధులను పూర్తి చేసి, రథాన్ని ముందుకు నడిపించాడు. నందుడు, ఇతర గోపకులతో కలిసి, బండ్లలో పాల ఉత్పత్తులతో, అనేక బహుమతులతో వెంబడించాడు. గోపికలు తమ ప్రియమైన కృష్ణుని మాయలో మునిగిపోయి, ఆయన నుండి కనీసం ఒక చూపు కోసం ఎదురుచూస్తూ వెంబడించారు. వారు బాధతో ఉన్న గోపికలను చూస్తూ, యదునందనుడు మధురమైన మాటలతో వారిని ఓదార్చాడు, ‘‘తిరిగి వస్తాను’’ అని దూతల ద్వారా హామీ ఇచ్చాడు. రథపు పతాకం కనిపించేంత వరకు, దాని ధూళి కనిపించేంత వరకు, వారు ఆయనను వెంబడిస్తూ, చిత్రాలవలె ఆయనపై మనస్సు నిలిపారు. చివరికి, గోవిందుడి తిరిగిరావడం మీద ఆశ పోయినప్పుడు, వారు తిరిగి వెళ్లిపోయారు; ఇకపై దుఃఖం లేకుండా, ఆయన లీలలను పాడుకుంటూ తమ రోజులను గడిపారు. ఓ రాజా! అప్పుడు ప్రభువు రామునితో, అక్రూరునితో కలిసి, వేగంగా రథంలో యమునానది తీరం చేరాడు. అక్కడ, ఆయన నోరు కడిగి, ఆ మణిరత్నాల్లాంటి పరిశుభ్రమైన నీటిని తాగి, రామునితో కలిసి చెట్ల తోటను చేరి, మళ్లీ రథంలోకి ఎక్కాడు. అక్రూరుడు వీరికి వీడ్కోలు పలికి, రథంపై కూర్చుని, యమునా తీరంలోని పుణ్యస్నానాన్ని ఆచరించేందుకు నీటిలోకి ప్రవేశించాడు. ఆ పవిత్ర జలాల్లో మునిగి, నిత్య బ్రహ్మను జపిస్తూ, అక్రూరుడు నీటిలో రామకృష్ణులను కలిసి ఆశ్చర్యపోయాడు: ‘‘దేవకీపుత్రులు ఇక్కడ నీటిలో ఎలా ఉన్నారు? వారు రథంలో ఉండాలి కదా!’’ అని తలచి, మళ్లీ పైకి వచ్చి వెతికాడు. మళ్లీ, మునుపటిలానే, వారిని రథంలో కూర్చుని చూసాడు; అప్పుడు తనకు నీటిలో కనిపించిన దృశ్యం నిజమా, మాయా అని సందేహంతో మళ్ళీ మునిగాడు. ఇంకోసారి, అతను మహాప్రభువును సిద్ధులు, చరణులు, గంధర్వులు, అసురులు తలవంచి, వాద్యాలతో స్తుతిస్తూ ఉన్న దృశ్యాన్ని దర్శించాడు.