శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ఆ సమయంలో, ఆ సభలో విజయధ్వనులు మార్మోగాయి. అపూర్వమైన ఆనందరసం ప్రతిభాసించింది. ఆకాశంలో పదే పదే పుష్పపుష్పికల వర్షం కురిసింది. శంఖనాదాలు వినిపించాయి. ఆ సభలో చేరినవారు తమ శరీరం, ఇంటి విషయాలు, తమను తాము కూడా మరచిపోయారు. వాళ్ళు ఆ స్థాయిలో లీనమై ఉన్నారు. వారి ఆవస్థను చూసిన నారదుడు అటు సద్గురువులకు ఇలా పలికాడు: "ఓ మహర్షులారా! ఈ రోజు నాకు ఈ అసాధారణ మహిమ ప్రత్యక్షమైంది. ఈ ఏడు రోజుల కార్యక్రమం వల్ల కూడా అజ్ఞానులు, మాయాచారులు, జంతువులు, పక్షులు కూడా పాపముక్తులవుతున్నారు. కాబట్టి, కలియుగంలో మనసును పవిత్రం చేసే ఇతర మార్గం లేదు. భూమిపై ఉన్న పాపపు గుట్టలను వినడమే నశింపజేస్తుంది. ఈ ఏడు రోజుల కథాపఠనం వల్ల ఎవరు పవిత్రులవుతారు? దయతో, లోకహితాన్ని బోధిస్తూ కొత్త మార్గాన్ని ఎవరైనా చూపించారా?" అప్పుడు కుమారులు ఇలా అన్నారు: "మనుష్యులు ఎప్పుడూ పాపాల్లో నిమగ్నమై ఉంటారు, దురాచారంలో నడుస్తారు, మార్గభ్రష్టులు, కోపాగ్ని వేధింపులకు లోనవుతారు, మాయాచారులు, కామంలో మునిగిపోతారు—ఇలాంటి వారు కలియుగంలో ఈ ఏడు రోజుల కథా యజ్ఞం వల్ల పవిత్రులవుతారు. సత్యబోధ లేకపోవడం, తల్లిదండ్రులను అవమానించడం, కామవశులు కావడం, ఆశ్రమధర్మం లేని జీవితం, మాయాచారం, అసూయ, హింస—ఇవన్నీ ఉన్నవారు కూడా ఈ యజ్ఞంతో పవిత్రులవుతారు. పంచమహాపాతకాలు చేసినవారు, మాయాచారులు, దురాశ, క్రూరత్వం, బ్రహ్మసంపత్తిని దుర్వినియోగం చేయడం, పరస్త్రీగామిత్వం—ఇలాంటి వారు కూడా ఈ కథా యజ్ఞంతో పవిత్రులవుతారు. మన, వచన, కాయల ద్వారా పాపాలు చేసే వారు, మాయాచారులు, దురుద్దేశ్యాలు ఉన్నవారు, ఇతరుల ధనంతో జీవించే వారు, అపవిత్రులు కూడా కలియుగంలో ఈ యజ్ఞంతో పవిత్రులవుతారు." "ఇప్పుడు నేను మీకు ఒక పురాతన కథను వినిపిస్తాను. ఈ కథను వినడమే పాపనాశానికి కారణమవుతుంది. తుంగభద్రా తీరం వద్ద ఒక అద్భుతమైన నగరం ఉండేది. అక్కడ నలుగు వర్ణాల జనులు తమ తమ ధర్మాన్ని పాటిస్తూ సత్యాన్ని, సద్గుణాలను ఆచరించేవారు. ఆ పట్టణంలో ఆత్మదేవుడు అనే బ్రాహ్మణుడు నివసించేవాడు. అతను వేదాలలో విశేషంగా పాండిత్యం సంపాదించాడు. శ్రుతి, స్మృతి గ్రంథాల్లో నిష్ణాతుడు. అతను రెండవ సూర్యుడిలా ప్రకాశించాడు." "అతను ధనవంతుడైనా, యాచకుడిలా జీవించేవాడు. అతని భార్య ధుంధులి అని పిలవబడేది. ఆమె తన మాటపై నిలిచే స్వభావం కలది, అందంగా, ఉన్నత కుటుంబంలో జన్మించింది. కానీ ఆమె లోకవ్యవహారాల్లో ఆసక్తి కలిగి, కఠినమనస్కురాలు, ఎక్కువగా మాట్లాడే స్వభావం, గృహకార్యాల్లో నైపుణ్యం కలది, కంజుషి, వాదప్రియురాలు." "ఇలా ఆ దంపతులు పరస్పరం ప్రేమతో జీవిస్తూ, ధనం, కామాలకూ లొంగి ఆనందించేవారు. కాని ఇంట్లోనూ, ఇతర విషయాల్లోనూ వారికి సంతృప్తి కలగలేదు. కొంత కాలానికి, వారు సంతానం కోసం ధర్మాన్ని ఆచరించసాగారు. ఎల్లప్పుడూ అవసరమైనవారికి గోవులు, భూమి, బంగారం, వస్త్రాలు దానం చేసేవారు. వారు తమ సంపదలో సగం ధర్మమార్గానికి ఖర్చు పెట్టారు. అయినా వారికి సంతానమో, కనీసం కుమార్తెయినా కలగలేదు. దీనివల్ల వారు తీవ్రంగా మనోవేదన అనుభవించారు." "ఒకసారి, ఆ ద్విజుడు ఆందోళనతో ఇంటిని విడిచి అడవికి వెళ్లాడు. మధ్యాహ్న సమయంలో దాహంతో అతను ఒక చెరువు వద్దకు చేరాడు. నీళ్లు తాగిన తరువాత, సంతానలేమి బాధతో అలసిపోయి అక్కడే కూర్చున్నాడు. కొద్దిసేపటికి అక్కడికి ఒక సంయాసి వచ్చాడు. అతన్ని చూసిన ఆ బ్రాహ్మణుడు సంయాసిని దగ్గరికి వెళ్లి, అతని పాదాలకు నమస్కరించి, ముందుగా నిలబడి, లోతుగా ఊపిరి తీసుకుంటూ నిలుచున్నాడు." "సంయాసి అతని బాధను గమనించి, 'బ్రాహ్మణా! నీవు ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు? నీకు ఈ తీవ్రమైన ఆందోళన ఏమిటి? నీ బాధను త్వరగా చెప్పు,' అని అడిగాడు. బ్రాహ్మణుడు ఇలా చెప్పాడు: 'ఓ మహర్షీ! గత పాపఫలితంగా నాకు వచ్చిన దుఃఖాన్ని ఎలా చెప్పగలను? నా పితృదేవతలు చల్లని నీరు కాకుండా వేడినీరు తాగుతున్నారు. దేవతలు, ద్విజులు కూడా నా పిండప్రదానాన్ని సంతోషంగా స్వీకరించటం లేదు. సంతానం లేనిద్వారా ఖాళీ అయిపోయాను. అందుకే ప్రాణాలు విడిచేందుకు ఇక్కడికి వచ్చాను.'" "'సంతానం లేని జీవితం వ్యర్థం, సంతానం లేని ఇంటి విలువ లేదు; కుమారుడు లేని ధనం వృథా, వంశపరంపర లేకపోతే జీవితం నిస్సారంగా మారుతుంది. నేను పెంచే ఆవు కూడా పిండిపదార్ధాలు ఇవ్వడం లేదు; నేను నాటిన చెట్టు కూడా ఫలించదు. నా ఇంటికి వచ్చే ఏ ఫలం అయినా త్వరగా పాడవుతుంది. నాకు సంతానం లేనిది, దురదృష్టవంతుడినైన నేను జీవితాన్ని ఎందుకు కొనసాగించాలి?' అని వెక్కి వెక్కిగా ఏడుస్తూ, సంయాసి పక్కన కూర్చున్నాడు." "ఆ బ్రాహ్మణుడి దుఃఖాన్ని చూసి ఆ సంయాసికి హృదయంలో గొప్ప కరుణ కలిగింది. తన యోగబలంతో, కపాలంపై ఉన్న అక్షరమాల ద్వారా అతను అన్నీ తెలుసుకున్నాడు. ఆ తరువాత ఆ బ్రాహ్మణుడికి ఇలా వివరంగా చెప్పాడు: 'బిడ్డల పట్ల ఆశ అనే అజ్ఞానాన్ని వదిలిపెట్టు. కర్మఫలితాలు బలవంతమైనవి. వివేకాన్ని సంపాదించు, లోకబంధనాన్ని వదిలించుకో. బ్రాహ్మణా! నేడు నీ విధిని చూశాను—ఏడు జన్మలు నీకు కుమారుడు కలగడు.'" "'ఇంతకు ముందు సగరుడు కూడా సంతానార్థం బాధపడ్డాడు. కాబట్టి, వంశాభివృద్ధిపై ఆశను వదిలిపెట్టు. వైరాగ్యంలో అన్ని విధాల ఆనందమే. బ్రాహ్మణుడు ఇలా అన్నాడు: 'వివేకం నాకు ఉపయోగం లేదు. బలవంతంగా అయినా నాకు కుమారుణ్ణి ఇవ్వు. లేదంటే, నీ ఎదుటే నేను ప్రాణాలు విడిచేస్తాను.'" "'సంతానం లేని వైరాగ్యం శుష్కమైనదే. కుమారులు, మనవళ్లు చుట్టూ ఉండే గృహస్థునికి లోకంలో ఆనందమే.' బ్రాహ్మణుడి పట్టుదల చూసి, ఆ తపోనిధి సంయాసి ఇలా అన్నాడు: 'చిత్రకేతువు తన విధిని మార్చి బాధను అనుభవించాడు. విధికి విరుద్ధంగా చేసే ప్రయత్నం ఫలించదు. కుమారుని ద్వారా నీకు సంతోషం కలగదు. అయినా నీవు పట్టుదలగా ఉన్నావు, నీ కోరికను తీర్చడానికి నేను చెప్పేదేముంది?'" "ఆమె (భార్య) నిరుత్సాహాన్ని గమనించి, సంయాసి ఒక పండు ఇచ్చి, 'ఈ పండును భార్యతో కలసి తిను, అప్పుడు నీకు కుమారుడు కలుగుతాడు,' అని అన్నాడు. 'సత్యం, పవిత్రత, దయ, దానం, రోజుకు ఒకసారి మాత్రమే భోజనం చేయడం—ఈ నియమాలను ఆ భార్య ఒక సంవత్సరం పాటిస్తే, జన్మించబోయే కుమారుడు అతి పవిత్రుడు అవుతాడు,' అని చెప్పాడు." "ఇలా చెప్పి, ఆ యోగి అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయాడు. బ్రాహ్మణుడు ఇంటికి తిరిగి వచ్చి, ఆ పండును తన భార్య చేతిలో పెట్టి, తన పనికి వెళ్లిపోయాడు. ఆ యువతి మాయాచారంతో తన స్నేహితుల ముందు ఏడుస్తూ, 'అయ్యో! నాకు భయం వేస్తోంది, నేను ఈ పండు తినను,' అని చెప్పింది. 'ఈ పండు తింటే గర్భం ఏర్పడుతుంది. గర్భంతో పొట్ట పెరుగుతుంది. తక్కువ తింటే శక్తి ఉండదు. అప్పుడు ఇంటి పనులు ఎలా చేస్తాను?' అని చెప్పింది.