శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ఈ కథను ఎంతో భక్తితో, వినయంతో చెప్పుకుంటే—అక్రూరుడు, యదువంశంలో గొప్ప భక్తుడు, తన మనసులో ఎంతో ఆనందాన్ని, ఆశను నింపుకున్నాడు. ‘‘ఈ రోజు, నిశ్చయంగా, నేను ఆయనను చూడబోతున్నాను. మూడు లోకాలకు ఆనందాన్ని పంచే, మహానుభావులకు లక్ష్యమైన, గురువైన, మన కన్నులకు పండుగలా కనిపించే, శ్రీదేవి ఆశించిన స్వరూపాన్ని ధరించిన శ్రీకృష్ణుని, నా కన్నులతో తుది పూట చూడబోతున్నాను,’’ అని తనలో అనుకున్నాడు అక్రూరుడు. ‘‘ఆయన రథం నుండి దిగుతున్నప్పుడు, ఆయనతో పాటు, నేను కూడా ఆ యోగులు మనస్సులో తలచే పాదాలను పొందుతాను. నేను, ఆయన స్నేహితులు, అడవిలో నివసించే వారు కూడా ఆయన పాదాలకు నమస్కరిస్తాము,’’ అని అక్రూరుడు ఆశతో భావించాడు. ‘‘బహుశా, నేను ఆయన పాదాలకు పడిపోతే, ఆయన తన కమలమయమైన హస్తాన్ని నా తలపై ఉంచుతారు. కాలసర్ప భయంతో తడుముకుంటున్నవారికి శరణు ఇచ్చే, భయాన్ని తొలగించే ఆ దయను ప్రసాదిస్తారు.’’ ‘‘ఆ స్పర్శ ద్వారా, విశ్వామిత్రుడు, బలిచక్రవర్తి వంటి వారు, పూజ చేసి మూడు లోకాలకు అధిపతులయ్యారు. లేదా, ఆయన తన సుగంధమైన హస్తంతో వ్రజ మహిళల అలసటను తొలగించారు,’’ అని అక్రూరుడు గుర్తుచేసుకున్నాడు. ‘‘అచ్యుతుడు, సమస్తాన్ని చూడగలవాడు, నేను కంసుని దూతనైనా, నన్ను శత్రువుగా చూడడు. ఆయన అంతరంగాన్ని, బాహ్యాన్ని, మనస్సులో జరిగే దానిని శుద్ధ దృష్టితో గ్రహిస్తాడు.’’ ‘‘బహుశా, నేను ఆయన పాదాలకు నమస్కరిస్తూ, చేతులు జోడించి పడిపోతే, ఆయన నన్ను మృదువుగా, చిరునవ్వుతో, దయతో చూస్తారు. వెంటనే, నా పాపాలు నాశనమై, నేను మహా భయరహిత ఆనందాన్ని పొందుతాను. ఆ తరువాత, నా బంధువు, నా ప్రియమైన దేవుడు, నా మిత్రుడు, తన విశాలమైన భుజాలతో నన్ను ఆలింగనం చేస్తాడు. ఆ క్షణంలోనే, ఆయన నన్ను పవిత్రుడిని చేస్తాడు, నా కర్మబంధం తొలగిపోతుంది.’’ ‘‘నమస్కరించి, ఆయన శరీర స్పర్శను పొందినప్పుడు, అక్రూరా, ఆయన నాతో మాట్లాడతాడు. మనం మానవులుగా జన్మించినా, ఆయన మనలను గౌరవించకపోతే, అలాంటి జన్మను ఖండించాలి.’’ అని అక్రూరుడు తలచాడు. ‘‘ఆయనకు ఎవరూ అత్యంత ప్రియమైన వారు లేరు, శత్రువులు లేరు, ఎవరూ నిర్లక్ష్యంగా ఉండరు. కల్పవృక్షంలా, ఆయనను ఆశ్రయించిన భక్తులకు, అందరికీ ఆయన దయను చూపుతారు.’’ ఇంతలో, యదువంశంలో పెద్దవాడు, చిరునవ్వుతో, నమస్కరించిన అక్రూరుని ఆలింగనం చేసి, ఇంటిలోకి తీసుకెళ్లి, అన్ని గౌరవాలు ఏర్పాటుచేసి, కంసుని వల్ల బంధువులకు కలిగిన కష్టాలను అడిగాడు. శుకుడు ఇలా వివరించాడు: ‘‘కృష్ణుడిని తలచుకుంటూ, అక్రూరుడు రథంలో ప్రయాణిస్తూ, సూర్యుడు పశ్చిమ కొండను చేరినట్టు, గోకులానికి చేరుకున్నాడు.’’ అక్కడ, గోపాలకుల గ్రామంలో, లోకాధిపతుల కిరీటాలకు ధూళిగా ఉండే, కమలం, యవధాన్యం, అంకుశం వంటి గుర్తులతో ప్రత్యేకంగా ఉన్న కృష్ణుని పాదచిహ్నాలను చూశాడు. ఆ దృశ్యాన్ని చూసి, అక్రూరుడి హృదయం ఆనందంతో, భక్తితో నిండిపోయింది; కన్నీళ్లు వచ్చాయి, శరీరం రోమాంచితమైంది. ‘‘అహా! ఇవి ప్రభు పాదధూళి!’ అని ఉల్లాసంగా రథం నుండి దిగాడు, చుట్టూ తిరిగాడు. హరిచిహ్నాలను చూడటం, వినడం, అనుభవించడం ద్వారా, మనుషులకు గర్వం, భయం, దుఃఖాన్ని వదిలిపెట్టడం అత్యున్నత లాభం. అక్రూరుడు, వ్రజలో, పశువులను పాలిస్తున్న తరువాత తిరిగి వస్తున్న కృష్ణుడు, రాముడు, పసుపు, నీల రంగు వస్త్రాలు ధరించి, శరదృతువులోని కమలములాంటి కనులతో ఉన్న వారిని చూశాడు. వారు యువకులు, ఒకరు నీలవర్ణుడు, మరొకరు శ్వేతవర్ణుడు, అందం నిండిన వారు, విశాలమైన భుజాలు, మధురమైన ముఖాలు, అద్భుతమైన రూపాలు, యువ ఏనుగుల నడక, బలంతో కనిపించారు. వారి పాదాలు, ధ్వజాలు, వజ్రాలు, అంకుశాలు, కమలాలు వంటి గుర్తులతో అలంకరించబడి, వ్రజను ప్రకాశింపజేశాయి; వారి చూపులు చిరునవ్వుతో, దయతో నిండినవి. వారు ఆటలో మధురంగా, పూలహారాలతో, అడవి మాలలతో అలంకరించబడి, పవిత్రమైన సుగంధ ద్రవ్యాలతో, స్నానం చేసి, శుభ్రమైన వస్త్రాలు ధరించి ఉన్నారు. ఈ ఇద్దరు, ఆది పురుషులు, ప్రపంచానికి కారణమైన, అధిపతులైన, భూమి కోసం తమ స్వరూపాలతో బలరాముడు, కేశవుడిగా అవతరించారు. వారు తమ ప్రకాశంతో, పచ్చని పర్వతం, వెండి పర్వతం మీద బంగారం అలంకరించినట్టు, చుట్టూ ఉన్న చీకటిని తొలగించారు. అక్రూరుడు, ప్రేమతో ఉప్పొంగి, వెంటనే రథం నుండి దిగి, రామకృష్ణుల పాదాలకు నమస్కరించాడు. ప్రభుని దర్శనంతో, అక్రూరుడి కన్నీళ్లు ప్రవహించాయి, శరీరం రోమాంచితమైంది; అతడు తన పేరు కూడా చెప్పలేని స్థితిలో ఉప్పొంగిపోయాడు. కృష్ణుడు, రథచక్ర గుర్తుతో ఉన్న తన హస్తాన్ని చూపిస్తూ, అక్రూరుని దగ్గరకు వచ్చి, ప్రేమతో ఆలింగనం చేశాడు; ఆయనకు నమస్కరించే వారిని ఎంతో ఇష్టపడతాడు. సంకర్షణుడు, గొప్ప మనస్సుతో, నమస్కరించిన అక్రూరుని ఆలింగనం చేసి, అతని చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకుని, అన్నతో కలిసి ఇంటిలోకి తీసుకెళ్లాడు. వారి క్షేమాన్ని అడిగి, గౌరవంతో ఆసనాన్ని అందించి, పాదాలను శుద్ధంగా కడిగి, మధురమైన మధుపర్కాన్ని స్వాగతంగా ఇచ్చారు. అతిథిగా ఒక ఆవును ఇచ్చి, శ్రద్ధతో అలసటను తొలగించేలా శరీరాన్ని మర్దన చేసి, పవిత్రమైన, సమృద్ధిగా ఉన్న భోజనాన్ని అందించారు. భోజనం చేసిన తరువాత, రాముడు, ధర్మంలో నిపుణుడు, ప్రేమతో, యజ్ఞాల్లో ఉపయోగించే సుగంధాలు, పూలహారాలు అందించి, మరింత గౌరవించాడు. నందుడు, యథా విధిగా గౌరవించి, ‘‘ఈ ప్రాంతంలో, కంసుడు బ్రతికినంత కాలం, నీకు క్షేమమా? మేము దుర్మార్గుడైన యజమానుని ఆధీనంలో ఉన్న గోపకులవలెనా?’’ అని అడిగాడు. ‘‘ఆ దుర్మార్గుడు, తన సోదరుల పిల్లలను, వారి తల్లులు బాధతో బిలపించగా, చంపిన వాడు—నీకు, నీ ప్రజలకు, శుభం ఎలా కలుగుతుంది?’’ అని విచారించాడు. నందుడు అటువంటి సత్యమైన మాటలతో గౌరవించగా, అక్రూరుడు, ప్రశ్నలకు స్నేహభావంతో స్పందించి, తన ప్రయాణపు అలసటను వదిలిపెట్టాడు. శుకుడు చెప్పాడు: ‘‘రామకృష్ణుల గౌరవంతో, అక్రూరుడు, సౌకర్యంగా మంచంపై కూర్చొని, తన ప్రయాణంలో ఆశించిన అన్ని కోరికలను పొందాడు.’’ ‘‘భగవంతుడు, లక్ష్మీ నివాసమైన వాడు, సంతోషిస్తే, ఏదీ అసాధ్యం కాదు; కానీ, ఆయన భక్తులు ఏదీ కోరరు,’’ అని వివరించాడు. సాయంత్ర భోజనం అనంతరం, దేవకీ కుమారుడు, తన స్నేహితులతో కంసుని ప్రవర్తన, తాజా సంకల్పాలను తెలుసుకోవాలని అడిగాడు. ‘‘ప్రియమైన అక్రూరా, స్వాగతం! నీకు క్షేమమా? బంధువులు, స్నేహితులు, ఆరోగ్యంగా, శుభంగా ఉన్నారా?’’ అని కృష్ణుడు అడిగాడు. ‘‘మన కుటుంబం కంసుని ఆధీనంలో ఉండగా, మేము ఎలా క్షేమంగా ఉన్నామని అడగగలము? మన మామ కంసుడు, మమ్మల్ని, మన ప్రజలను పాలిస్తున్నాడు,’’ అని కృష్ణుడు విచారంగా అన్నాడు. ‘‘మన తల్లిదండ్రులకు, మమ్మల వల్ల ఎంతో బాధ కలిగింది; మన కారణంగా, వారి కుమారులు చనిపోయారు, మన కారణంగా, వారు కారాగారంలో బంధించబడ్డారు.’’ ‘‘అదృష్టవశాత్తు, నేడు నేను నా ప్రజలను చూడగలిగాను, ఎంతగా కోరుకున్నాను! నీవు ఎందుకు వచ్చావో చెప్పు,’’ అని అడిగాడు. శుకుడు వివరించాడు: ‘‘ప్రభువు అడిగిన తరువాత, అక్రూరుడు, యదువంశంలో కలిగిన విభేదాలను, కంసుని వాసుదేవుని మీద ఉన్న హత్య సంకల్పాన్ని వివరించాడు. తాను దూతగా పంపబడిన సందేశాన్ని, నారదుడు కంసునికి అనకదుందుభి కుమారుడి జన్మ గురించి చెప్పిన విషయాలను వివరించాడు.’’ అక్రూరుని మాటలు విని, కృష్ణుడు, బలరాముడు, శత్రువులను సంహరించే వీరులు, చిరునవ్వుతో నందునికి రాజాజ్ఞను వివరించారు. ఇలా, అక్రూరుడు తన భక్తితో, ఆశతో, ప్రభువు దర్శనం కోసం ప్రయాణించి, గోకులలో కృష్ణుని, రాముని దర్శించి, వారి ప్రేమను, గౌరవాన్ని పొందాడు. అతని కోరికలు నెరవేరాయి, ప్రభువు దయతో అతనికి క్షేమం కలిగింది.