శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ప్రతి జీవిలోని ఆత్మరూపమైన పరమాత్మ, జ్ఞానుల మధ్య వెలిగే ఒకే ఒక వెలుగు, హృదయ గుహలో మరుగున ఉన్న సాక్షిగా, మహాపురుషుడిగా, జగన్నాథుడిగా విరాజిల్లుతున్నాడు. ఆయన తన స్వరూపమే తనకు ఆశ్రయం. సృష్టి ఆరంభంలో తన మాయతో గుణాలను సృష్టించి, వాటివల్ల ఈ లోకాన్ని సృష్టిస్తూ, పోషిస్తూ, లయపరిచే వాడవు, ఓ యథార్థ సంకల్ప స్వామీ! ఈ విధంగా భూమిపై భారంగా మారిన రాక్షసులు, దుష్టులు, రాక్షస గణాలను నాశనం చేయడానికీ, సజ్జనులను రక్షించడానికీ నీవు అవతరించావు. అదృష్టవశాత్తు, దేవతలను భయపెట్టిన, వారి నిద్రను పోగొట్టి, స్వర్గాన్ని విడిచిపెట్టేలా చేసిన గుర్రపు రూపంలో వచ్చిన రాక్షసుడిని నీవు ఆటలోనే సంహరించావు. రేపో లేపో, ఓ ప్రభూ! నీవు చాణూర, ముష్టిక, ఇతర మల్లయోధులు, గజాన్ని, కంసుడిని సంహరిస్తూ నేను చూడబోతున్నాను. ఆ తరువాత శంఖ, యవన, ముర, నరకుడి సంహారం, పారీజాతపు వృక్షాన్ని అపహరించటం, ఇంద్రుడిని ఓడించటం జరుగుతాయి. నీ వీరత్వంతో అనేక వీరకన్యలను వివాహం చేసుకుని, ద్వారకలో నృగ మహారాజును శాప విముక్తుడిని చేసి, స్యమంతక మణిని, దాని తోడుగా భార్యను పొందడం, బ్రాహ్మణుని చనిపోయిన కుమారుని తిరిగి తీసుకురావడం వంటి మహిమలు జరుగుతాయి. పౌండ్రకుని సంహారం, కాశీనగరిని దహనం చేయడం, దంతవక్రుని నాశనం, మహాయజ్ఞంలో శిశుపాలుని మరణం—ఇవన్నీ నీ చేతులదే. ద్వారకలో నివసిస్తూ నీవు చేసే ఇతర పరాక్రమాలను నేనూ చూడబోతున్నాను; భూమిపై కవులు వాటిని గానంగా పాడతారు. ఇప్పుడు ఈ సైన్యాల నాశనాన్ని కూడా నేను చూడబోతున్నాను—కాలస్వరూపుడైన నీవు, అర్జునుడిని రథసారధిగా చేసుకుని, వీరిని నాశనం చేయబోతున్నావు. స్వరూపంలో స్థితుడై, స్వయంగా పరిపూర్ణ జ్ఞానరాశిగా, తన కాంక్షలన్నీ నెరవేర్చుకున్నవాడిగా, మాయకు అతీతుడైన, గుణప్రవాహానికి మూలమైన ప్రభువును మనము ధ్యానిస్తాము. అన్ని భేదాలను తన మాయాశక్తితో సృష్టించి, లీలకోసం మానవరూపాన్ని ధరించిన, యదువంశంలో, వృష్ణి, సాత్వత వంశాలలో అగ్రగణ్యుడైన నిన్ను, జగన్నాథుడైన నిన్ను, శరణ్యుడైన నిన్ను నమస్కరిస్తాను. శుకుడు ఇలా చెప్పాడు—భక్తుల్లో అగ్రగణ్యుడైన ముని, యదుకులశిరోమణి కృష్ణుని నమస్కరించి, ఆయన అనుమతితో ఆనందంగా ఆ దర్శనాన్ని పొందినవాడిగా అక్కడి నుండి వెళ్లిపోయాడు. కేశిని యుద్ధంలో సంహరించిన అనంతరం, గోవిందుడు ఆనందంగా గోపాలులతో కలిసి పశువులను మేపుతూ వ్రజానికి ఆనందాన్ని చేకూర్చాడు. ఒకసారి, ఆ కొండ పొదల్లో పశువులను మేపుతూ గోపాలులు ఆటలాడారు—కొంతమంది దొంగలుగా, కొంతమంది రక్షకులుగా, మరికొంతమంది గొర్రెలుగా పాత్రలు పోషిస్తూ, భయభ్రాంతులేకుండా ఆనందంగా ఆడుకున్నారు. అప్పుడు మాయాసురుని కుమారుడైన వ్యోమాసురుడు, మాయలో నిపుణుడై, గోపాలునిగా మారి, గొర్రెల నాయకుడిగా నటిస్తూ, దొంగలుగా ఆడుతున్న వారిని మాయతో తీసుకెళ్లాడు. వారిని కొండ గుహలో పెట్టి, నాలుగైదుగురు మిగిలేలా, గుహ ద్వారాన్ని రాయితో మూసివేశాడు. కృష్ణుడు ఆ దుర్మార్గాన్ని గుర్తించి, సజ్జనులకు శరణ్యుడైన ఆయన, ఆ దుష్ట రాక్షసుడిని పుంజుకుంటూ, సింహం నక్కను పట్టుకున్నట్టు పట్టుకున్నాడు. వ్యోమాసురుడు తన అసలైన, మహాపర్వతంలాంటి రూపాన్ని ధరించి తప్పించుకోవడానికి యత్నించినా, కృష్ణుని బలానికి ఎదురవ్వలేకపోయాడు. అచ్యుతుడు తన భుజాలతో అతన్ని బలవంతంగా కింద పడేసి, దేవతలు ఆకాశంలో నుండి చూస్తుండగా, ఆ గోపాలహంతకుడిని సంహరించాడు. అనంతరం, గుహ ద్వారాన్ని బలవంతంగా తెరచి, గోపాలులను బయటకు తీసి, దేవతలు, గోపాలులు ప్రశంసలతో కీర్తించగా, తన స్వగృహమైన వ్రజలోకి ప్రవేశించాడు. ఇంతటితో, పరమహంసులకు ప్రియమైన భాగవత మహాపురాణంలో, మొదటి భాగంలోని పదకొండవ స్కంధానికి చెందిన “వ్యోమాసుర సంహారము” అనే ముప్పై ఏడవ అధ్యాయం ముగిసింది. తర్వాత, శుకుడు ఇలా చెప్పాడు—అక్రూరుడు, మహాజ్ఞుడు, ఆ రాత్రి మథురలో గడిపి, ఉదయాన్నే తన రథాన్ని ఎక్కి నందుని గోకులానికి బయలుదేరాడు. మార్గంలో ప్రయాణిస్తూ, ఆయన మనసులో భగవంతుని పట్ల భక్తి ఉప్పొంగింది; ఈ విధంగా తలంచాడు: “నేను ఏ పుణ్యాన్ని చేశాను? ఎలాంటి తపస్సు చేశాను? లేదా ఏ గొప్ప దానం ఇచ్చాను? ఈ రోజు నేను కేశవుని దర్శించబోతున్నాను! ఈ లోకంలో శూద్రునికి బ్రహ్మపదాన్ని జపించడం ఎంత అరుదైతే, నాకు ఈ జగన్నాథుని దర్శనమూ అంత అరుదు. నా వంటి పతితునికీ, ఈ అచ్యుతుని దర్శనం దక్కదా అని భయపడుతున్నాను. ఎందుకంటే, కాలనదిలో కొట్టుకుపోతున్నవారిలో కొందరికి అదృష్టవశాత్తూ దాటి పోయే అవకాశం దక్కుతుంది. ఈ రోజు నా దురదృష్టమంతా తొలగిపోయింది. నా జన్మ సార్థకమైంది. ఎందుకంటే, యోగులు ధ్యానించే భగవంతుని పదాలను నేను నమస్కరించబోతున్నాను. ఈ రోజు కంసుడు నాకు గొప్ప అనుగ్రహం చేశాడు. ఎందుకంటే, అవతారంగా అవతరించిన హరిని, ఎవరి పాదనఖాల వెలుగు పురాతనులు కూడా తొలగించలేని చీకటిని తొలగించినవాడిని, నేను దర్శించబోతున్నాను. ఆ పాదాలు బ్రహ్మ, శివ, ఇతర దేవతలు, శ్రీదేవి, ఋషులు, సాత్వతులు పూజించేవి. అవి అడవిలో గోపాలులతో తిరుగుతూ, గోపికల కుంకుమతో అలంకరించబడి ఉంటాయి. నిశ్చయంగా ఈ రోజు ముఖుందుని ముఖాన్ని నేను చూస్తాను—అందమైన కనుపాపలు, నాసిక, చిరునవ్వుతో మెరిసే ముఖం, ఎర్రటి కమల నేత్రాలు, వంకర జుట్టు, చుట్టూ మృగాలు ప్రదక్షిణ చేస్తూ ఉన్న దృశ్యం. ఈ రోజు నా కళ్ళు నిజంగా ఫలితాన్ని పొందతాయి. భూమికి భారాన్ని తగ్గించేందుకు మానవరూపాన్ని స్వేచ్ఛగా ధరించిన, సౌందర్యానికి నిలయమైన విష్ణువును ప్రత్యక్షంగా దర్శించబోతున్నాను. ఆయన నిరహంకారుడైనా, ద్వంద్వాలను దాటి ఉన్నవాడైనా, తన తేజస్సుతో అజ్ఞానాన్ని తొలగిస్తాడు. తన మాయతో, ప్రాణ, ఇంద్రియ, బుద్ధి ద్వారా ఆయన జీవుల గృహాల్లో కనిపిస్తాడు. ఆయన మాటలు, జననం, కార్యాలు మంగళకరమైన గుణాలతో కలిసినవిగా, లోకంలోని దుష్టతను తొలగిస్తాయి; లోకాన్ని ప్రాణవంతం చేస్తాయి, పవిత్రం చేస్తాయి. వాటిని పట్టించుకోని వారు అందమైన శవాలే. ఆయన సాత్వత వంశంలో అవతరించి, దేవతలకు ఆనందాన్ని ఇస్తూ, తన కీర్తిని వ్యాపింపజేస్తూ వ్రజలో నివసిస్తున్నాడు. దేవతలు ఆయన మంగళకరమైన కార్యాలను ఆలపిస్తుంటారు. ఈ రోజు తప్పకుండా ఆయనను నేను చూస్తాను—మహానుభావులకు లక్ష్యమైనవాడిని, గురువును, త్రిలోకాలకు ఆనందకారకుడిని, కళ్ళకు పండుగనివ్వడాన్ని, లక్ష్మీదేవి కోరుకునే రూపాన్ని, నా కళ్ళతోనే ఉదయాన్నే దర్శించబోతున్నాను. ఆయన రథం నుండి దిగినప్పుడు, ఆయనతో పాటు నేను కూడా, యోగులు మనసులో నిలుపుకునే ఆ పాదాలను పొందుతాను. నేను ఆ పాదాలకు నమస్కరిస్తాను; ఆయన స్నేహితులు, అడవి నివాసులు కూడా అలాగే నమస్కరిస్తారు. బహుశా, నేను ఆయన పాదాల వద్ద పడిపోతే, కాళగుండం వంటి కాలభయంతో భయపడే వారికి అభయం దయచేసే ఆ ప్రభువు తన కమలహస్తాన్ని నా తలపై ఉంచుతాడేమో!