శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

అప్పుడు కంసుడు తన మిత్రునితో ఇలా చెప్పాడు: "సఖా! ఈ భూమి మీద ఉన్న శత్రువులు తొలగిపోతారు. జరాసంధుడు నాకు గురువు, ద్వివిదుడు నా ప్రియ సఖుడు. శంబరుడు, నరకుడు, బాణుడు కూడా నాకు మిత్రులుగా ప్రవర్తిస్తున్నారు. వీరి సహాయంతో దేవతలకు అనుకూలంగా ఉన్న రాజులను సంహరించి భూమిని అనుభవిస్తాను." ఇలా నిర్ణయించుకుని, కంసుడు ఆలోచించాడు: "ఈ సంగతి తెలుసుకుని, వెంటనే క్రీడలో ఆనందించే రామకృష్ణులను విల్లు-యాగాన్ని దర్శించేందుకు, యదునగర మహోల్లాసాన్ని చూడటానికి తీసుకురా." అని ఆజ్ఞాపించాడు. శ్రీ అక్రూరుడు వినయంగా సమాధానమిచ్చాడు: "ఓ రాజా! మీ ఆజ్ఞ యుక్తమే. శత్రు సంహారం మీ ధర్మమే. విజయం లేదా అపజయం రెండూ విధిపరమైనవే. ఫలితానికి కారణం విధి. అయినా, మనిషి ఎంతగా ప్రయత్నించినా, విధి అడ్డుకున్నా, తాను కోరుకున్నది సాధించేందుకు శ్రమిస్తూనే ఉంటాడు. సుఖదుఃఖాలను అనుభవిస్తాడు. అయినా, మీ ఆజ్ఞను నేను తప్పక నెరవేర్చుతాను." ఈ విధంగా అక్రూరుడిని ఆదేశించి, మంత్రులను పంపించి, కంసుడు తన ప్రాసాదంలోకి ప్రవేశించాడు. అక్రూరుడూ తన ఇంటికి వెళ్లాడు. అంతలో, కంసుడు పంపిన ఘోరమైన గుర్రం అయిన కేసి వచ్చాడు. అతడు మనస్సు వేగంతో పరిగెత్తుతూ, తన గజగజ మోకాళ్లతో భూమిని కంపింపజేశాడు. అతని తలపాగాలతో ఆకాశం కంపించింది. అతని ఘోరమైన రొమ్ములతో అందరూ భయపడిపోయారు. ఆ గుర్రం, పెద్ద పెద్ద కళ్లతో, పెద్ద నోటితో, దిగ్బంధమైన మెడతో, గంభీరమైన మేఘంలా నలుపుగా, దుష్టబుద్ధితో, కంసుని కోరిక నెరవేర్చేందుకు నందుని వ్రజకు వచ్చి, వ్రజాన్ని కంపింపజేశాడు. అతని రొమ్ములు విని, మేఘాలను తన తోకతో ఊపుతూ, వ్రజాన్ని భయపెట్టాడు. అప్పుడు గోపాలకుల నాయకుడు శ్రీకృష్ణుడు, సింహం గర్జనతో ఆ గుర్రాన్ని పిలిచాడు. కృష్ణుడు యజ్ఞం చేస్తుండగా, ఆ గుర్రం ఆకాశాన్ని మింగివేయాలన్న కోపంతో ఎదురుగా వచ్చి, తన పాదాలతో పద్మనేత్రుడైన కృష్ణుడిని తాకాడు. అతని వేగం భయంకరంగా, భరించలేనంతగా ఉండేది. అయితే, ఆ అవ్యక్త స్వరూపుడైన భగవంతుడు, కోపంతో అతన్ని మోసం చేసి, రెండు చేతులతో అతన్ని పట్టుకుని, అతని కాళ్లను పట్టి, గౌడుడు పాము పట్టినట్లుగా, తృణంగా వంద ధనుస్సుల దూరం విసిరేశాడు. కాని, కేసి మళ్లీ చైతన్యం పొందాడు. కోపంతో లేచి, మళ్లీ హరిని తెరచిన నోటితో వేగంగా దూసుకొచ్చాడు. హరి చిరునవ్వుతో తన భుజాన్ని అతని నోటిలో పెట్టాడు. అది పాము తన బిలంలో ప్రవేశించినట్లుగా కనిపించింది. భగవంతుని భుజం అతని దంతాలను తాకగానే, అవి వేడి ఇనుపు ముక్కలవలె విరిగిపడ్డాయి. ఆ భుజం, ఇనుప దండంలా అతని శరీరంలో విస్తరించింది. కృష్ణుని భుజం అతని లోపల పెరిగిపోవడంతో, అతని శ్వాస ఆగిపోయింది. చేతులు, కాళ్లు ఊగిపోయాయి. శరీరం చెమటతో తడిసి, కళ్ళు తిరిగి, రక్తం ఊపిరిగా వెలువడుతూ, కేసి అక్కడే ప్రాణం విడిచాడు. ఆ తర్వాత, ఆ మాయపండు లాంటి శరీరం నుంచి శ్రీకృష్ణుడు తన భుజాన్ని వెనక్కు తీసుకున్నాడు. శత్రువును అలవోకగా సంహరించినా, ఆయనకు ఆశ్చర్యం లేదు, గర్వం లేదు. దేవతలు పుష్పవర్షంతో ఆయనను సత్కరించాయి. అప్పుడు, ఓ రాజా! భక్తశ్రేష్ఠుడైన మహర్షి నారదుడు శ్రీకృష్ణుని దగ్గరకు వచ్చి, రహస్యంగా ఇలా ప్రార్థించాడు: "కృష్ణా! కృష్ణా! ఓ అగాధాత్మా! యోగేశ్వరా! జగన్నాథా! వాసుదేవా! సమస్తాశ్రయా! సాత్వతశ్రేష్ఠా! ఓ ప్రభూ! నీవే సమస్త ప్రాణుల ఆత్మ. జ్ఞానులకు ఒకే ఒక వెలుగు. హృదయ గుహలో గుప్తంగా ఉండే సాక్షి, మహాపురుషుడవు. నీ స్వరూపంతోనే నీవు నీకు శరణు. మాయతో గుణాలను సృష్టించి, వాటితో సృష్టి, స్థితి, లయలను నిర్వహించేవాడవు. కాబట్టి, భూమికి భారమైన రాక్షసులను, పిశాచులను నాశనం చేసి, సజ్జనులను రక్షించేందుకు నీవు అవతరించావు. అదృష్టవశాత్తూ, గుర్రం రూపంలో వచ్చిన ఈ రాక్షసుడు నీ ఆటలో సంహరించబడ్డాడు. అతని రొమ్ములు దేవతలను కూడా భయపెట్టాయి. వారు స్వర్గాన్ని వదిలిపెట్టేలా చేశాయి. రేపు లేదా ఎల్లుండి, ఓ ప్రభూ! నేను నీచేత చాణూరుడు, ముష్టికుడు, ఇతర మల్లులు, ఏనుగు, కంసుడు సంహారాన్ని చూస్తాను. అనంతరం శంఖుడు, యవనుడు, మురుడు, నరకుడు సంహారం, పారిజాత వృక్షాన్ని తీసుకురావడం, ఇంద్రుని పరాజయం కూడా చూస్తాను. నీ వీరత్వంతో వివాహమైన వీరాంగనల వివాహాలు, ద్వారకలో నృగుడి శాప విమోచనం కూడా నేను దర్శిస్తాను. స్యామంతక మణిని, అతని భార్యను పొందడం, బ్రాహ్మణుని మరణించిన కుమారుని నీ స్వస్థానంలోనుంచి తిరిగి ఇవ్వడం కూడా చూస్తాను. పౌండ్రకుడు సంహారం, కాశీనగరం దహనం, దంతవక్రుడు నాశనం, రాజసూయలో శిశుపాలుడు మరణించడం—Ivvanni నీ చేతనే జరుగుతాయని నాకు తెలుసు. ద్వారకలో నివసిస్తూ నీవు చేసే ఇతర వీర కార్యాలను కూడా నేను దర్శిస్తాను. అవి భూమిపై కవులచేత గానమవుతున్నాయి. ఇప్పుడు, అర్జునుడు రథసారథిగా ఉండగా, కాలస్వరూపుడైన నీవు ఈ సైన్యాలను నాశనం చేయడాన్ని నేను ప్రత్యక్షంగా చూస్తాను. స్వరూపంలో స్థితుడై, పరిపూర్ణ జ్ఞానమయుడై, స్వేచ్ఛతో, మాయకు అతీతుడై, ప్రతి సంకల్పాన్ని నెరవేర్చుకునే నీను మనం ధ్యానిస్తాము. నీ స్వశక్తితో సృష్టిని, భేదాన్ని కలిగించిన ప్రభువైన నిన్ను, మానవ రూపంలో లీలకోసం అవతరించిన నిన్ను, యదు, వృష్ణి, సాత్వతులలో శ్రేష్ఠుడైన నిన్ను నేను నమస్కరిస్తున్నాను." ఇలా కృష్ణునికి నమస్కరించి, ఆయన అనుమతితో ఆ భక్తశ్రేష్ఠుడు ఆనందంతో వెళ్ళిపోయాడు. కేశిని సంహరించిన అనంతరం, శ్రీగోవిందుడు ఆనందంతో గోపాలులతో కలిసి పశువులను మేపుతూ, వ్రజాన్ని సంతోషపరిచాడు. ఒకసారి, గోపాలకులు పర్వతపు కింద పశువులను మేపుతూ, దొంగలూ, రక్షకులూ, గొర్రెలుగా విభజించి ఆట ఆడుతున్నారు. వారిలో కొందరు దొంగలుగా, మరికొందరు గోపాలకులుగా, ఇంకొందరు గొర్రెలుగా మారి, భయమేమీ లేకుండా ఆనందంగా ఆడుతున్నారు. అప్పుడు మాయపరుడైన మాయుని కుమారుడు వ్యోమాసురుడు, తన మాయతో గోపాలకుడిగా వేషధరిచి, గొర్రెల నాయకుడిగా నటిస్తూ, దొంగలుగా ఉన్న వారిని తీసుకెళ్లసాగాడు. ఆ రాక్షసుడు, ఆ పిల్లలను కొండ గుహలో వేసి, నాలుగు లేదా ఐదు మందిని మినహాయించి, గుహ ద్వారాన్ని రాయితో మూసివేశాడు. కృష్ణుడు ఈ కార్యాన్ని గమనించి, సత్సజ్జనులకు రక్షకుడిగా, ఆ రాక్షసుడు మరిన్ని గోపాలకులను తీసుకెళ్తుండగా, సింహం నక్కను పట్టినట్లు అతన్ని పట్టాడు. అప్పుడు ఆ రాక్షసుడు తన అసలైన రూపాన్ని, గొప్ప పర్వతం లాంటి మహాకాయాన్ని ప్రదర్శించాడు. అయినా, కృష్ణుని బలానికి లోబడి, తప్పించుకోలేకపోయాడు. అచ్యుతుడు తన బాహువులతో అతన్ని కట్టేసి, నేలమీద పడేసి, దేవతలు ఆకాశంలో చూస్తుండగా, ఆ గోపాలకులను హత్య చేసిన రాక్షసుడిని సంహరించాడు. తర్వాత, గుహ ద్వారాన్ని బలవంతంగా తెరిచి, పిల్లలను విడుదల చేశాడు. దేవతలు, గోపాలకులు కీర్తిస్తూ, కృష్ణుడు తన వ్రజకు ప్రవేశించాడు.