శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

యమునా తీరంలో, నందగోపుడు కుమారుడు కృష్ణుడు, పుష్పమాలలు ధరించి, పండుగ దుస్తులతో అలంకరించబడినాడు. అతని చుట్టూ గోపకులు, గోవులు సమీకరించగా, అతను తన దూడతో కలిసి, తన స్నేహితుల హృదయాలను ఆనందభరితమైన క్రీడలతో మురిపించాడు. ఆ సమయంలో, సువాసనతో కూడిన గాలి, చందన పరిమళాన్ని పీల్చుకుంటూ, కృష్ణునికి గౌరవంగా వీచింది. దేవతా గాయకులు, సంగీతం, గానం, నివేదనలతో చుట్టూ చేరి, కృష్ణుని మహిమను ప్రశంసిస్తూ స్తుతించారు. వ్రజంలోని గోవులను ఎంతో ప్రేమగా చూసుకునే కృష్ణుడు, మార్గంలో పెద్దలకు గౌరవం పొందుతూ, సాయంత్రం సమయంలో అన్ని గోవులను ఇంటికి నడిపించాడు. అతని కీర్తి, వేణువు శబ్దంతో వినిపించేది. అతని ముఖంలో క్రీడల వల్ల కలిగిన తేజం మెరుస్తోంది; పుష్పమాల, గోవుల కాళ్ళతో ఎగిసిన భూమి ధూళితో అలంకరించబడింది. అతడు తన స్నేహితులకు అనుగ్రహాన్ని ఇవ్వాలనే ఆకాంక్షతో వస్తున్నాడు—దేవకి గర్భంలో జన్మించిన రాజు. ఆనందంతో కృష్ణుని కన్నులు కొద్దిగా తిరుగుతూ, పుష్పమాలలు ధరించిన అతను తన స్నేహితులను గౌరవించాడు. అతని పెదాలు బొర్రకాయల వలె పలుపుగా కనిపించాయి; మృదువైన కళ్లను బంగారు కుండల తేజం అలంకరించింది. యదువుల అధిపతి, ఏనుగుల రాజుతో క్రీడిస్తూ, సాయంత్రం సమయంలో చంద్రుడు వచ్చినట్లుగా, ఆనందంతో మెరుస్తున్న ముఖంతో, వ్రజానికి చేరాడు. అతను గోవులను దినపు వేడిమి నుండి ఉపశమనం కలిగించాడు. ఈ విధంగా, వ్రజ మహిళలు, కృష్ణుని లీలలను పాడుతూ, తమ మనస్సు, హృదయాలను పూర్తిగా కృష్ణుని మీద నిలిపి, మహానందంతో తమ రోజులను గడిపారు. ఇక్కడ, 'గోపికల జోడీ గానం' అనే పత్రిక, శ్రీమద్భాగవతం మహాపురాణంలో, పదవ స్కంధంలో మొదటి భాగంలో, త్యాగుల కోసం రాయబడిన అధ్యాయం ముగిసింది. అంతటి ఆనందమైన వ్రజంలో, ఆ తరువాత, అరిష్ట అనే ఎద్దు-రాక్షసుడు గోపాల గ్రామానికి వచ్చాడు. అతని పెద్ద కుంభంతో భూమిని కంపించిస్తూ, కాళ్ళతో నేలను చీల్చాడు. గట్టిగా అరుస్తూ, కాళ్ళతో నేలను రుద్దుతూ, తోకను పైకి ఎత్తి, కొండలు లాగి, కొమ్మలతో మేడలను పైకి ఎత్తాడు. కొద్దిగా కొద్దిగా మలాన్ని వదిలి, మూత్రం చేసి, అతని కళ్ళు నిశ్చలంగా, ఉగ్రంగా ఉండగా, అతని భయంకరమైన అరుపు గోవులు, ప్రజలను భయపెట్టింది. భయంతో, గర్భిణీ మహిళలు ముందుగా గర్భస్రావం చేశారు; మేఘాలు, అతని కుంభాన్ని కొండగా భావించి, చెదిరిపోయాయి. అతని పదును కొమ్మలను చూసి, గోపకులు, గోపికలు భయంతో వణికిపోయారు; గోవులు భయంతో, గోకులాన్ని వదిలి పారిపోయాయి. అందరూ "కృష్ణా! కృష్ణా!" అని అరుస్తూ, గోవిందుని ఆశ్రయించారు. గోకులం భయంతో కలవరపడినదాన్ని చూసిన ప్రభువు, "భయపడకండి" అంటూ వారికి ధైర్యం చెప్పాడు. ఆ సమయంలో, గోపకులు, గోవులు భయంతో వణికిపోతుండగా, కృష్ణుడు రాక్షసునితో ఇలా పలికాడు: "ఏమిటి, నిందితమైనవాడా?" అచ్యుతుడు తన చేతిని నేలపై గట్టిగా కొట్టి, అరిష్టను రెచ్చగొట్టి, "నీ వంటి దుష్టుల గర్వాన్ని నేనే నశింపజేస్తాను" అని ప్రకటించాడు. హరి తన చేతిని స్నేహితుడి భుజంపై వేసి నిలబడగా, అరిష్టుడు కోపంతో, కాళ్ళతో నేలను రుద్దుతూ, తోకను మేఘంలా ఊపుతూ, కృష్ణునిపై ఉగ్రంగా దూసుకొచ్చాడు. పదును కొమ్మలను ముందుకు ఉంచి, రక్తపోటు కళ్లతో, ఇంద్రుడు వజ్రాయుధాన్ని విసిరినట్లుగా, అచ్యుతునిపై వేగంగా దాడి చేశాడు. ప్రభువు అతన్ని కొమ్మలతో పట్టుకుని, పదెనిమిది అడుగులు వెనక్కి వెళ్ళి, ఏనుగు ఇంకో ఏనుగును లాగినట్లుగా, అరిష్టను లాగిపెట్టాడు. ప్రభువు విసిరేసిన అరిష్టుడు వెంటనే లేచి, శరీరం మొత్తం చెమటతో తడిగా, ఉగ్రంగా శ్వాస తీసుకుంటూ, కోపంతో మరొకసారి దాడి చేశాడు. దూసుకొచ్చిన అరిష్టను కృష్ణుడు కొమ్మలతో పట్టుకుని, తన పాదంతో నేలపై నొక్కి, నేలపై పడేసాడు. తడి బట్టలు పిండినట్లుగా, అతన్ని బలంగా పిండాడు; కొమ్ముతో కొట్టి, అరిష్టను కింద పడేశాడు. అరిష్టుడు రక్తం వాంతిచేసి, మూత్రం, మలాన్ని వదిలి, కాళ్ళు ఊపుతూ, కళ్ళు తడబడుతూ, తీవ్రమైన బాధతో, నిరృతి చేతిలో ప్రాణాలు కోల్పోయాడు. దేవతలు కృష్ణునిపై పుష్పాలు వర్షించి, అతన్ని ప్రశంసించారు. ఈ విధంగా, కుకుద్మిన్ అనే ఎద్దు-రాక్షసుని సంహరించిన కృష్ణుడు, బ్రాహ్మణుల ప్రశంసలతో, బలరామునితో కలిసి, గోపికలకు చూపు పండుగగా గోపాల గ్రామంలో ప్రవేశించాడు. కృష్ణుడు అరిష్ట రాక్షసుని సంహరించిన అనంతరం, దేవతలను దర్శించే నారద మహర్షి, కంసుని వద్దకు వెళ్లి, ఈ విషయం తెలియజేశాడు. నారదుడు కంసునికి, యశోద కుమార్తె, దేవకీ కుమారుడు కృష్ణుడు, రోహిణీ కుమారుడు రాముడు, భయపడిన వసుదేవుడు నందునికి అప్పగించాడని తెలిపాడు. నందునికి అప్పగించిన ఆ ఇద్దరు, నీ మనుషులను సంహరించారని చెప్పాడు. ఇది విని, భోజ రాజు కంసుడు, కోపంతో, తన ఇంద్రియాలు కలవరపడి, పదును కత్తిని తీసుకుని, వసుదేవునిని హతమర్చాలని యత్నించాడు. కానీ, నారదుడు అడ్డుకుని, ఆ ఇద్దరు తన మరణానికి కారణమని వెల్లడించాడు. ఈ విషయం గ్రహించిన కంసుడు, వసుదేవుని, అతని భార్యను ఇనుప గొలుసులతో బంధించాడు. నారదుడు వెళ్ళిన తర్వాత, కంసుడు కేశిని పిలిపించి, "రాముడు, కేశవుని హతమర్చు; తర్వాత ముష్టిక, చాణూర, శాల, తోషల, ఇతరులను పంపు" అని ఆదేశించాడు. భోజ రాజు తన మంత్రులు, ఏనుగు సంరక్షకులను పిలిపించి, "ఇదిగో, వీరు శక్తిమంతులైన ముష్టిక, చాణూర" అని చెప్పాడు. "నందుని గోపాల గ్రామంలో ఆనకదుందుభి కుమారులు రాముడు, కృష్ణుడు ఉంటున్నారు; అందుకే నా మరణం వారి చేతిలో జరుగుతుందని శపించబడింది. మీరు ఇద్దరు వారిని ఇక్కడ కుస్తీ పోరులో హతమర్చాలి. వివిధ వేదికలను ఏర్పాటుచేయండి; పోరాట మైదానం చుట్టూ ఏర్పాటుచేసి, పట్టణ ప్రజలు, గ్రామ ప్రజలు అందరూ వారి పోరాటాన్ని చూడగలుగునట్లు చేయండి." "ప్రధాన మంత్రి, కువలయాపీడ అనే ఏనుగును పోరాట మైదానం ద్వారానికి తీసుకురండి; అతను నా శత్రువులను అక్కడ హతమర్చాలి. పదనాలుగవ తిథిలో ధనుస్సు-యాగాన్ని నియమిత విధానంలో ప్రారంభించండి; శుద్ధమైన జంతువులను, భూతాధిపతికి, వరదాయకునికి నివేదన కోసం తీసుకురండి." ఇలా కార్యనిర్వాహకునికి ఆదేశాలు ఇచ్చి, యదువులలో ప్రముఖుడైన అక్రూరుని పిలిపించి, అతని చేతిని తన చేతిలో పట్టుకుని ఇలా చెప్పాడు: "ఓ దయామయుడా, దయతో నా మీద స్నేహాన్ని స్థాపించు; భోజులు, వృష్ణుల్లో నీకంటే శుభాకాంక్షలు కలిగినవారు లేరు. అందుకే, నీవు ముఖ్యమైన కార్యాలను నెరవేర్చగలవాడివని, ఇంద్రుడు విష్ణువును ఆశ్రయించి తన ప్రయోజనాన్ని సాధించినట్లు, నేను నిన్ను ఆశ్రయించాను." "నందుని వ్రజానికి వెళ్ళి, ఆనకదుందుభి కుమారులు అక్కడ ఉన్నారు; వెంటనే వారిని ఈ రథంలో తీసుకురా. నా మరణం వైకుంఠవాసి దేవతలు పంపించారని చెబుతున్నారు; నందుని నేతృత్వంలో గోపకులతో, వారి బహుమతులతో, ఆ ఇద్దరినీ ఇక్కడికి తీసుకురా." "వారు ఇక్కడికి వచ్చిన తర్వాత, మరణానికి సమానమైన ఏనుగుతో వారిని హతమర్చిస్తాను; వారు తప్పించుకుంటే, ఉగ్రమైన కుస్తీ పట్రికులతో వారిని సంహరించిస్తాను.