శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

వ్రజ భూమిలో, గోవుల కాళ్లపై జెండా, వజ్రం, కమలం, అంకుళ్ళ వంటి గుర్తులు మెరవుతూ, శ్రీకృష్ణుడి వంశీ సంగీతానికి ముచ్చటపడిన గోవులు తమ కాళ్లతో చేసిన గాయాలను మృదువుగా మోసుకుంటూ భూమిని శాంతింపజేస్తాయి. ఆ సమయంలో, ఆయన మన దారిలో నడుస్తూ, మనపై కాసిన ఆడుగుడి చూపులతో, మన హృదయాల్లో ఉత్సాహాన్ని రేకెత్తిస్తూ, మనం ఎలా నడుస్తున్నామో, మన జుట్టు లేదా వస్త్రాలు ఎలా ఉన్నాయో మనకు తెలియని స్థితిలో మనం అయోమయంగా వెళ్తున్నాం. కొన్నిసార్లు, తులసి పరిమళంతో కూడిన హారాన్ని ధరించి, తన ప్రియమైన స్నేహితుడి భుజంపై చేయి వేసుకొని, గోవులను లెక్కపెడుతూ, నడుస్తూ పాటలు పాడతాడు. ఆయన వంశీ ధ్వనికి మాయచేసిన మనస్సుతో, గోపికలు శ్రీకృష్ణుని వెంట సాగుతారు; ఆయన గుణాల సముద్రాన్ని అనుసరించిన జింకలు కూడా, తమ ఇళ్లకు మమకారం విడిచి, గోపికలతో పాటు ఆయనను వెంబడిస్తాయి. యమునా తీరంలో, మల్లిక పుష్పాల హారాలతో, పండుగ వస్త్రాలతో, గోపాలకులు, గోవులు మధ్య, నందుని కుమారుడు, తన బాల్య క్రీడలతో మిత్రుల హృదయాలను ఆనందపరిచాడు. ఆయనను సత్కరించేందుకు, చందన పరిమళంతో కూడిన స్నిగ్ధమైన గాలి వీచింది; దేవగణాలు సంగీతం, పాట, నివేదనలతో ఆయనను చుట్టుముట్టి స్తుతించారు. వ్రజ గోవులకు ఎంతో ఆప్యాయత చూపుతూ, మార్గంలో వృద్ధులు ఆయనను గౌరవిస్తూ, సాయంత్రం సమయానికి, తన వంశీ సంగీతంతో పేరు పాడించుకుంటూ, ఆయన గోవులను ఇంటికి తీసుకెళ్ళాడు. ఆయన ముఖ సౌందర్యం, కాళ్లతో లేపిన భూమి ధూళితో హారం అలంకరించబడినట్లు, తన మిత్రులకు కృప ప్రసాదించేందుకు వస్తాడు — దేవకీ గర్భంలో జన్మించిన రాజు. ఆయన కన్నులు ఆనందంతో కొద్దిగా తిప్పుతూ, హారం ధరించి, మిత్రులకు గౌరవం ఇచ్చే వాడు; ఆయన పెదాలు బోరబేరసే పండు వలె, మృదువైన కనుపాపలు బంగారు కుండలతో మెరుస్తాయి. యదువుల ప్రభువు, ఏనుగుల రాజుతో క్రీడిస్తూ, రాత్రి దేవత వలె, సాయంత్రం సమయానికి, ఆనందంతో మెరుస్తున్న ముఖంతో, గ్రామానికి చేరి, వ్రజ గోవులకు దినపు వేడి నుంచి ఉపశమనాన్ని కలిగిస్తాడు. ఇలా, రాజా, వ్రజ మహిళలు, శ్రీకృష్ణుని లీలలను పాడుకుంటూ, ఆయనలో మనసును, హృదయాన్ని పూర్తిగా నిమగ్నం చేసుకొని, గొప్ప ఆనందంతో తమ రోజులు గడిపారు. ఇక్కడ, పదమూడవ స్కంధంలోని మొదటి భాగంలో, "దంపతులుగా గోపికల గీతం" అనే పేరుతో, త్రైస్మయ అధ్యాయం ముగిసింది. తర్వాత, శ్రీ శుకుడు చెప్పాడు: ఆ సమయంలో, అరిష్టాసురుడు అనే ఎద్దు-రాక్షసుడు, తన పెద్ద కుంభంతో భూమిని కంపింపజేస్తూ, గోపాలక గ్రామానికి వచ్చాడు. అతడు భయంకరంగా అరుస్తూ, తన కాళ్లతో భూమిని త్రాచుతూ, తోకను పైకి ఎత్తి, కొండలను కొమ్మలతో పైకి లేపాడు. అతడు కొద్దిగా కొద్దిగా మలాన్ని వదిలి, మూత్రం చేయడం, కన్నులు ఎర్రగా, కదలకుండా చూస్తూ, భయంకరంగా అరుస్తూ, గోవులు, ప్రజలను భయపెట్టాడు. అతని భయంతో, గర్భవతులు ముందుగా గర్భస్రావం చేసారు; మేఘాలు అతని కుంభాన్ని కొండగా భావించి, దూరంగా వెళ్ళిపోయాయి. అతని ఉక్కిరిబిక్కిరి కొమ్మలను చూసి, గోపికలు, గోపాలు భయంతో వణికారు; గోవులు భయపడి, గోకులాన్ని వదిలి పారిపోయాయి. అందరూ "కృష్ణా! కృష్ణా!" అని పిలిచారు; గోవిందునిలో శరణు కోరారు. గోకులంలో భయంతో కలవరపడిన జనాన్ని చూసి, ప్రభువు గమనించాడు. "భయపడకండి," అని వారిని ధైర్యపరిచాడు; ఎద్దు-రాక్షసుని పిలిచాడు, గోపాలు, గోవులు భయంతో చూస్తుండగా: "ఏంటి, పాపాత్మా?" అని ప్రశ్నించాడు. అచ్యుతుడు, తన చేయితో భూమిని బలంగా కొట్టాడు; అరిష్టాసురుని ప్రేరేపిస్తూ, "నీ వంటి దుష్టుల అహంకారాన్ని నేనే నాశనం చేస్తాను," అని ప్రకటించాడు. హరి, తన స్నేహితుడి భుజంపై చేయి వేసి, ఎదురుగా నిలబడ్డాడు; అరిష్టాసురుడు కోపంతో, కాళ్లతో భూమిని త్రాచుతూ, తన తోకను మేఘంలా తిప్పుతూ, శ్రీకృష్ణునిపై దూకాడు. తన కోపంతో, ఎర్రగా మారిన కన్నులతో, త్రిశూలంలా కొమ్మలను ముందుకు ఉంచి, అచ్యుతునిపై రణంలో దూసుకొచ్చాడు, ఇంద్రుడు వజ్రాన్ని విసిరినట్లు. ప్రభువు, అతని కొమ్మలను పట్టుకొని, పదెనిమిది అడుగులు వెనక్కి వెళ్తూ, ఏనుగు మరొక ఏనుగును లాగినట్లు, అతన్ని దూరంగా లాగాడు. శ్రీకృష్ణుడు అతన్ని పడేసిన తర్వాత, అరిష్టాసురుడు మళ్ళీ లేచి, శరీరం మొత్తం చెమటతో తడిగా, ఊపిరి బిగిగా, కోపంతో మరోసారి దూకాడు. దూసుకొచ్చిన అరిష్టాసురుని కొమ్మలను పట్టుకొని, కృష్ణుడు అతన్ని తన కాళ్ళతో నేలపై నెత్తిపోతూ, బట్టలు పిండినట్లు నలిపాడు; కొమ్మతో కొట్టి, అరిష్టాసురుడు నేలపై పడిపోయాడు. అతడు రక్తం, మూత్రం, మలాన్ని వదిలి, కాళ్ళు తిప్పుతూ, కన్నులు తికమకగా, నైరృతికి లోనై, తీవ్ర బాధతో మరణించాడు; దేవతలు కృష్ణునిపై పుష్పాల వర్షం కురిపిస్తూ, స్తుతించారు. ఈ విధంగా, కుకుద్మిన్ అనే ఎద్దు-రాక్షసుని సంహరించిన శ్రీకృష్ణుడు, ద్విజులు స్తుతిస్తూ, బలరామునితో కలిసి, గోపికలకు కళ్ల పండుగగా, గోపాలక గ్రామంలో ప్రవేశించాడు. అరిష్టాసురుని సంహారం అనంతరం, దేవతలను దర్శించే నారద మహర్షి, శ్రీకృష్ణుని అద్భుత కార్యాలను విని, కంసుని వద్దకు వెళ్లాడు. నారదుడు కంసునికి, యశోదా కుమార్తె, దేవకీ కుమారుడు కృష్ణుడు, రోహిణీ కుమారుడు రాముడు — వీరిని భయంతో వసుదేవుడు నందునికి అప్పగించినట్టు తెలిపాడు. వసుదేవుడు తన మిత్రుడు నందునికి, తన కుమారులను అప్పగించాడని, వీరి చేత నీ మనుషులు సంహరించబడ్డారని చెప్పాడు. ఈ విషయం విని, భోజ రాజు కంసుడు, కోపంతో, తన ఇంద్రియాలు కలవరపడుతూ— తీవ్రమైన కత్తిని పట్టుకొని, వసుదేవుని హత్య చేయాలని ప్రయత్నించాడు; కానీ నారదుడు అతన్ని అడ్డుకుని, ఆ ఇద్దరు కుమారులు తనకు మరణ కారణమని వెల్లడించాడు. ఈ విషయం గ్రహించిన కంసుడు, వసుదేవుని, అతని భార్యను ఇనుప గొలుసులతో బంధించాడు; నారదుడు వెళ్లిన తర్వాత, కంసుడు కేశిని పిలిపించి, ఇలా ఆజ్ఞాపించాడు: "రాముడు, కేశవుని సంహరించు; ముష్టిక, చాణూర, శాల, తోశల, ఇతరులను పంపించు." భోజ రాజు, తన మంత్రులు, ఏనుగు సంరక్షకులను పిలిపించి, "ఇదిగో, వీరు శక్తివంతమైన మల్లయుద్ధకులు — చాణూర, ముష్టిక," అని చెప్పాడు. "నందుని గోపాలక గ్రామంలో, ఆనకదుండు బి కుమారులు రాముడు, కృష్ణుడు నివసిస్తున్నారు; అందుచేత, నా మరణం వారి చేతిలో జరుగుతుందని ప్రవచించబడింది." "మీరు ఇద్దరూ, ఇక్కడ మల్లయుద్ధంలో వారిని సంహరించాలి; వివిధ వేదికలు సిద్ధం చేయండి, మల్లయుద్ధ రంగాన్ని చుట్టుముట్టి, పట్టణ ప్రజలు, గ్రామ ప్రజలు వారి పోరాటాన్ని చూడగలుగుతారు." "ముఖ్యమంత్రి, కువలయాపీడ అనే ఏనుగును రంగ ద్వారానికి తీసుకొచ్చి, అక్కడ నా శత్రువులను సంహరించాలి." "చతుర్దశి రోజున, నిబంధనల ప్రకారం ధనుస్సు యాగాన్ని ప్రారంభించండి; శుద్ధమైన జంతువులను భూతాధిపతికి, కృప ప్రసాదించు దేవునికి నివేదనగా తీసుకురండి." ఇలా, ప్రాక్టికల్ వ్యవహారాల్లో నిపుణుడిని ఆదేశించి, యదువులలో శ్రేష్ఠుడిని పిలిపించి, అతని చేయిని పట్టుకొని, అకూరునితో ఇలా పలికాడు: "ఓ దానశూరా! దయచేసి, గౌరవంగా, నాతో స్నేహాన్ని స్థాపించు; భోజులు, వృష్ణుల్లో, నీకు మించిన శుభాకాంక్షి మరొకరు లేరు.