శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

గోపికలు అలంకరించబడినవారు, సుగంధ ద్రవ్యాలతో అభిషేకం చేయబడి, పుష్పమాలలు ధరించి, తెల్లటి వస్త్రాలు కట్టుకొని ఉన్నారు. వారిద్దరిని మిత్రభావంతో అనురాగంగా ఉన్న స్త్రీలు మధురమైన గీతాలతో కీర్తిస్తున్నారు. రాత్రి సమయం సమీపించగా, నక్షత్రాలు, చంద్రుడు ఆకాశంలో వెలిగిపోతుండగా, వాతావరణం మల్లెపువ్వుల పరిమళంతో, తేనె తాగిన తేనెటీగల మురళితో, తామర పొంగుల నుండి వీస్తున్న గాలితో పరిమళించిపోయింది. ఆ సుందరమైన వాతావరణంలో, వారు అందరూ కలిసి గానం చేస్తూ, అందరి మనసులను, చెవులను ఆనందింపజేసే మధుర సంగీతాన్ని పలికించారు. ఆ గానం విని, ఓ రాజా, గోపికలు మత్తులో మునిగిపోయి, తాము ఎవరో మరిచి, వారి వస్త్రాలు జారిపోగా, కేశమాలలు, పుష్పమాలలు సడలిపోయాయి. ఆ ఆనందంలో, ఆటల్లో, గీతాల్లో మునిగిపోయిన ఆ సమయంలో, కుబేరుని అనుచరుడైన శంఖచూడుడు అక్కడికి వచ్చాడు. శ్రీకృష్ణుడు, రాముడు చూస్తుండగా, ఆ రాక్షసుడు గోపికలను గుంపుగా చూసి, ఒక్కసారిగా ఉత్తర దిశగా తోడెత్తుకు పోవడం ప్రారంభించాడు. గోపికలు "కృష్ణా! రామా!" అని అరిచారు. తమ స్నేహితురాళ్లను అపహరించబడినట్టు చూసిన కృష్ణుడు, రాముడు, తమ గోవులను దొంగిలించిన దొంగను వెంబడించే అన్నదమ్ములవలె, ఆ దుష్టుని వెంట పరిగెత్తారు. "భయపడకండి!" అని ధైర్యంగా స్వరంతో పిలిచారు. చేతిలో ముసలులతో, ఆ ఇద్దరు పరాక్రమశాలులు ఆ దుష్ట యక్షుడిని వేగంగా వెంబడించారు. వారు మరణమూర్తులవలె సమీపిస్తున్నారని గ్రహించిన శంఖచూడుడు, తన ప్రాణాన్ని కాపాడుకోవాలనే తపనతో, గోపికలను వదిలేసి పారిపోవడం ప్రారంభించాడు. కృష్ణుడు, అతని తలపై ఉన్న మణిని పట్టుకోవాలనే సంకల్పంతో, ఎక్కడికి పోయినా వెంటాడాడు. బాలరాముడు అక్కడే ఉండి గోపికలను రక్షించాడు. కృష్ణుడు అతని దగ్గరకు చేరి, బలంగా ముష్టితో తలపై కొట్టి, తల మణి, మిత్రమణిని తీసుకున్నాడు. శంఖచూడుడిని సంహరించి, ఆ ప్రకాశవంతమైన మణిని తన అన్నయ్య బాలరామునికి ప్రేమతో సమర్పించాడు. ఆ సన్నివేశాన్ని గోపికలు చూశారు. ఈ విధంగా కృష్ణుడు అడవికి గోపాలను మేపేందుకు వెళ్ళినప్పుడు, గోపికలు మనసారా కృష్ణుని ఆలోచిస్తూ, ఆయన లీలలను ఆలాపిస్తూ, దినాలు దుఃఖంతో గడిపారు. వారు ఇలా అనుకున్నారు: "ముకుందుడు తన ఎడమచేత్తో వంశీని పెదవులకు అంచున పెట్టి, ఎడమ చెంపను చేతికి ఆనించి, కనుబొమ్మలు నాట్యం చేస్తూ, సున్నితమైన వేళ్లతో వంశీపై బొమ్మలు వేస్తూ మమ్మల్ని పిలుస్తున్నాడు." దేవతల భార్యలు, సిద్ధులతో కలిసి, ఆయన వంశీ గానాన్ని విని ఆశ్చర్యపోయారు. ప్రేమబాణాలకు లోనై, తాము ధరించిన వస్త్రాలను మరిచిపోయారు. "ఓ సుందరాంగనలారా! వినండి, నందుని కుమారుడు, బాధితులకు ఆనందదాయకుడు, వంశీ నాదాన్ని పలికించగా, ఆయన ఛాతిపై హారము, చిరునవ్వు మెరిసిపోతున్నాయి. అవి మెరుపు కాంతిలా ప్రకాశిస్తున్నాయి," అని గోపికలు చెప్పుకున్నారు. వ్రజ bulls, జింకలు, ఆవులు, వంశీ ధ్వనికి ఆకర్షితులై, నోళ్ళలో మేత పట్టుకొని, చెవులు లేవబెట్టి, స్థిరంగా ఊపిరి ఆగిపోయినట్లు కూర్చున్నారు. మయూరపిచ్చుకలు, రంగు రంగుల గంధములు, ఆకులతో అలంకరించుకొని, యోధుడిలా నటిస్తూ, ముకుందుడు సఖులతో కలిసి ఆవులను పిలిచే వృత్తిలో నిపుణుడై ఉన్నాడు. నదులు, ఆయన పాదరజతో కూడిన గాలి తాకుతూ, మనసారా ఆయనను కోరి, ప్రేమతో తరంగాలు వణికిస్తూ, ప్రవాహాన్ని నిలిపాయి. కొండ దారుల్లో, సఖులు కృష్ణుని వీరత్వాన్ని కీర్తిస్తూ, వంశీ ధ్వనితో ఆవులను పిలిచాడు. అడవి వృక్షాలు, పుష్పఫలసమృద్ధిగా, విష్ణువు తనలోనే ప్రత్యక్షమైనట్టు అనిపించాయి. వాటి శాఖలు తేనెతో జారుతూ, ప్రేమతో పుష్పించాయి. తలకట్టు, అడవి పుష్పాల హారం, దివ్య గంధం, తేనెతో కూడిన తులసి ధరిస్తూ, వంశీ వాయించగా, తేనెటీగలు మత్తులో, తాము కోరిన గీతాన్ని ఆలాపించాయి. సరస్సులో, బకాలు, హంసలు, ఇతర పక్షులు, ఆ మధుర గానానికి ఆకర్షితులై, హరిని దర్శించేందుకు వచ్చి, మనస్సును నియంత్రించి, కళ్ళు మూసుకొని, నిశ్శబ్దంగా పూజించాయి. అలంకృతుడై, సఖులతో కలిసి, పర్వతాల ఒడిలో, గోపికలకు వంశీ ధ్వనితో ఆనందాన్ని పంచాడు. ఆ ఆనందం ప్రపంచాన్ని వ్యాపించింది. మేఘం, హద్దు దాటి పోకూడదని జాగ్రత్తగా, మృదువుగా మోగి, స్నేహితుడిగా పుష్పవర్షం కురిపించి, నీడను కల్పించి, కృష్ణునికి శిరోజం వలె నిలిచింది. వివిధ ఆవులను సంరక్షించడంలో నిపుణుడై, వంశీ వాయనంలో ప్రావీణ్యమున్న నీ కుమారుడు, పెదవులకు వంశీని పెట్టి, తనదైన మధుర రాగాన్ని పలికించేవాడు. దానిని విని, ఇంద్రుడు, శివుడు, బ్రహ్మ తదితర దేవతలు, ఋషులతో కలిసి, తలలను వంచి, మనస్సును క్రమబద్ధం చేసుకోలేక, ఆశ్చర్యంలో మునిగిపోయారు. ఆవుల కాళ్లపై జెండా, వజ్రం, పద్మం, అంకుశం వంటి గుర్తులు మెరిసిపోతూ, వంశీ ధ్వనికి ఆనందించి, ఆవులు వ్రజ భూమిని తాము చేసిన గాయాలను మళ్ళీ నెమ్మదిగా నడిచి ముద్దుగా ముద్దుగా నయం చేశాయి. కృష్ణుడు మనసు లాలించే చూపులతో మమ్మల్ని చూస్తూ పోతుంటే, మన హృదయాల్లో కోరికలు చిగురించగా, మనం ఎలా తిరుగుతున్నామో, మన కేశాలు, వస్త్రాలు ఎలా ఉన్నాయో మాకు తెలియకుండా అయోమయంగా పోతున్నాం. తులసి పరిమళముతో కూడిన పుష్పహారం ధరించి, కృష్ణుడు తన ప్రియ సఖుడి భుజంపై చేయి వేసుకుని, ఆవులను లెక్కపెడుతూ, నడుచుకుంటూ పాట పాడుతాడు. వంశీ ధ్వనికి మాయలో పడిన గోపికలు, మనసారా కృష్ణుని వెంబడించగా, అడవిలోని జింకలు కూడ తమ ఇంటి మమకారం మరిచి, ఆయన గుణసాగరాన్ని అనుసరించాయి. యమునా తీరంలో, మల్లెపువ్వుల హారాలతో, ఉత్సవ వస్త్రాలతో అలంకరించబడి, గోపులు, గోమందల మధ్య నందుని కుమారుడు, తన సఖులను లీలల్లో ఆనందింపజేశాడు. సుగంధ పరిమళముతో కూడిన చల్లని గాలి ఆయనను సత్కరించగా, గంధర్వులు సంగీతం, గానం, అర్పణలతో ఆయనను స్తుతించారు. వ్రజ ఆవులకు మమకారంతో, వృద్ధులచే గౌరవింపబడుతూ, కృష్ణుడు సాయంత్రము అయ్యాక ఆవులను ఇంటికి తీసుకెళ్లేవాడు. ఆయన వంశీ ధ్వని ఆయన కీర్తిని ప్రపంచానికి వినిపించేది. కృష్ణుని ముఖ కాంతి, శ్రమతో మెరిసిపోతూ, పాదాల వద్ద మట్టి ధూళితో అలంకృతమైన హారం ధరించి, తన సఖులకు మంగళం కలిగించాలనే సంకల్పంతో గ్రామానికి వచ్చేవాడు. ఆనందంతో కొద్దిగా తిప్పబడిన కళ్ళతో, పుష్పహారం ధరించి, సఖులకు గౌరవం ఇచ్చే విధంగా, పెదవులు పండు వర్ణంలో, బంగారు చెవి కుండలతో మెరిసే కంటి మీద మృదువైన కపోళాలతో కనిపించేవాడు. యాదవుల అధిపతి, ఏనుగు రాజు మధ్యలో విహరించేవాడు. సాయంత్రం అయ్యాక, చంద్రుడు లా గ్రామానికి వచ్చి, వ్రజ ఆవులకు రోజంతా తాపత్రయం నుండి ఉపశమనం కలిగించేవాడు. ఈ విధంగా, ఓ రాజా! వ్రజ స్త్రీలు కృష్ణుని లీలలను ఆలాపిస్తూ, ఆయనలో మనస్సును లీనంచేసి, పరమానందంతో దినాలు గడిపారు. ఇంతటితో పదమూడవ అధ్యాయమైన 'గోపికల జతల గానం' పూర్తయ్యింది. తర్వాత, ఓ రాజా! అరిష్టుడు అనే ఎద్దు రూప రాక్షసుడు వ్రజ ప్రాంతానికి వచ్చాడు. అతని భారీ కొమ్ముతో భూమిని కంపింపజేస్తూ, కాళ్లతో నేలను పీక్కొడుతూ, భయంకరంగా ప్రవేశించాడు.