శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

నందుని వంశంలో జన్మించిన శ్రీకృష్ణుని దర్శించగానే, “ఓ అవ్యయుడా! నీవు కనపడగానే బ్రహ్మదండం నుండి వెంటనే విముక్తుడినయ్యాను. నీ నామస్మరణే వినేవారిని, పలికేవారిని వెంటనే పవిత్రులను చేస్తుంది. అలాంటిది, నీ పాదస్పర్శ కలిగితే ఎంత గొప్ప ఫలితం కలుగుతుందో!” అని సుదర్శనుడు హర్షభరితుడై చెప్పాడు. దశార్హ వంశీయుడైన శ్రీకృష్ణుడు అనుమతి ఇచ్చిన తర్వాత, సుదర్శనుడు ఆయన చుట్టూ ప్రదక్షిణ చేసి, నమస్కరించి, ఆకాశమార్గంలోకి వెళ్లిపోయాడు. నందుడు తన బాధ నుండి విముక్తుడయ్యాడు. కృష్ణుని దైవశక్తిని ప్రత్యక్షంగా చూసిన వ్రజవాసులు ఆశ్చర్యచకితులయ్యారు. అక్కడ తమ వ్రతాన్ని ముగించుకొని, ఆనందోత్సాహాలతో, జరిగిన సంఘటనలను పరస్పరం చెప్పుకుంటూ వ్రజకు తిరిగి వెళ్లారు. ఒక రాత్రి, అద్భుత బలశాలులైన గోవిందుడు మరియు రాముడు, వ్రజ యువతులతో కలిసి అడవిలో విహరించసాగారు. వారు అలంకారాలు ధరించి, సుగంధ ద్రవ్యాలు పూసుకుని, పుష్పహారాలు ధరించి, శుభ్రమైన వస్త్రాలు వేసుకుని ఉన్నారు. ఆ యువతులు స్నేహబంధంతో కృష్ణుని, రాముని ప్రశంసిస్తూ మధురంగా పాటలు పాడుతున్నారు. ఆ రాత్రి ప్రారంభాన్ని గౌరవిస్తూ, నక్షత్రాలు, చంద్రుడు ఉదయించగా, మల్లెపువ్వుల సువాసన, మత్తెక్కిన తేనెటీగల గుంపులు, కమలపొదల నుండి వచ్చే గాలి చుట్టూ పరచింది. అందరూ కలిసి పాడిన ఆ సంగీతం, అందరి మనస్సుకు, చెవులకు ఆనందాన్ని కలిగించేలా మధురంగా వినిపించింది. ఆ సంగీతాన్ని విని, గోపికలు విరహవేదనతో, మత్తులో తామెవరమో మరిచిపోయారు. వారి వస్త్రాలు ఊడిపడిపోయాయి, జడలు, పుష్పహారాలు సడలిపోయాయి. అందరూ ఆనందోత్సాహాలతో పాటలు పాడుతూ, ఆటలాడుతూ ఉండగా, కుబేరుని అనుచరుడైన శంఖచూడుడు అక్కడికి వచ్చాడు. కృష్ణుడు, రాముడు చూడగా, శంఖచూడుడు ఆ యువతులను బలవంతంగా ఉత్తరదిశలోకి తోడుకుంటూ వెళ్లాడు. గోపికలు “కృష్ణా! రామా!” అని విలపించగా, తమ స్నేహితులను అపహరించబడ్డదాన్ని చూసిన కృష్ణుడు, రాముడు, దొంగ తమ పశువులను అపహరించినట్లుగా అతనిని వెంబడించసాగారు. “భయపడకండి!” అని ధైర్యపరిచే స్వరంతో, గొడ్డళ్లతో ఆయుధధారులై, ఆ ఇద్దరు సహోదరులు ఆ దుష్ట రాక్షసుని వెంట పరుగెత్తారు. వారిద్దరూ యముడిలా, కాలుడిలా దగ్గరికి వస్తున్నారని చూసి, శంఖచూడుడు తన ప్రాణాన్ని కాపాడుకోవాలనే ఆశతో ఆ యువతులను వదిలేసి పారిపోయాడు. గోవిందుడు అతడిని ఎక్కడికక్కడికైనా వెంబడించసాగాడు, అతని తలపై ఉన్న మణిని పట్టుకోవాలని నిశ్చయించుకున్నాడు. బాలరాముడు మాత్రం అక్కడే ఉండి, గోపికలను రక్షించాడు. కృష్ణుడు దగ్గరకు వెళ్లి, తన బలమైన ముష్టితో శంఖచూడుని తలపై బలంగా కొట్టి, అతని కిరీటమణిని, తోడు మణిని తీసుకున్నాడు. శంఖచూడుని సంహరించి, ఆ ప్రకాశవంతమైన మణిని ప్రేమతో తన అన్నయ్య బాలరామునికి సమర్పించాడు. గోపికలు ఈ దృశ్యాన్ని చూసి ఆనందించాయి. ఈ సంఘటనల అనంతరం, శుకుడు ఇలా వివరించాడు: కృష్ణుడు అరణ్యంలో పశువులను మేపడానికి వెళ్లినప్పుడు, గోపికలు తమ మనస్సును ఆయన వెంట పంపి, ఆయన లీలలను ఆలపిస్తూ, దుఃఖంలో రోజులు గడిపేవారు. గోపికలు ఇలా అనుకున్నారు: “ముకుందుడు తన ఎడమ చేతితో వేణువును పెదవులపై ఉంచి, ఎడమ చెంపను చేతిపై ఆనించి, కనుబొమ్మలు నాట్యమాడిస్తూ, సున్నితమైన వేళ్లతో స్వరమార్గాన్ని అనుసరిస్తూ వేణువాడుతుంటే, ఆయన మనల్ని పిలుస్తున్నాడు.” ఆ వేణుగానాన్ని దేవతల భార్యలు, సిద్ధులు ఆశ్చర్యంగా విని, ప్రేమబాణాలకు లోనై, అమాయకంగా తమ వస్త్రాలు మరిచిపోతారు. “అయ్యో! ఎంత అద్భుతమైన యువతులు!” అని వారు పరస్పరంగా అంటారు. నందుని కుమారుడు, బాధితులకు ఆనందాన్ని ఇచ్చే వాడు, వేణువాడుతుంటే, ఆయన ఛాతిపై నిలువెత్తు మెరుపులా మణులు, చిరునవ్వు మెరిసిపోతాయి. వ్రజ bulls, జంతువులు, ఆవులు, వేణుగానం ధ్వని విని, నోరులో మేతను పట్టుకుని, చెవులు ఉంచుకుని, నిశ్చలంగా, నిద్రలో ఉన్నట్లుగా, చిత్రంగా కూర్చుంటాయి. మయూరపింఛాలు, రంగు రంగుల గంధాలు, ఆకులతో అలంకరించుకుని, మల్లయోధుడిలా వేషధారణలో, ముకుందుడు కొందరు గోప బాలులతో కలిసి ఆవులను పిలుస్తాడు. ఆ వేణుగానానికి, నదులు తమ ప్రవాహాన్ని ఆపి, ఆయన పాదధూళిని గాలిలో తీసుకువస్తూ, ప్రేమతో కంపించుతూ, నీటిని నిలిపివేస్తాయి. ఆయన స్నేహితులు ఆయన పరాక్రమాన్ని ప్రశంసించగా, కృష్ణుడు, పర్వతాధిపతిలా, అడవిలో తిరుగుతూ, వేణువుతో ఆవులను పిలుస్తాడు. అడవి వృక్షాలు, లతలు పుష్పఫలసమృద్ధిగా, తమలో విష్ణువే ప్రత్యక్షమయ్యాడని అనిపించేలా, తేనెతో నిండిన కొమ్మలు వంచి, ప్రేమతో పుష్పాలను విరబూస్తాయి. అలంకారంగా తిలకధారణ, అడవి పుష్పహారం, దివ్య సువాసన, తులసి సుగంధంతో, వేణువాడుతుంటే, మత్తులో ఉన్న తేనెటీగలు ఆయనను గౌరవిస్తూ తమ ఇష్టమైన గీతాన్ని పాడుతుంటాయి. సరోవరంలో నెమళ్ళు, హంసలు, పక్షులు వేణుగానానికి ఆకర్షితులై, హరివద్దకు చేరుకుని, మనస్సును నియంత్రించి, కళ్ళు మూసుకుని, మౌనంగా ఆయనను స్తుతిస్తాయి. స్నేహితులతో, పుష్పహారాలు, ఆభరణాలతో అలంకరించబడిన కృష్ణుడు, కొండల కడపలపై, వేణుగానంతో గోపికలకు ఆనందాన్ని పంచుతుంటే, ప్రపంచమంతా ఆనందంతో నిండిపోతుంది. మేఘం, తన పరిమితిని మించకుండా, మృదువుగా ఘనంగా మ్రోగి, స్నేహితుడిలా పూలవర్షం కురిపిస్తూ, నీడను కలిగిస్తూ, కృష్ణునికి కవచంలా మారుతుంది. వివిధ రకాల ఆవులను కాపాడడంలో నిపుణుడైన, వేణువాయించడంలో నైపుణ్యుడైన నీవు, నీ కుమారుడు, తన పెదవులపై వేణువుంచి, తనదైన రీతిలో స్వరాలను సృష్టిస్తాడు. ఇది విని, దేవేంద్రుడు, శివుడు, బ్రహ్మ తదితర దేవతలు, ఋషులు తమ మెడలను, మనస్సులను వంచి, ఆశ్చర్యంతో సత్యాన్ని గ్రహించలేకపోతారు. ఆవుల కాళ్లపై జెండా, వజ్రం, పద్మం, అంకుశం గుర్తులు మెరిసిపోతూ, వేణుగానం విని, ఆవులు వ్రజ భూమిని ముద్దాడుతూ, తమ కాళ్లతో చేసిన గాయాలను మృదువుగా కప్పేస్తాయి. కృష్ణుడు పక్కనుండి వెళ్తుంటే, ఆయన కన్నుల ఆటలతో, మనస్సులో కలిగే ప్రేమతో, మేము ఎలా తిరుగుతున్నామో, మన జడలు, వస్త్రాలు ఎలా ఉన్నాయి అన్నదీ మాకు తెలియదు. మేము మత్తులో మునిగిపోతాం. తులసి పరిమళంతో కూడిన పుష్పహారాన్ని ధరించి, తన స్నేహితుడి భుజంపై చేయి వేసుకుని, ఆవులను లెక్కిస్తూ, నడుచుకుంటూ, పాట పాడుతుంటాడు. వేణుగానానికి మాయలో పడిన కృష్ణుని భార్యలు, ఆయన గుణసముద్రాన్ని అనుసరించి, తమ ఇంటిపట్ల మమకారం విడిచిన మృగాలు కూడా ఆయన వెంబడి వెళ్తుంటాయి. జాస్మిన్ పూలహారాలతో, పండుగ వస్త్రాలతో అలంకరించబడి, గోప బాలురూ, ఆవులూ మధ్యలో, యమునా తీరంలో, నందుని కుమారుడు, నీ పుత్రుడు, తన స్నేహితుల హృదయాలను క్రీడలతో ఆనందపరిచాడు. సుగంధ సాంద్రతతో కూడిన మృదువైన గాలి ఆయనను సత్కరిస్తూ వీస్తోంది. గంధర్వుల గుంపులు సంగీతం, పాట, అర్పణలతో ఆయనను స్తుతిస్తూ చుట్టుముట్టాయి. వ్రజ ఆవులకు ప్రేమగా, మార్గమధ్యంలో పెద్దవారి నుండి గౌరవం పొంది, సాయంత్రం వేళ ఆవులను ఇంటికి తీసుకువెళ్తాడు. ఆయన వేణుగానంతో ఆయన కీర్తి వ్యాపిస్తుంది. ఆయన ముఖం కృషితో వెలిగిపోగా, ఆయన పుష్పహారం ఆవుల కాళ్ల ధూళితో అలమకబడి, స్నేహితులకు మంగళాన్ని ప్రసాదించాలనే తపనతో, దేవకీ గర్భంలో పుట్టిన ఈ రాజు వచ్చేవాడు. ఆయన కళ్ళు ఆనందంతో కొద్దిగా తేలిపోతూ, పుష్పహారాన్ని ధరించి, స్నేహితులకు గౌరవాన్ని ఇచ్చే వాడు, పెదవులు బోరబేరగా, మెత్తటి చెంపలపై బంగారు కుండలాల ప్రకాశంతో అలరారుతుంటాడు. ఇలా, వ్రజలో శ్రీకృష్ణుని లీలలు, ఆయన వేణుగానానికి ప్రకృతి, జంతువులు, దేవతలు, గోపికలు—all అందరూ మంత్రముగ్ధులై, ఆయన ప్రేమలో మునిగిపోయారు.