శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

దేవతలకే విష్ణుమాయను విడిచిపెట్టడం ఎంత కష్టమో, సామాన్యుల విషయమైతే ఎంతటి దుర్లభమో తెలుసు. అందుకే ఈ లోకంలో భక్తి బలంగా నిలవాలని, ఏడు రోజులు భాగవత పారాయణను నియమించారు. నాగశ్రవణ మహాసభలో మునులు ఈ ధర్మాన్ని వివరించగా, ఆ సమయంలో ఓ ఆశ్చర్యకరమైన సంఘటన జరిగింది. శౌనక మహర్షీ! నేను చెప్పే ఈ ఘట్టాన్ని వినుము. భక్తిదేవి, తన ఇద్దరు యువ కుమారులను చేతిపట్టుకొని, హఠాత్తుగా అక్కడ ప్రత్యక్షమయ్యింది. ఆమె స్వచ్ఛమైన ప్రేమకు స్వరూపంగా, "శ్రీకృష్ణ, గోవింద, హరే, మురారి, నాథ" అనే నామాలను పదే పదే పలుకుతూ వచ్చింది. ఆ సభలోని మునులు ఆమెను చూచి, ఆమె అందమైన వస్త్రాభరణాలతో, భాగవతార్థాల అలంకారంతో అలరారుతూ ఉన్న ఆమెను చూసి, "ఈమె ఇక్కడికి ఎలా వచ్చిందో, ఎక్కడి నుండి వచ్చిందో?" అని ఆశ్చర్యపడ్డారు. అప్పుడు కుమారులు ఇలా చెప్పారు: "ఈమె కథామృతసారంలో నుండి బయటపడింది." ఆ మాటలు విని, భక్తి తన కుమారులతో కలిసి వినయంగా సనత్కుమారుని అడిగింది: "కలియుగంలో నేను మరచిపోయాను. మీరు చెప్పిన భాగవత కధామృతంతో నేడు నేను పుష్టిపొందాను. ఇప్పుడు నేను ఎక్కడ నివసించాలి? బ్రాహ్మణులు దయచేసి చెప్పండి." దానికి మునులు సమాధానం ఇచ్చారు: "ఓ భక్తిదేవి! నీవు భక్తుల హృదయాల్లో గోవింద స్వరూపాలను పుట్టించు. నీవే ప్రేమను నిలిపే శక్తివంతురాలు. నీవు సంసారవ్యాధిని నశింపజేస్తావు. కనుక నీవు విష్ణుభక్తుల హృదయాల్లో స్థిరంగా నివసించు." అందువల్ల, కలియుగ దోషాలు నీకు దగ్గరపడలేవు; వాటి ప్రభావం నీపై ఉండదు. ఆ మహర్షుల ఆజ్ఞతో భక్తి హరిభక్తుల హృదయాల్లో స్థిరమైంది. ఈ లోకాలన్నిటిలోనూ, ఎవరికీ ఏదీ లేకపోయినా, హరిభక్తి హృదయంలో ఉన్నవారు ధన్యులు. ఎందుకంటే, భక్తి బంధంతో శ్రీహరి తన స్వస్థానాన్ని విడిచి, భక్తుల హృదయాల్లో ప్రవేశిస్తాడు. భగవతుడని పిలవబడే మహానుభావుడి మహిమను ఇంకేమి చెప్పాలి? అతని ఆశ్రయాన్ని పొందినవారు, అతని మాటలు వినేవారు, చెప్పేవారు కూడా కృష్ణతో సమానత్వాన్ని పొందుతారు—ఇది మరే ధర్మం వల్ల సాధ్యంకాదు. ఈ విధంగా, విష్ణుభక్తుల హృదయాల్లో ఉన్న అపూర్వ భక్తిని చూసి, భక్తజనుల పట్ల అపారమైన ప్రేమ కలిగిన పరమాత్మ తన స్వధామాన్ని విడిచి వచ్చాడు. ఆయన వనమాల ధరించి, మేఘశ్యాముడై, పీతాంబరధారి, మనోహరమూర్తిగా, స్వర్ణకటిబంధంతో, మెరిసే కిరీటపు కుండలాలతో అలంకృతుడై, మూడు వంకరలతో నిలిచిన శైలిలో, కౌస్తుభమణితో, కోటిమన్మథ సమానసౌందర్యంతో, గంధపు చందనంతో అభిషిక్తుడై, పరమానందచైతన్యమూర్తిగా, మధురంగా వంశీధారిగా, తన భక్తుల పరిశుద్ధ హృదయాల్లో ప్రవేశించాడు. వైకుంఠవాసులు, ఉద్వవాది విష్ణుభక్తులు, ఈ కథలను వినేందుకు భూమిపై రహస్యరూపాల్లో ఉన్నారు. ఆ సమయంలో విజయధ్వనులు, అపూర్వమైన రసపూరితత, పుష్పపుష్ప వర్షాలు, శంఖనాదాలు వినిపించాయి. ఆ సభలో ఉన్నవారు తమ శరీరం, ఇల్లు, స్వయాన్ని మరచిపోయారు. వారి ఆవేశాన్ని చూసి నారదుడు ఇలా అన్నాడు: "ఓ మునీంద్రులారా! ఈ ఏడు రోజుల భాగవత పారాయణ ఫలితంగా నేడు నేను చూసిన ఈ మహిమ అపూర్వమైనది. ఇక్కడ ఉన్న మూర్ఖులు, మోసగాళ్లు, పశుపక్ష్యాదులు కూడా పాపాలనుండి విముక్తులవుతారు. కలియుగంలో మానవలోకంలో, మనస్సును పవిత్రం చేసే, పాపాలను నాశనం చేసే, ఈ భాగవతకథ వినికిడి కన్నా గొప్పది మరొకటి లేదు. ఈ ఏడు రోజుల భాగవతయజ్ఞంతో ఎవరు పవిత్రులవుతారు? లోకహితాన్ని ఆలోచించి, దయతో కొత్త మార్గాన్ని చూపినవారు ఎవరు? చెప్పండి." దానికి కుమారులు ఇలా చెప్పారు: "ఏ మానవులు ఎప్పుడూ పాపాలు చేస్తూ, దురాచారంలో నిమగ్నమై, మార్గభ్రష్టులై, కోపాగ్నిలో కాలిపోతూ, వక్రమార్గంలో, కామబంధనంలో ఉంటారో, వారు కలియుగంలో ఈ ఏడు రోజుల భాగవతయజ్ఞంతో పవిత్రులవుతారు. సత్యరహితులు, తల్లిదండ్రులను దూషించేవారు, కామబంధితులు, ఆశ్రమధర్మం లేనివారు, ద్వేషగుణులు, హింసకులు—వీరు కూడా ఈ భాగవతయజ్ఞంతో పవిత్రులవుతారు. పంచమహాపాతకులు, మోసగాళ్లు, క్రూరులు, దయలేనివారు, బ్రహ్మద్రవ్యాన్ని దుర్వినియోగం చేసేవారు, పరస్త్రీగాములు—వీరు కూడా కలియుగంలో భాగవతయజ్ఞంతో పవిత్రులవుతారు. శరీర, వాక్కు, మనసు ద్వారా ఎప్పుడూ పాపాలు చేసే వారు, మోసగాళ్లు, దురుద్దేశ్యాలు ఉన్నవారు, పరస్వాధారులు, అపవిత్రులు—even వీరు భాగవతయజ్ఞంతో పవిత్రులవుతారు. ఇప్పుడు నేను మీకు ఒక పురాతన కథను చెబుతాను. దాన్ని వినడమే పాపనాశనానికి కారణమవుతుంది. తుంగభద్ర నదీ తీరంలో ఒక అద్భుతమైన నగరం ఉండేది. అక్కడ నాలుగు వర్ణాల ప్రజలు తమ తమ ధర్మాన్ని అనుసరించి, సత్యానికి, సత్కార్యాలకు నిబద్ధులై ఉండేవారు. ఆ నగరంలో ఆత్మదేవుడు అనే బ్రాహ్మణుడు ఉండేవాడు. అతడు వేదాలలో, శ్రుతి, స్మృతులలో నిపుణుడు, సూర్యుడిలా ప్రజ్ఞాశాలి. ఆత్మదేవునికి ధుందులీ అనే భార్య ఉండేది. ఆమె కూడా గొప్ప కుటుంబంలో జన్మించింది, సుందరి, తన మాటలో నిలిచే స్వభావం కలది. కానీ ఆమె లోకవ్యవహారాలకు ఎక్కువగా ఆసక్తి, కొంత క్రూరత, మాటల్లో నిపుణత, భార్యధర్మంలో నైపుణ్యం, కంజుషితనం, కలహప్రియత వంటి లక్షణాలు కలిగి ఉండేది. ఈ దంపతులు ప్రేమగా కలసి ఉండేవారు. ధనం, కామం పరంగా సుఖించేవారు. అయినా వారి ఇంట్లో ఆనందం కలగలేదు. తర్వాత వారు సంతానప్రాప్తికై ధర్మచర్యలు చేయడం ప్రారంభించారు. ఎల్లప్పుడూ పేదవారికి పశువులు, భూమి, బంగారం, వస్త్రాలు దానం చేసేవారు. ధర్మమార్గంలో తమ సంపదలో సగం ఖర్చు పెట్టినా, వారికి సంతానం కలగలేదు. అందువల్ల వారు తీవ్రమైన ఆందోళనలో మునిగిపోయారు. ఒకసారి ఆ బ్రాహ్మణుడు బాధతో ఇంటిని విడిచి, అరణ్యంలోకి వెళ్లిపోయాడు. మధ్యాహ్న సమయంలో దాహంతో ఒక చెరువు వద్దకు చేరాడు. నీళ్లు తాగి, సంతానశోకంతో క్షీణించిన అతడు అక్కడ కూర్చున్నాడు. కొంతసేపటికి ఒక త్యాగి అక్కడికి వచ్చాడు. ఆ బ్రాహ్మణుడు నీళ్లు తాగి, ఆ త్యాగిని చూసి అతని దగ్గరకు వెళ్లి, పాదాభివందనం చేసి, లోతుగా ఊపిరి వదిలాడు. ఆ త్యాగి అడిగాడు: "బ్రాహ్మణా! నీవు ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు? నీకు ఏ బాధ కలిగింది? త్వరగా నీ దుఃఖకారణాన్ని చెప్పు." బ్రాహ్మణుడు ఇలా అన్నాడు: "ఓ మహర్షీ! గత జన్మ పాపఫలితంగా నాకు వచ్చిన బాధను ఏమని చెప్పగలను? నా పితృదేవతలు చల్లని నీటి బదులు వేడినీరు తాగుతున్నారు. దేవతలు, ద్విజులు నా పిండప్రదానాన్ని ఆనందంతో స్వీకరించడంలేదు. సంతానశూన్యత వల్ల నేను ఖాళీ అయిపోయాను. ప్రాణాలు విడిచేందుకు ఇక్కడికి వచ్చాను. సంతానం లేని జీవితాన్ని శాపించాలి; సంతానం లేని ఇంటిని శాపించాలి; కుమారుడు లేని ధనాన్ని శాపించాలి; వంశపరంపర లేని వంశాన్ని శాపించాలి. నేను పోషించే ఆవు కూడా పిండిపదార్థాల్లా వందోపందిగా వింతగా నిర్జనంగా మారింది; నేను నాటిన చెట్టు కూడా ఫలరహితమైంది." ఇంతగా ఆత్మదేవుని దుఃఖాన్ని ఆ త్యాగి వినసాగాడు...