శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ఆ మహిమాన్వితులైన ఋషులు Sudarshana ను శాపించగా, ఆ శాపం నిజంగా నా మేలుకోసమే అనిపించింది. ఎందుకంటే, జగద్గురువు అయిన శ్రీకృష్ణుని పాదస్పర్శ నాకు లభించిన వెంటనే నా దురదృష్టం అంతా నశించిపోయింది. ఇప్పుడు, ఆ శాపబంధం నుండి విముక్తుడనై, భవబయంతో కంపించే వారికి అభయాన్ని ఇచ్చే మీరు, ఆశ్రయాన్ని ప్రసాదించే మీరు, నాకు అనుమతి ఇవ్వమని ప్రార్థిస్తున్నాను. మీ పాదస్పర్శ అనే మహాబాగ్యం పొంది, ఇప్పుడు నేను వెళ్లడానికి అనుమతి ఇవ్వండి. ఓ మహాయోగీ, ఓ పరమపురుషా, ఓ సద్గుణాల అధిపతీ! నేను మీ ఆశ్రయాన్ని కోరుతున్నాను. జగత్తు అంతటినీ, దాని పాలకులను కూడా పాలించే దేవా! నాకు అనుమతి ఇవ్వండి. ఓ అచ్యుతా! మీ దర్శనంతోనే నేను బ్రహ్మశాపం నుండి వెంటనే విముక్తుడనయ్యాను. మీ నామాన్ని జపించినంత మాత్రాననే శ్రోతలు, జపించేవాడు పవిత్రులవుతారు. అలాంటిది, మీ పాదస్పర్శ లభిస్తే ఇంకెంత మహత్తరం! ఇలా దశార్హ వంశజుడైన శ్రీకృష్ణుని అనుమతి పొంది, Sudarshana ఆయన చుట్టూ ప్రదక్షిణం చేసి, నమస్కరించి, స్వర్గానికి వెళ్లిపోయాడు. నందుడు కూడా తన బాధ నుండి విముక్తుడయ్యాడు. శ్రీకృష్ణుని దివ్యశక్తిని చూచి, వ్రజవాసులు ఆశ్చర్యంతో మునిగిపోయారు. అక్కడి విధులన్నీ ముగించుకుని, ఆనందంగా ఆ సంఘటనలను చెప్పుకుంటూ వ్రజకు తిరిగి వెళ్లారు. ఒకసారి, గోవిందుడు మరియు రాముడు, ఇద్దరూ అపూర్వమైన బలశాలులు, వనంలో రాత్రి సమయంలో వ్రజ స్త్రీలతో కలసి ఆనందంగా విహరించసాగారు. అలంకారాలతో, సుగంధ ద్రవ్యాలతో, పుష్పహారాలతో, శుభ్రమైన వస్త్రాలతో సుసज्जితులై, స్నేహంతో బంధించబడి ఉన్న ఆ స్త్రీలు మధురంగా పాటలు పాడుతూ, వారిని ఆనందపరిచారు. రాత్రి ప్రారంభమై, నక్షత్రాలు, చంద్రుడు ఉదయించగా, మల్లెపూల పరిమళం, మత్తెక్కిన తేనెటీగల గుంపులు, తామర కొలనుల నుండి వీస్తున్న గాలి వాతావరణాన్ని పరిమళభరితంగా మార్చింది. అందరూ కలసి పాటలు పాడగా, ఆ గానం అన్ని జీవుల మనస్సులను, చెవులను ముదిల్చేలా, అనేక రాగాలను కలిపి మధురంగా వినిపించింది. ఆ పాట విని, గోపికలు మత్తులో మునిగి, తమను తాము మర్చిపోయారు; వారి వస్త్రాలు జారిపోవడం, జడలు, పుష్పహారాలు అలసిపోవడం జరిగింది. వారు ఉల్లాసంగా ఆడుతూ పాడుతూ ఉండగా, కుబేరుని అనుచరుడైన శంఖచూడుడు అక్కడికి వచ్చాడు. శ్రీకృష్ణుడు, రాముడు చూస్తుండగా, ఆ యక్షరాజు గోపికలను గుంపుగా చూసి, వారు అరవడం చూసి, ఎటువంటి సంకోచం లేకుండా, ఉత్తరదిశగా తోలాడు. గోపికలు "కృష్ణా! రామా!" అని అరవడం, తమ స్నేహితులను తీసుకుపోతున్న దృశ్యం చూసి, శ్రీకృష్ణుడు, రాముడు, తమ గోవులను దొంగిలించిన దొంగను వెంబడించే సోదరుల్లా వెంటపడ్డారు. "భయపడకండి!" అని ధైర్యంగా పిలుస్తూ, చేతుల్లో ముసలులతో, ఆ దుష్ట యక్షుడిని వేగంగా వెంబడించారు. వారు మరణం, కాలంలా ఎదురుగా వస్తున్నారని చూసి, ఆ మూర్ఖుడు ఆడవాళ్లను వదిలిపెట్టి, ప్రాణాల కోసం పరుగెత్తాడు. గోవిందుడు అతని వెంబడి, అతని తలపై ఉన్న మణిని పట్టుకోవడమే లక్ష్యంగా వెళ్ళాడు. బాలరాముడు గోపికలను రక్షించడానికి అక్కడే ఉన్నాడు. కృష్ణుడు దగ్గరికి వెళ్లి, తన బలమైన ముష్టితో శంఖచూడుని తలపై కొట్టి, అతని కిరీట మణిని, తోడు మణిని కూడా తీసుకున్నాడు. శంఖచూడుని సంహరించి, ఆ ప్రకాశించే మణిని తన అన్నయ్య బాలరామునికి ప్రేమతో అందించాడు. గోపికలు ఆ దృశ్యాన్ని ఆశ్చర్యంగా చూశారు. ఈ విధంగా గోపికలు తమ మనస్సుల్ని కృష్ణుని వెంబడి పంపి, ఆయన అడవిలో గోవులను మేతకు తీసుకెళ్లినపుడు, తమ దుఃఖాన్ని పాటలతో తీర్చుకుంటూ రోజులు గడిపారు. గోపికలు ఇలా చెప్పారు: "ముకుందుడు తన వాయిద్యాన్ని ఎడమచేత్తో పెదవులకు అంచున పెట్టి, ఎడమ చెంపను చేతిపై ఆనించి, కనుబొమ్మలు నాట్యమాడిస్తూ, సున్నితమైన వేళ్లతో వాయిద్యాన్ని మెల్లగా నడిపిస్తూ మమ్మల్ని పిలుస్తున్నాడు. దేవతల భార్యలు, సిద్ధులతో కలిసి, ఆ గానాన్ని విని ఆశ్చర్యపోయారు; ప్రేమబాణాలకు లోనై, తమ వస్త్రాల్ని కూడా మరిచిపోయారు. ఓ మిత్రులారా! వినండి, నందుని కుమారుడు, బాధితులకు ఆనందాన్ని ప్రసాదించే వాడు, వాయిద్యం వాయించేటప్పుడు, ఆయన కంఠంలో హారమూ, చిరునవ్వూ మెరుపులా ప్రకాశిస్తుంటాయి. వ్రజలోని ఎద్దులు, జింకలు, ఆవులు గుంపులుగా, ఆ వాయిద్య ధ్వని విని, నోట్లో మేతను పట్టుకుని, చెవులు ఎత్తి, స్థిరంగా, చిత్రపటంలా కదలకుండా నిలబడిపోతారు. మయూరపిచ్చులు, రంగురాళ్లు, ఆకులతో అలంకరించుకుని, మల్లయోధుడిలా వేషధారణ చేసి, ముకుందుడు కొంతసేపు తన స్నేహితులతో కలిసి ఆవులను పిలుస్తాడు. ఆయన తామర పాదాల ధూళిని గాలి తీసుకెళ్లగా, నదులు కూడా ఆయన కోసం ఆత్రుతతో, మనస్సు కలవరపడి, ప్రవాహాన్ని ఆపి, ప్రేమతో వణికిపోతూ నిలబడిపోతాయి. ప్రారంభపు పురుషుడైన ఆయన, కొండల మధ్య తన స్నేహితులతో కలిసి, వనంలో తిరుగుతూ, వాయిద్యంతో ఆవులను పిలుస్తాడు. స్నేహితులు ఆయన శౌర్యాన్ని ప్రశంసిస్తారు. అడవిలోని వృక్షాలు, లతలు పుష్పఫలాలతో నిండిపోతూ, తమలో విష్ణువు ప్రత్యక్షమయ్యాడని భావించేలా, తేనె జారుతున్న కొమ్మలు వంచుకుని, ప్రేమతో పుష్పిస్తాయి. అన్నింటికీ మించిన తులసి పరిమళంతో కూడిన పుష్పహారాన్ని ధరించి, శిరసు మీద తిలకంతో, వాయిద్యాన్ని వాయించేటప్పుడు, మత్తుగా ఉన్న తేనెటీగలు తమ ఇష్టమైన గీతాన్ని పాడుతూ ఆయనను ఆరాధిస్తాయి. చెరువులో బకులు, హంసలు, పక్షులు, ఆ మధురగానాన్ని విని, హరిని చేరడానికి వస్తూ, మనస్సుని నియంత్రించి, కన్నులు మూసుకుని, మౌనంగా ఆయనను పూజిస్తాయి. పర్వతశిఖరాలపై, పుష్పహారాలు, ఆభరణాలతో అలంకరించుకుని, స్నేహితులతో కలిసి, వాయిద్య ధ్వనితో గోపికలను ఆనందపరచడంలో ఆయనను చూసినప్పుడు, ఆ ఆనందం ప్రపంచాన్ని నింపుతుంది. మేఘం కూడా తన పరిధిని మించకూడదని జాగ్రత్తగా మెల్లగా గర్జించి, స్నేహితుడిగా పూలు వర్షించి, నీడనిచ్చి, ఆయన కోసం కవచంలా మారుతుంది. వివిధ రకాల ఆవులను కాపాడడంలో నిపుణుడైన, వాయిద్యాన్ని అత్యద్భుతంగా వాయించగలిగే మీ కుమారుడు, తన పెదవులకు వాయిద్యాన్ని ఉంచి, తనదైన కొత్త రాగాలను సృష్టిస్తాడు. ఇది విని, ఇంద్రుడు, శివుడు, బ్రహ్మా మరియు ఇతర దేవతలు, ఋషులతో కలిసి, తమ మెడలు, మనస్సులు వంచి, ఆశ్చర్యంతో నిజాన్ని గ్రహించలేకపోయారు. ఆవుల కాళ్లపై జెండా, వజ్రం, తామర, అంకుశం వంటి గుర్తులు మెరిసిపోతూ, వాయిద్య ధ్వనితో ఆనందించి, ఆవులు తమ కాళ్లతో వ్రజభూమిని మృదువుగా చేసి, గాయాలను కప్పేస్తున్నాయి. ఆయన మనస్సుతో మనపై వేసే చంచల చూపులతో, మన హృదయాల్లో కలిగించే ఆకర్షణతో, మేము ఎలా తిరుగుతున్నామో, మా జడలు, వస్త్రాలు ఎలా ఉన్నాయో కూడా మాకు తెలియదు; మేము అయోమయంలో మునిగిపోతున్నాం. కొన్నిసార్లు, తులసి పరిమళంతో కూడిన పుష్పహారాన్ని ధరించి, తన ప్రియమైన స్నేహితుడి భుజంపై చేయి వేసుకుని, ఆవులను లెక్కపెడుతూ, నడుచుకుంటూ పాటలు పాడుతాడు. వాయిద్య ధ్వనితో మాయలో పడిపోయిన కృష్ణుని భార్యలు, తమ హృదయాలను ఆయనలో లీనంచేసి, ఆయన గుణాల సముద్రాన్ని అనుసరించేవారు. అడవిలోని జింకలు కూడా, తమ ఇంటి మీద మమకారం లేకుండా, గోపికలవలె ఆయనను వెంబడించేవి. యమునా తీరంలో, మల్లెపూల హారాలు, పండుగ వస్త్రాలతో అలంకరించబడిన గోపాలులు, గోమందల మధ్య, నందుని కుమారుడు, మీ కుమారుడు, తన ప్రియమైన మిత్రుల మనస్సులను లీలలతో ఆనందపరిచాడు. సుగంధ సాంద్రతతో కూడిన, శీతలమైన, మృదువైన గాలి ఆయనను సత్కరించేందుకు వీస్తుంది. గంధర్వులు మంగళగీతాలు, సంగీతంతో, పుష్పార్చనలు చేస్తూ, ఆయనను స్తుతిస్తూ చుట్టుముట్టారు. ఈ విధంగా, శ్రీకృష్ణుని లీలలు, ఆయన పాదస్పర్శ, ఆయన వాయిద్య ధ్వని, ఆయన గోపికలకు, వ్రజవాసులకు, ప్రకృతిలోని ప్రతి జీవికి అపారమైన ఆనందాన్ని, ఆశ్చర్యాన్ని ప్రసాదించాయి.