శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

నందగోపుడు ఒకసారి భయంకరమైన పாமుతో బద్ధించబడి అతని ప్రాణాలు ప్రమాదంలో ఉన్నప్పుడు, ఆ అగ్నికణాల ద్వారా దహించబడుతున్నా, ఆ పాము అతన్ని విడిచిపెట్టలేదు. అప్పుడు సాత్వతులాధిపతి అయిన శ్రీకృష్ణుడు అక్కడికి వచ్చి తన పవిత్ర పాదాన్ని ఆ పాముపై ఉంచాడు. ప్రభువు శ్రీకృష్ణుని పాదస్పర్శకు ఆ పాములోని దుష్టత్వం అంతా నశించిపోయింది. వెంటనే ఆ పాము రూపాన్ని విడిచి, విద్యాధరులచే గౌరవించబడే ప్రకాశవంతమైన దేహాన్ని ధరించి నిలబడ్డాడు. అతను స్వర్ణమయమైన హారాన్ని ధరించి, తేజస్సుతో మెరిసిపోతూ, నమస్కరిస్తూ నిలుచుండగా, హృషీకేశుడు అతన్ని ప్రశ్నించాడు. "నీ తేజస్సు ఎంతో అపూర్వంగా ఉంది. నీవెవరు? ఇలాంటి ఘనమైన రూపంతో ఇక్కడ ఎందుకు ఉన్నావు? నీవు ఈ నిందిత స్థితిలోకి ఎలా వచ్చావు?" అని అడిగాడు. అందుకు ఆ విద్యాధరుడు ఇలా చెప్పాడు: "నేను సుందరుడనూ, ఐశ్వర్యవంతుడనూ అయిన విద్యాధరుడు సుదర్శనుడను. నా విమానంలో అన్ని దిక్కులలో విహరిస్తూ ఉండేవాడను. ఒకసారి విరూపుడు, అంగిరసుడు అనే మునులు, తమ స్వరూపంపై గర్వంతో నన్ను చూసి నవ్వారు. నేను చేసిన అపరాధానికి వారు నన్ను శాపించి, ఈ పాముగా జన్మించాల్సివచ్చింది. అయితే, ఆ దయాసంపన్నులైన మునుల శాపం నాకు మేలు కలిగించింది. ఎందుకంటే, జగత్కురువు అయిన మీ పాదస్పర్శతో నా అన్ని దురదృష్టాలు పోయాయి. ఇప్పుడు ఆ శాపముతో విముక్తుడనై, భవసముద్ర భయంతో బాధపడేవారికి ఆశ్రయం ఇచ్చే ప్రభువైన మీకు నమస్కరిస్తూ, మీ అనుగ్రహాన్ని పొంది, మీ అనుమతితో ఇక్కడి నుంచి వెళ్లాలని కోరుతున్నాను. ఓ మహాయోగీ, ఓ పుణ్యశ్లోకుడా, ఓ లోకేశ్వరా, నేను మీ ఆశ్రయాన్ని పొందాను. మీరు అనుమతిస్తే, నేను వెళ్ళిపోతాను. బ్రహ్మశాపం నుంచి మీరు నన్ను వెంటనే విముక్తుడిని చేసారు. మీ నామస్మరణతోనే సర్వలోకాలు పవిత్రమవుతాయి, మరి మీ పాదస్పర్శ పొందిన నాకు ఎంత అదృష్టమో! అలా దశార్హ వంశజుడైన కృష్ణుని అనుమతి తీసుకుని, Sudarshana ఆ ప్రభువుని ప్రదక్షిణ చేసి, నమస్కరించి, స్వర్గానికి వెళ్ళిపోయాడు. నందుడు కూడా తన బాధ నుండి విముక్తుడయ్యాడు. ఈ అద్భుతమైన కృష్ణ పరాక్రమాన్ని చూసిన వ్రజవాసులు ఆశ్చర్యంతో నిండిపోయారు. అక్కడ తమ వ్రతాన్ని పూర్తిచేసుకుని, ఆనందంతో జరిగిన సంగతులను చెప్పుకుంటూ వ్రజకు తిరిగి వెళ్లారు. ఒక సారి, గోవిందుడు మరియు రాముడు, ఇద్దరూ అద్భుత బలశాలులుగా, వ్రజకన్యలతో ఆడుకుంటూ, అరణ్యంలో రాత్రి వేళ సంతోషంగా విహరించారు. వారు అలంకారాలు ధరించి, సుగంధ ద్రవ్యాలతో పూసుకుని, పుష్పహారాలను వేసుకుని, శుభ్రమైన వస్త్రాలు ధరించి ఉన్నారు. వ్రజకన్యలు మధురంగా పాటలు పాడుతూ, స్నేహంతో వారిని చుట్టుముట్టారు. ఆ రాత్రి వేళ, నక్షత్రాలు, చంద్రుడు ఆకాశంలో వెలుగుతుండగా, మల్లెపూల పరిమళం, మత్తు తేనెటీగల గానంతో కూడిన గాలి, పద్మసరోవరాల నుండి వీస్తూ, చుట్టూ ప్రబలంగా పరచుకుంది. అందరూ కలిసి అద్భుతమైన రాగాలను పాడుతూ, ఆ సంగీతం అన్ని ప్రాణులకు ఆనందాన్ని కలిగించింది. ఆ పాట వినిపించగానే, గోపికలు మత్తులో మునిగి, తాము ఎవరో మరచిపోయారు. వారి వస్త్రాలు జారిపోయాయి, వారి జడలు, పుష్పహారాలు సడలిపోయాయి. అంతా ఆనందంలో తేలిపోయారు. అప్పుడు, కుబేరుని అనుచరుడిగా పేరుగాంచిన శంఖచూడుడు అక్కడికి వచ్చాడు. శ్రీకృష్ణుడు, రాముడు చూస్తుండగా, ఆ యక్షరాజు గోపికలను ఉత్తరదిశగా తోడి తీసుకెళ్లడం ప్రారంభించాడు. గోపికలు "కృష్ణా! రామా!" అని అరుస్తూ ఉండగా, తమ స్నేహితులను దొంగతనంగా తీసుకెళ్తున్న దొంగను వెంబడించే అన్నదమ్ముల్లా, కృష్ణుడు, రాముడు తమ గొడుగులతో ఆ దుష్టుడిని వెంబడించారు. "భయపడవద్దు!" అని ధైర్యం చెప్పుతూ, వారు వేగంగా యక్షుని వెంబడించారు. ఆ ఇద్దరూ మరణమూ, కాలమూ లాగా వచ్చేస్తున్నారని చూసిన శంఖచూడుడు, తన ప్రాణాలను కాపాడుకోవాలనే ధ్యేయంతో గోపికలను వదిలేసి పారిపోయాడు. గోవిందుడు అతన్ని వెంబడిస్తూ, అతని తలపై ఉన్న మణిని పట్టుకోవాలని ఉద్దేశించాడు. రాముడు అక్కడే ఉండి గోపికలను రక్షించాడు. కృష్ణుడు సమీపానికి చేరి, శక్తివంతమైన ముష్టితో శంఖచూడుని తలపై బలంగా కొట్టి, అతని కిరీటమణిని, తోడు మణిని తీసుకున్నాడు. శంఖచూడుని సంహరించి, ఆ ప్రకాశవంతమైన మణిని ప్రేమతో తన అన్నయ్య బలరామునికి ఇచ్చాడు. వ్రజకన్యలు ఈ దృశ్యాన్ని ఆశ్చర్యంగా చూశారు. అంతట శుకుడు ఇలా చెప్పాడు: "కృష్ణుడు అడవిలో దున్నెలను మేపడానికి వెళ్లినపుడు, గోపికలు ఆయనను తలుచుకుంటూ, ఆయన లీలలను ఆలపిస్తూ, దుఃఖంతో రోజును గడిపేవారు." గోపికలు ఇలా అన్నారు: "ముకుందుడు తన వాయిద్యాన్ని, ఎడమచేతిలో పట్టుకుని, పెదవులకు అంచున పెట్టి, ఎడమ చెంపను చేతికి ఆనించి, కనుబొమ్మలు నాట్యం చేస్తూ, సున్నితమైన వేళ్లతో వాయిద్యాన్ని మృదువుగా తాకుతూ మమ్మల్ని పిలుస్తున్నాడు. ఆ వాయిద్య ధ్వని విని, దేవతా స్త్రీలు, సిద్ధులు, ఆశ్చర్యపోయారు. వారు సిగ్గుతో, ప్రేమబాణాలకు లోనై, తాము ధరించిన వస్త్రాలను కూడా మర్చిపోయారు. ఓ సఖులారా! వినండి, నందుని కుమారుడు, బాధితులకు ఆనందాన్ని ప్రసాదించేవాడు, వాయిద్యాన్ని వాయిస్తూ ఉండగా, ఆయన ఛాతీపై హారమూ, చిరునవ్వూ మెరుపులా ప్రకాశిస్తాయి. వ్రజ దున్నెలు, జింకలు, ఆవులు సమూహాలుగా, ఆ వాయిద్యధ్వనితో మైమరచి, నోట్లో మేతను పట్టుకుని, చెవులు చటుక్కున నిక్కబొడుచుకుని, స్థిరంగా, చిత్రపటంలా కదలకుండా నిలబడతాయి. కొందిసార్లు, మయూరపిచ్చులు, రంగురాళ్లు, ఆకులతో అలంకరించుకుని, పోరాటకారుడిలా వేషధారణతో, ముకుందుడు తన స్నేహితులతో కలిసి ఆవులను పిలుస్తాడు. ఆయన పద్మపాదాల ధూళిని గాలి ద్వారా అందుకున్న నదులు కూడా, మేము ఆయన కోసం తపించడంలాగే, ఆయన కోసం తపిస్తూ, వారి ప్రవాహాలు నిలిపేస్తూ, ప్రేమతో వణుకుతూ కనిపిస్తాయి. ఆయన, పరమపురుషుడు, పర్వతాధిపతిలా, స్నేహితులచే తన పరాక్రమానికి ప్రశంసలు అందుకుంటూ, అడవుల్లో సంచరిస్తూ, వాయిద్యంతో ఆవులను పిలుస్తాడు. అడవిలోని వృక్షాలు, లతలు, పుష్పఫలాలతో నిండిపోయి, తమ శరీరాల్లో విష్ణువుని ప్రత్యక్షంగా ప్రదర్శిస్తూ, తేనెతో నిండిన కొమ్మలను వంగించి, ఆనందంతో పుష్పించాయి. అడవిపుష్పాల హారంతో, తులసి మాలతో, తేనె సుగంధంతో అలంకరించబడి, వాయిద్యాన్ని వాయించేటప్పుడు, మత్తులో ఉన్న తేనెటీగలు ఆయనను గౌరవిస్తూ తమ గీతాన్ని ఆలపించాయి. సరస్సులోని బకాలు, హంసలు, పక్షులు కూడా, ఆ మధుర సంగీతానికి ఆకర్షితులై, హరివైపు దృష్టి పెట్టి, కళ్ళు మూసుకుని, స్థిరంగా ఉండి, మౌనంగా ఆయనను ఆరాధించాయి. ఆయన స్నేహితులతో కలిసి, పుష్పహారాలు, అలంకారాలతో, పర్వత కండ్లపై విహరిస్తూ, వాయిద్య ధ్వనితో గోపికలను ఆనందింపజేశాడు. ఆ ఆనందం ప్రపంచాన్నంతటిని వ్యాపించింది. మేఘం కూడా తన పరిమితిని దాటి పోవద్దని జాగ్రత్తగా, మృదువుగా గర్జించి, పుష్పవర్షాన్ని కురిపించి, నీడను కలిగించి, ఆయనకు కవచంలా నిలిచింది. విభిన్నమైన ఆవులను కాపాడడంలో నిపుణుడై, వాయిద్యాన్ని అద్భుతంగా వాయించడంలో నైపుణ్యంతో, నందుని కుమారుడు తన పెదవులకు వాయిద్యాన్ని అంచున పెట్టి, తనదైన స్వరాలను సృష్టించాడు. ఆ సంగీతాన్ని విని, ఇంద్రుడు, శివుడు, బ్రహ్మదేవుడు, ఇతర దేవతలు, మునులు, తమ మెడలను వంచి, మనస్సును ఆ సంగీతంలో ముంచుకొని, పరమార్థాన్ని గ్రహించలేక ఆశ్చర్యపోయారు." ఇలా గోపికలు శ్రీకృష్ణుని మహిమను, ఆయన లీలలను, వ్రజవాసుల ఆనందాన్ని స్మరించుకుంటూ గడిపారు.