శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ఒక రోజు, నందగోపుడు నందబాబా గారు అడవిలో ఉన్నప్పుడు, అకస్మాత్తుగా ఆయనను ఒక పెద్ద పాము పట్టుకుంది. నందబాబా ఆపదలో విలపిస్తూ అరవడం విని, పక్కనే ఉన్న గోపాలకులు వెంటనే లేచి వచ్చారు. వారు నందబాబాను పామిచే పట్టుబడిన దృశ్యాన్ని చూసి అయోమయానికి లోనయ్యారు. వెంటనే చేతిలో ఉన్న కర్రలతో ఆ పామిని కొట్టడం ప్రారంభించారు. అయినా, ఆ పాము ఎంత కొట్టినా నందబాబాను వదల్లేదు. అప్పుడే సాత్వత వంశాధిపతి శ్రీకృష్ణుడు దగ్గరకు వచ్చి, తన పవిత్ర పాదాలతో ఆ పామిని తాకాడు. ఆ ప్రభావంతో, శ్రీకృష్ణుని తాకుడుతో ఆ పామిలో ఉన్న పాపం అంతా నశించిపోయింది. వెంటనే అది పామిరూపాన్ని విడిచి, విద్యాధరులచే గౌరవించబడే ఒక ప్రకాశవంతమైన దేహాన్ని ధరించింది. ఆ ప్రకాశవంతమైన స్వరూపంతో, బంగారు హారాన్ని ధరించి, నెమ్మదిగా నమస్కరిస్తూ ఆ విద్యాధరుడు కృష్ణుని ఎదుట నిలబడ్డాడు. హృషీకేశుడు, ఆ విద్యాధరుని చూసి ప్రశ్నించాడు: "నీకు ఈ అద్భుతమైన ప్రకాశం, మేధావి రూపం కలిగి ఉన్నావు. నీవెవరు? ఇంత దురదృష్టకరమైన స్థితిలోకి ఎలా వచ్చావు?" ఆపుడు ఆ విద్యాధరుడు ఇలా చెప్పాడు: "నేను సుందరుడని, సంపన్నుడని పేరుగాంచిన విద్యాధరుడు సుదర్శనుని. నా విమానంలో ఆకాశమార్గంలో విహరిస్తూ ఉండేవాడిని. ఒకసారి, విరూపుడు, అంగీరసుడు అనే ఋషులు, తమ స్వరూపంపై గర్వంతో ఉన్నప్పుడు, నేను వారి రూపాన్ని చూసి నవ్వాను. దాంతో వారు నన్ను శాపించగా, నా తప్పిదం వల్లనే నేను పామిరూపంలో జన్మించాను. అయితే, వారు ఇచ్చిన శాపం నాకు చివరికి మేలు చేసిందని తెలుసుకున్నాను. ఎందుకంటే, జగత్తు గురువు అయిన మీ పాదస్పర్శతో నా దురదృష్టం అంతా పోయింది. ఇప్పుడు నేను శాపం నుండి విముక్తుడనై, భవబయంతో బాధపడేవారికి ఆశ్రయం కల్పించే ప్రభో! మీరు అనుగ్రహించిన ఈ పాదస్పర్శతో నా జన్మ ధన్యమైంది. మీరు అనుమతిస్తే, నేను మళ్లీ నా లోకానికి వెళ్లిపోవాలనుకుంటున్నాను. ఓ మహాయోగీ, ఓ సద్గుణాల అధిపతీ, ఓ దేవా! మీరు నాకు అనుమతి ఇవ్వండి. బ్రహ్మదండం నుంచి మీరు చూపిన దయతో వెంటనే విముక్తుడనయ్యాను. మీ నామస్మరణతోనే జనులు పవిత్రులవుతారు. ఇక మీ పాదస్పర్శ లభించిన నాకు ఇంకా ఏమి కావాలి?" దీనంతటిని వినిన శ్రీకృష్ణుడు అనుమతి ఇచ్చాడు. సుదర్శనుడు కృష్ణుని చుట్టూ ప్రదక్షిణ చేసి, నమస్కరించి, తన లోకానికి వెళ్ళిపోయాడు. నందబాబా ఆపద నుంచి విముక్తుడయ్యాడు. ఈ అద్భుతాన్ని చూసిన వ్రజవాసులు కృష్ణుని దివ్యశక్తిని చూసి ఆశ్చర్యపోయారు. వారు అక్కడి కార్యక్రమాలు ముగించుకుని, ఆనందంగా వ్రిందావనానికి తిరిగిపోయారు. అక్కడ జరిగిన ఈ సంఘటనలు ఒకరికి ఒకరు చెప్పుకుంటూ ఆనందించారు. ఒకసారి, గోవిందుడు మరియు రాముడు, వీరికి అపూర్వ బలమున్నవారు, వ్రజకన్యలతో కలిసి అడవిలో రాత్రివేళ సంతోషంగా విహరించసాగారు. ఆ సమయంలో వారు అలంకారాలు ధరించి, సుగంధ ద్రవ్యాలు పూసుకుని, పుష్పహారాలు వేసుకుని, శుభ్రమైన వస్త్రాలు ధరించి ఉన్నారు. ఆ వ్రజకన్యలు మధురంగా పాటలు పాడుతూ, స్నేహబంధంతో వారిని చుట్టుముట్టారు. రాత్రి ప్రారంభమై, నక్షత్రాలు, చంద్రుడు ఆకాశంలో వెలిగిపోతుండగా, వాయువులో మల్లెపువ్వుల సుగంధం, తామరపూల చెరువుల నుండి వచ్చే పరిమళం, మత్తులో ఉన్న తేనెటీగల గుంపు గాలిలో తేలుతూ ఉండింది. అందరూ కలిసి మధురంగా పాటలు పాడారు. ఆ పాటలు అన్ని జంతువుల హృదయాలను, చెవులను ఆనందింపజేశాయి. ఆ పాటను విని, వ్రజకన్యలు మత్తులో తేలిపోయారు. వారు తమను తాము మర్చిపోయారు. వారి వస్త్రాలు జారిపోవడం, జడలు, పుష్పహారాలు కూడా సడలిపోవడం జరిగింది. ఆ ఆనందంలో మునిగిపోయి, పాడుతూ, ఆడుకుంటూ ఉన్న సమయంలో, కుబేరుని అనుచరుడైన శంఖచూడుడు అనే యక్షుడు అక్కడికి వచ్చాడు. ఆ సమయంలో కృష్ణుడు, రాముడు చూస్తుండగా, శంఖచూడుడు ఆ వ్రజకన్యలను ఉత్తరదిశగా తరుమసాగాడు. ఆ అమ్మాయిలు "కృష్ణా! రామా!" అని అరవడం చూసి, తమ స్నేహితులను పట్టుకున్న దొంగను వెంబడించే అన్నలవలె, కృష్ణుడు, రాముడు వెంటపడ్డారు. "భయపడవద్దు!" అని ధైర్యం చెప్పుతూ, చేతిలో గదలు పట్టుకుని, ఆ దురాత్ముడైన యక్షుని వెంట పరిగెత్తారు. వారు మరణదండన లాంటి భయంకర రూపంలో వస్తున్నారని చూసి, ఆ యక్షుడు వ్రజకన్యలను వదిలేసి, ప్రాణాలను కాపాడుకోవాలని పారిపోయాడు. గోవిందుడు అతడిని వెంబడిస్తూ, అతని తలపై ఉన్న మణిని తీసుకోవాలని ప్రయత్నించాడు. రాముడు మాత్రం అక్కడే ఉండి వ్రజకన్యలను కాపాడాడు. దగ్గరికి వచ్చి, కృష్ణుడు తన బలమైన ముష్టితో శంఖచూడుని తలపై బలంగా కొట్టి, అతని కిరీటంలోని మణిని, ఇతర మణిని తీసుకున్నాడు. ఆ తరువాత, ఆ ప్రకాశవంతమైన మణిని తన అన్నయ్య బలరామునికి ప్రేమతో ఇచ్చాడు. వ్రజకన్యలు దీనిని చూసి సంతోషించారు. ఇంతలో, శుకదేవుడు ఇలా చెప్పాడు: "కృష్ణుడు అడవిలో దూడలను మేపడానికి వెళ్ళినప్పుడు, వ్రజకన్యలు తమ మనస్సు అంతా కృష్ణుడి వెంట పంపేవారు. వారు దినమంతా బాధతో గడిపేవారు. కృష్ణుని లీలలను పాటల రూపంలో ఆలపిస్తూ ఉండేవారు." వ్రజకన్యలు ఇలా అన్నారు: "ముకుందుడు తన ఎడమచేతితో వంశీని పెదవులకు అడ్డంగా పెట్టుకుని, ఎడమ చెంపను చేతికి ఆనించి, కనుబొమ్మలు నాట్యం చేస్తూ, సున్నితమైన వేళ్లతో వంశీ మార్గాన్ని స్పృశిస్తూ మాకు పిలుపు ఇస్తాడు. ఆ వంశీ ధ్వని వినిపించే చోట మేము వెళ్ళాలని మనసు తహతహలాడుతుంది. ఆకాశంలో ఉన్న దేవతల భార్యలు, సిద్ధులు కూడా ఆ వంశీ గానాన్ని విని ఆశ్చర్యపోయారు. వారు సిగ్గుతో తమ వస్త్రాలను మరచిపోయారు. నందుని కుమారుడు, బాధితులకు ఆనందదాయకుడైన కృష్ణుడు వంశీని ఊదినప్పుడు, ఆయన ఛాతిపై హారము, చిరునవ్వు మెరుపులా మెరిసిపోతుంది. వ్రజలోని ఎద్దులు, జింకలు, ఆవులు వంశీ ధ్వని వినగానే, నోటిలో మేతను ఉంచుకుని, చెవులు ఆ ధ్వనికి ఉంచి, అశ్రద్ధగా కూర్చొని, చిత్రంలో వున్నట్టు, కదలకుండా, నిశ్చలంగా ఉండిపోతాయి. కృష్ణుడు కొన్నిసార్లు నీలగుర్రపు పక్షి రెక్కలు, రంగురంగుల గంధాలు, ఆకులు ధరించి, మల్లయోధుడిలా వేషం వేసుకుని, గోపబాలులతో కలిసి ఆవులను పిలుస్తాడు. ఆ సమయంలో నదులు కూడా, ఆయన పదపద్మాల ధూళి వాయువుతో వచ్చి తాకినప్పుడు, మేము ఎలా ఆయనను కోరుకుంటామో, అలాగే ఆయనను తాకాలని తపిస్తూ, తమ ప్రవాహాన్ని ఆపేస్తాయి. ఆయన సహచరులు ఆయన వీరత్వాన్ని ప్రశంసిస్తుంటే, ఆయన పర్వతాల మధ్య వంశీతో ఆవులను పిలుస్తుంటారు. అప్పుడు అడవి వృక్షాలు, ద్రాక్షలతలు పుష్పాలతో, పండ్లతో విరివిగా విరబూస్తూ, తమ శాఖలను తలవంచి, ప్రేమతో మధురరసాన్ని ఉప్పొంగిస్తూ, విష్ణువు స్వయంగా తమలో ప్రవేశించాడని అనిపించేలా ఉంటాయి. అతను అడవిపువ్వుల హారంతో, తులసీ దళాలతో, దివ్యసుగంధంతో అలంకరించుకుని వంశీని ఊదినప్పుడు, మత్తులో ఉన్న తేనెటీగలు ఆయనను గౌరవిస్తూ తమ ఇష్టమైన గీతాన్ని పాడతాయి. చెరువులో ఉన్న బక, హంస, ఇతర పక్షులు కృష్ణుని వంశీ గానానికి మంత్రముగ్ధులై, ఆయన దగ్గరకు వచ్చి, కళ్ళు మూసుకుని, నిశ్చలంగా ఆయనను ఆరాధించేవారు. ఆయన సహచరులతో కలిసి, పుష్పహారాలు, అలంకారాలు ధరించి, కొండపై వంశీ ధ్వనితో గోపికలను ఆనందింపజేస్తాడు. ఆ ఆనందం ప్రపంచమంతా వ్యాపిస్తుంది. ఆ సమయంలో, మేఘము కూడా తన పరిమితిని దాటి పోకుండా, మృదువుగా మోగుతూ, స్నేహితుడిగా పువ్వులు చల్లి, నీడనిచ్చి, కృష్ణునికి కవచంలా మారుతుంది. అతను వివిధ రకాల ఆవులను మేపడంలో నిపుణుడు, వంశీ వాయనంలో నైపుణ్యం కలవాడు. ఆయన తన పెదవులకు వంశీని అడ్డంగా పెట్టుకుని, తనదైన మధురమైన స్వరాలను సృష్టిస్తాడు." ఇలా వ్రజకన్యలు కృష్ణుని లీలలను, ఆయన మాధుర్యాన్ని తడబడిన మనస్సులతో ఆలపిస్తూ, ఆయన కోసం తపిస్తూ తమ దినాలను గడిపేవారు.