శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ఉద్ధవుని మాటలు వినిన అనంతరం, హరి ప్రభాసక్షేత్రంలో లోతుగా ఆలోచించాడు—“నా భక్తులకు నిలువడినిచ్చేందుకు నేను ఏమి చేయాలి?” అని. ఆ సమయంలో, తన స్వంత దివ్య తేజస్సును భాగవతంలో నిలిపి, తనను తాను దాచుకొని, శ్రీమద్భాగవత మహాసాగరంలో ప్రవేశించాడు. అందువల్ల, ఈ పదబంధ రూపమైన భాగవతం ప్రత్యక్షంగా హరిదేవుడే. దానిని సేవించడం, వినడం, పఠించడం లేదా దర్శించడం ద్వారా పాపాలు నశించిపోతాయి. ఈ విధంగా, ఏడు రోజుల పాటు భాగవత శ్రవణాన్ని ఇతర సాధనలన్నిటికన్నా శ్రేష్ఠంగా ప్రకటించారు; ఇతర సాధనాలను పక్కనపెట్టి, కలియుగంలో ఈ ధర్మాన్ని ప్రతిపాదించారు. ఈ ధర్మం కలియుగంలో దుఃఖాన్ని, పేదరికాన్ని, దురదృష్టాన్ని, పాపాన్ని తొలగించేందుకు, అలాగే కామక్రోధాలను జయించేందుకు ప్రకటించబడింది. లేకపోతే, దైవగణికే విష్ణుమాయను వదిలేయడం అత్యంత కష్టంగా ఉంటుంది; అప్పుడు సామాన్యులకు అది ఎలా సాధ్యం? అందుకే, ఏడు రోజుల భాగవత శ్రవణాన్ని నియమించారు. అప్పుడు, సూతుడు ఇలా అన్నాడు: “నాగశ్రవణ సభలో ఋషులు ఈ ధర్మాన్ని ప్రకటించినపుడు, ఓ శౌనక! అద్భుతమైన సంఘటన జరిగింది—వినండి. భక్తి, తన ఇద్దరు యువ కుమారులను చేతిపట్టి, అకస్మాత్ అక్కడ ప్రత్యక్షమైంది. ఆమె అమలైన ప్రేమరూపిణిగా, శ్రీకృష్ణ, గోవింద, హరే, మురారి, నాథ అనే నామాలను పదే పదే ఉచ్చరిస్తూ వచ్చింది. అసెంబ్లీకి ఆమె భాగవతార్థాల అలంకారాలతో అలంకృతమై, అందంగా అలంకరించబడి దర్శనమిచ్చింది. ఆమె ఎక్కడి నుండి, ఎలా వచ్చిందో ఋషులకు ఆశ్చర్యంగా అనిపించింది. అప్పుడే కుమారులు ఇలా చెప్పారు: ‘ఈమె కథాసారభాగం నుండి వెలిసింది.’ ఆ మాటలు విని, భక్తి తన కుమారులతో కలిసి వినయంగా సనత్కుమారుని ప్రశ్నించింది. భక్తి ఇలా అంది: ‘ఈ కలియుగంలో నేను అంతరించిపోయినపుడు, మీరు చెప్పిన భాగవత కథామృతం వల్ల నేను ఈ రోజు పోషించబడ్డాను. ఇక ఇప్పుడు నేను ఎక్కడ నివసించాలి? బ్రాహ్మణులు దయచేసి చెప్పగలరు.’ అప్పుడు ఋషులు ఆమెను ఉద్దేశించి ఇలా అన్నారు: ‘ఓ భక్తి! నీవే భక్తులలో గోవిందుని రూపాలను సృష్టిస్తావు, ప్రేమను నిలుపుతావు, సంసారవ్యాధిని నశింపజేస్తావు. కాబట్టి, నీవు దృఢంగా వైష్ణవుల హృదయాల్లో ఎల్లప్పుడూ నివసించు.’ దాంతో, కలియుగ దోషాలు నిన్ను చూడలేవు; వాటి శక్తి లోకంలో ప్రభావితం చేయలేవు. అలా ఋషుల ఆజ్ఞతో భక్తి హరి సేవకుల హృదయాలలో స్థిరమైంది. అన్ని లోకాల్లో ధనమూ లేనివారైనా, వారి హృదయంలో శ్రీహరిభక్తి ఉంటే వారు నిజంగా ధన్యులు; ఎందుకంటే, హరిదేవుడు తన స్వస్థానాన్ని విడిచిపెట్టి, భక్తిరూప బంధంతో వారి హృదయాల్లో ప్రవేశిస్తాడు. ఇంకా ఏమి చెప్పాలి? భూమిపై బ్రహ్మస్వరూపుడైన భాగవతుడి మహిమ అంతటితో కాదు; అతని ఆశ్రయాన్ని తీసుకున్నవారు, అతని మాటలు వినేవారు, చెప్పేవారు—వారు శ్రీకృష్ణునితో సమత్వాన్ని పొందుతారు; ఇతర ధర్మాలతో అది సాధ్యం కాదు. అప్పుడు సూతుడు ఇలా చెప్పాడు: “వైష్ణవుల హృదయాల్లో ఉన్న అపూర్వ భక్తిని దర్శించిన ప్రభువు, తన భక్తుల పట్ల అపారమైన అనురాగంతో తన స్వస్థానాన్ని విడిచాడు. ఆయన వనమాలధారి, మేఘశ్యామవర్ణుడు, పీతాంబరధారి, మోహనరూపుడు, హేమకటిసూత్రంతో ప్రకాశిస్తూ, కిరీటమూ కుండలములతో విరాజిల్లాడు. మూడుసార్లు వంగిన త్రిభంగి ముద్రలో, కౌస్తుభమణితో అలంకృతుడు, కోట్ల మన్మథుల అందాన్ని మించిపోతూ, గంధపు చందనంతో పూతపూసి, పరమానందచైతన్యస్వరూపుడై, మధురమైన వంశీని పట్టుకుని, తన భక్తుల పవిత్ర హృదయాలలో ప్రవేశించాడు. వైకుంఠంలో నివసించే ఉద్ధవాది వైష్ణవులు కూడా, ఈ కథలను వినేందుకు, ఇక్కడ రహస్యంగా అవతరించారు. ఆ సమయంలో, జయధ్వనులు వినిపించాయి, అమృతరసపు పరిపూర్ణత అనుభూతి కలిగింది, పుష్పవర్షం ఎడతెరిపిలేకుండా కురిసింది, శంఖనాదం ప్రతిధ్వనించింది. అసెంబ్లీలో ఉన్నవారికి శరీరం, ఇల్లు, స్వహృదయం అన్న భావన మరిచిపోయింది. వారి ఆవేశాన్ని గమనించిన నారదుడు ఇలా అన్నాడు: “ఓ మునులారా! ఈ రోజు, ఈ ఏడు రోజుల భాగవతోత్సవ ఫలితంగా, నేను ఈ అద్భుత ఘనతను చూశాను. ఇక్కడ ఉన్న అజ్ఞానులు, మోసగాళ్లు, పశుపక్ష్యాదులు అందరూ పాపరహితులైపోతున్నారు. కాబట్టి, మానవలోకంలో కలియుగంలో మనస్సును పవిత్రపరిచేది, పాపాలను నశింపజేసేది, ఈ కథాశ్రవణం తప్ప మరొకటి లేదు. ఈ ఏడు రోజుల భాగవతయాగం వల్ల ఎవరు పవిత్రులయ్యారు? లోకహితాన్ని ఆలోచించి, దయతో కొత్త మార్గాన్ని ప్రకటించినవారు ఎవరు? అప్పుడు కుమారులు ఇలా చెప్పారు: “ఎప్పుడూ పాపాల్లో నిమగ్నమైనవారు, దుష్టకార్యాల్లో నిత్యం నిమగ్నమైనవారు, మార్గభ్రష్టులు, కోపాగ్నిలో కాలిపోతున్న crooked, కామపరులు—వారు కలియుగంలో ఈ ఏడు రోజుల భాగవతయాగం ద్వారా పవిత్రులవుతారు. అనృతవాదులు, తల్లిదండ్రులను అవమానించే వారు, కామబలంతో మునిగిపోయినవారు, ఆశ్రమధర్మం లేనివారు, ద్వేషగుణులు, హింసకులు—వారు కూడా ఈ భాగవతయాగం వల్ల పవిత్రులవుతారు. పాంచమహాపాతకులు, మోసగాళ్లు, క్రూరులు, దయలేనివారు, బ్రహ్మద్రవ్యాన్ని అన్యాయంగా అనుభవించే వారు, పరస్త్రీగాములు—వారు కూడా ఈ యాగం వల్ల పవిత్రులవుతారు. శరీర, వాక్కు, మనస్సుతో పాపాలు చేసే వారు, మోసగాళ్లు, దురాగ్రహులు, పరధనాన్ని స్వీకరించే వారు, అపవిత్రులు, దురుద్దేశ్యులు—వారు కూడా కలియుగంలో భాగవతయాగం వల్ల పవిత్రులవుతారు. ఇప్పుడు నేను మీకు ఒక పురాతన కథను చెప్తాను; దాన్ని వినడమే పాపనాశనానికి కారణమవుతుంది. తుంగభద్రా తీరంలో ఒక అద్భుతమైన నగరం ఉండేది. అక్కడ నాలుగు వర్ణాల ప్రజలు తమ తమ ధర్మాన్ని పాటిస్తూ, సత్యాన్ని, పుణ్యకార్యాలను ఆచరిస్తూ ఉండేవారు. ఆ నగరంలో ఆత్మదేవుడు అనే బ్రాహ్మణుడు నివసించేవాడు. అతడు అన్ని వేదాల్లో నిష్ణాతుడు, శ్రుతిస్మృతిపరంగతుడు, మరొక సూర్యుడివలె ప్రకాశించేవాడు. అతడు ప్రపంచంలో ధనవంతుడు అయినా, దరిద్రుడు; అతని భార్య ధూంధులి, తన మాటల్లో స్థిరురాలు, అందంగా, కులీనం. ఆమె లోకవ్యవహారాల్లో ఆసక్తి గలది, క్రూరురాలు, ఎక్కువగా మాట్లాడేవది, గృహకార్యాల్లో నిపుణురాలు, కంజూస్, కలహప్రియురాలు. ఈ విధంగా, ఆ దంపతులు పరస్పర ప్రేమతో కలిసి జీవిస్తూ, ధనం, ఇష్టాలు ఉన్నప్పటికీ, ఇంట్లో ఆనందం కలగలేదు. తర్వాత, వారు సంతానప్రాప్తికోసం ధర్మాన్ని ఆచరించసాగారు; నిత్యం గోవులు, భూమి, బంగారం, వస్త్రాలు దానంగా ఇచ్చేవారు. వారి సంపదలో సగభాగాన్ని ధర్మార్ధానికి వినియోగించారు; అయినా, వారికి సంతానం కలగలేదు. దాంతో, వారు తీవ్రమైన ఆందోళనకు లోనయ్యారు. ఒకసారి, ఆ ద్విజుడు బాధతో ఇంటిని వదిలి అడవికి వెళ్ళాడు. మద్యాహ్న సమయంలో దాహంతో అలసిపోయి, ఒక చెరువుకు చేరాడు. ఆ చెరువులో నీళ్లు తాగి, సంతానశోకంతో క్షీణించిపోయి కూర్చున్నాడు. కొంతసేపటికి అక్కడ ఒక సన్యాసి ప్రత్యక్షమయ్యాడు. అతన్ని చూసి, నీళ్లు తాగిన ఆ బ్రాహ్మణుడు అతని దగ్గరకు వెళ్లి, పాదాభివందనం చేసి, లోతుగా ఆహ్వానిస్తూ అతని ఎదుట నిలబడి, లోతైన ఊపిరి వదిలాడు.