శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ఉద్ధవుడు భగవంతుని ఎదుట ఇలా ప్రశ్నించాడు: "మీరు భూమిని విడిచిపోతే, మీ భక్తులు ఇక్కడ ఎలా ఉండగలుగుతారు? నిరాకార భగవంతుని ఆరాధన చేయడం చాలా కష్టం. కనుక, దయచేసి ఏదైనా మార్గాన్ని ఆలోచించండి." ఉద్ధవుని మాటలు వినిన హరి, ప్రభాస తీర్థంలో తను తలచుకున్నాడు: "నా భక్తుల కోసం నేను ఏమి చేయాలి? వారిని ఎలా ఆదుకోవాలి?" ఆలోచనలో మునిగిన ఆయన, తన దివ్య తేజస్సును శ్రీమద్భాగవతంలో నింపాడు. తనను తాను దాచుకుని, భాగవతరూపమైన పవిత్ర సముద్రంలో ప్రవేశించాడు. ఈ విధంగా, పదబంధ రూపంలో వెలిసిన భాగవతం, స్వయంగా హరే స్వరూపంగా నిలిచింది. దానిని సేవించడం, వినడం, పఠించడం, దర్శించడం ద్వారా పాపాలు నశిస్తాయి. అందుకే, భాగవతాన్ని ఏడు రోజులు వినడం అన్నది ఇతర అన్ని ఆచరణలను పక్కన పెట్టి, కలియుగానికి ప్రత్యేకంగా ప్రకటించిన ధర్మంగా స్థాపించబడింది. ఈ ధర్మం కలియుగంలో దుఃఖం, దారిద్ర్యం, దురదృష్టం, పాపాలను తొలగించడానికి, అలాగే కామక్రోధాలను జయించడానికి ప్రకటించబడింది. ఇంకా, వైష్ణవ మాయను దేవతలు కూడా త్యజించడం చాలా కష్టం. అలాంటప్పుడు, సామాన్యులు ఎలా విడిచిపెట్టగలరు? అందుకే, ఏడు రోజుల భాగవత పారాయణమే నియమించబడింది. సూతుడు ఇలా చెప్పాడు: "మహర్షులు ఈ ధర్మాన్ని నాగశ్రవణ సభలో ప్రకటించినప్పుడు, అద్భుతమైన సంఘటన అక్కడే జరిగింది. ఓ శౌనక! నేను చెబుతున్నదాన్ని వినండి." ఆ సమయంలో, భక్తి దేవి తన ఇద్దరు యువ కుమారులను చేతిపట్టుకుని, పవిత్ర ప్రేమను అవతరించిస్తూ, "శ్రీకృష్ణ, గోవింద, హరే, మురారి, నాథ" అని పదేపదే పిలుస్తూ అక్కడ ప్రత్యక్షమయ్యింది. ఆమె భాగవతార్థాల అలంకారాలతో మెరిసిపోతూ, అందమైన వస్త్రధారణతో సభలో ప్రవేశించింది. మహర్షులు ఆమెను చూసి ఆశ్చర్యపోయారు—ఈమె ఎవరు? ఎక్కడినుంచి వచ్చారు? అప్పుడు కుమారులు ఇలా అన్నారు: "ఈమె ఇప్పుడు ఈ కథాసారాంశం నుండే ఉద్భవించింది." ఆ మాటలు విని, భక్తి తన కుమారులతో కలిసి వినయంగా సనత్కుమారుని అడిగింది: "ఈ కథామృతంతో మీరు నన్ను పోషించారు. కలియుగంలో నేను లయమైపోయాను. ఇప్పుడు నేను ఎక్కడ నివసించాలి? బ్రాహ్మణులు దయచేసి చెప్పండి." సనత్కుమారుడు ఇలా ఉత్తరమిచ్చాడు: "ఓ భక్తీ! నీవు భక్తులలో గోవిందుని రూపాలను సృష్టిస్తావు. ప్రేమను నిలుపుతావు. సంసార వ్యాధిని నశింపజేస్తావు. కనుక, నీవు దృఢంగా వైష్ణవుల హృదయాల్లో ఎల్లప్పుడూ నివసించు." అందుకే, కలియుగ దోషాలు నిన్ను చూడలేవు. వాటి శక్తి లోకంలో ప్రభావితం చేయదు. మహర్షులు ఆజ్ఞాపించిన ప్రకారం, భక్తి హరి సేవకుల హృదయాల్లో స్థిరంగా నిలిచింది. ఈ లోకాల్లో అన్ని సంపదలు లేకున్నా, హృదయంలో శ్రీహరికి భక్తి ఉన్నవారు నిజంగా ధన్యులు. ఎందుకంటే, స్వయంగా హరిదేవుడు తన స్వస్థానాన్ని వదిలి, భక్తి బంధంతో వారి హృదయాల్లో ప్రవేశిస్తాడు. భగవతుడని పిలువబడే మహాత్ముని మహిమను ఇంకా ఏమి చెప్పగలం? ఆయనను ఆశ్రయించినవారు, ఆయన మాటలను చెప్పేవారు, వినేవారు కూడా, ఇతర ధర్మాలు ఇవ్వలేని కృష్ణసామ్యాన్ని పొందుతారు. అంతట సూతుడు ఇలా చెప్పాడు: "వైష్ణవుల హృదయాల్లోని అపూర్వ భక్తిని చూసి, భక్తజనవత్సలుడు అయిన భగవంతుడు తన స్వలోకాన్ని వదిలాడు." ఆయన అడవి పూలమాల ధరించి, మేఘశ్యాముడిగా, పీతాంబరధారి, మోహనరూపుడిగా, బంగారు కటిబంధంతో, కాంతివంతమైన కిరీట, కుండలాలతో ప్రకాశించాడు. మూడు వంకలు వేసిన భంగిమలో, కౌస్తుభ మణిని ధరించి, కోటి మన్మథల అందాన్ని కలిగి, గంధపు చందనంతో అలంకరించబడి, పరమానంద స్వరూపుడిగా, మధురంగా, వంశీధారిగా, తన భక్తుల పవిత్ర హృదయాల్లో ప్రవేశించాడు. వైకుంఠంలో నివసించే ఉద్ధవాది వైష్ణవులు కూడా, ఈ కథలు వినేందుకు, భూమిపై రహస్యరూపంలో వచ్చారు. ఆ సమయంలో, విజయధ్వని వినిపించింది, అనిర్వచనీయమైన రసపూర్ణత తట్టిపడింది, పుష్పవర్షం కురిసింది, శంఖధ్వని కూడా మ్రోగింది. అక్కడి సభలో ఉన్నవారు తమ శరీరాన్ని, ఇల్లు, స్వభావాన్ని మరిచిపోయారు. వారి లోతైన లీనావస్థను చూసి, నారదుడు ఇలా పలికాడు: "ఓ మహర్షులారా! ఈ రోజు నేను ఈ అపూర్వ మహిమను చూశాను. ఈ ఏడు రోజుల భాగవత పారాయణం వల్ల, ఇక్కడ ఉన్న మూఢులు, మోసగాళ్లు, జంతువులు, పక్షులు కూడా పాపరహితులవుతారు. కనుక, కలియుగంలో మనస్సును పవిత్రం చేసే మరో మార్గం లేదు. ఈ కథలు వినడం లాంటి పాపనాశకమైనదేదీ భూమిపై లేదు." "ఈ ఏడు రోజుల కథాపరాయణం ద్వారా ఎవరు పవిత్రులవుతారు? దయామయుడు ఎవడైనా, లోకక్షేమాన్ని కోరుతూ, కొత్త మార్గాన్ని ప్రకటించాడా?" అని నారదుడు అడిగాడు. అప్పుడుకుమారులు ఇలా సమాధానమిచ్చారు: "ఎల్లప్పుడూ పాపకార్యాలలో మునిగిపోయే, దురాచారంలో నిమగ్నమై, మార్గభ్రష్టులై, కోపాగ్నిలో కాలిపోతూ, వక్రమార్గంలో, కామబంధంలో ఉన్న మానవులు—వారు కలియుగంలో ఈ ఏడు రోజుల భాగవతయజ్ఞం వల్ల పవిత్రులవుతారు. సత్యాన్ని వదిలిన వారు, తల్లిదండ్రులను అవమానించే వారు, కామబంధితులు, ఆశ్రమధర్మం లేని వారు, ద్వేషగుణంతో, హింసతో నిండిన వారు కూడా ఈ యజ్ఞం వల్ల పవిత్రులవుతారు. పంచమహాపాతకులు, మోసగాళ్లు, క్రూరులు, బ్రహ్మద్రవ్య భక్షకులు, పరస్త్రీగాములు కూడా ఈ యజ్ఞం వల్ల పవిత్రులవుతారు. శరీర, వాక్కు, మనస్సు ద్వారా ఎప్పుడూ పాపాలు చేసే వారు, మోసగాళ్లు, దుర్బుద్ధులు, పరధన సంపాదకులు, అపవిత్రులు కూడా ఈ భాగవతయజ్ఞం వల్ల పవిత్రులవుతారు." "ఇప్పుడు నేను మీకు ఒక పురాతన కథను చెబుతాను. దానిని వినడమే పాపనాశనానికి కారణమవుతుంది." తుంగభద్రా తీరాన ఒక అద్భుతమైన నగరం ఉండేది. అక్కడ నాలుగు వర్ణాల వారు, తమ ధర్మాన్ని పాటిస్తూ, సత్యం, శీలాన్ని ఆచరించేవారు. ఆ నగరంలో ఆత్మదేవుడు అనే బ్రాహ్మణుడు ఉండేవాడు. అతను అన్ని వేదాల్లో సంపూర్ణంగా నిపుణుడు, శ్రుతి, స్మృతి గ్రంథాల్లో ప్రావీణ్యం కలవాడు, రెండో సూర్యునిగా ప్రకాశించేవాడు. అతడు ధనవంతుడు, కానీ బిక్షాటన చేసేవాడు. అతని భార్య ధుంఢులిగా ప్రసిద్ధురాలు, తన మాటలపై స్థిరంగా ఉండే, సుందరంగా, ఉన్నత కుటుంబంలో జన్మించింది. ఆమె ప్రపంచిక విషయాలలో ఆసక్తి కలిగి, క్రూర స్వభావం గలది, ఎక్కువగా మాట్లాడేది, గృహకార్యాల్లో నిపుణురాలు, దుర్లభంగా ధనం ఖర్చు చేసే స్వభావం, గొడవలకు ఆసక్తి గలది. ఈ విధంగా, ఆ దంపతులు పరస్పర ప్రేమతో కలిసి ఉండేవారు. ధనం, కామాలు ఉన్నప్పటికీ, వారి ఇంట్లో ఆనందం, సుఖం కనిపించలేదు. తరువాత, సంతానప్రాప్తి కోసమై, వారు ధర్మాచరణ ప్రారంభించారు. ఎల్లప్పుడూ పేదలకు గోవు, భూమి, బంగారం, వస్త్రాలు దానం చేసేవారు. వారి సంపదలో సగం ధర్మ మార్గంలో ఖర్చు చేశారు. అయినప్పటికీ, వారికి కుమారుడు లేదా కుమార్తె పుట్టలేదు. ఈ కారణంగా, వారు తీవ్రంగా ఆందోళన చెందారు. ఒకసారి, ఆ బ్రాహ్మణుడు బాధతో ఇంటిని విడిచి అడవికి వెళ్లాడు. మధ్యాహ్న సమయంలో, దాహంతో అలసిపోయి, ఒక చెరువు వద్దకు చేరాడు. నీరు తాగి, సంతానశోకంతో కృశుడై, అక్కడ కూర్చున్నాడు. కొంతసేపటి తరువాత, ఒక త్యాగి అక్కడకు వచ్చాడు...