ప్రియమైన మిత్రులారా, శ్రీకృష్ణుడు గోపికలకు ఇలా చెప్పాడు: “మీరు నన్ను ఎంత ప్రేమించినా, నేను మీ ప్రేమను ప్రతిస్పందించను. మీ భక్తిని చూసి నేను మమకారం చూపను. ఇది ఒక దారిద్రుడు ధనాన్ని పొందిన తర్వాత, దాన్ని కోల్పోయి దాని గురించి మాత్రమే ఆలోచించడంలా ఉంటుంది; అతడు వేరే దేనిని పట్టించుకోడు.” “మీరు, నా కోసం, లోక ధర్మాలను, శాస్త్ర విధులను వదిలిపెట్టారు. నన్ను ప్రత్యక్షంగా పూజించుకుంటున్నా, మీకు నేను కనిపించను. నా ప్రియమైన వారూ, దీనిని మీరు బాధపడకండి. మీ నిర్దోష భక్తికి నేను దేవతల ఆయుష్షు ఇచ్చినా సరే, ప్రతిఫలం ఇవ్వలేను. మీరు గృహ బంధాలను తెంచుకుని నన్ను ప్రేమించారు; మీ పుణ్యఫలమే మీకు ప్రతిఫలం.” ఇంతటితో, శ్రీమద్భాగవతంలోని పదవ స్కంధపు మొదటి భాగంలో “గోపికలకు ఓదార్పు” అనే త్రైయవత్తు అధ్యాయం ముగిసింది. శ్రీకృష్ణుడు ఇలా బోధించాడు: “వాసుదేవునికి భక్తి యోగం ద్వారా అనుసంధానం కలిగినప్పుడు, త్వరగా వైరాగ్యం, జ్ఞానం కలుగుతాయి; అవి బ్రహ్మజ్ఞానానికి దారితీస్తాయి. మనసు, ఇంద్రియాల ద్వారా, విషయంలో ఏ తేడా చూపించకుండా, సుఖదుఃఖాలను సమంగా చూసినప్పుడు, ఆ క్షణంలోనే వ్యక్తి తనను తానే నిర్లిప్తుడిగా, సమదృష్టితో, స్వీకరణ-నిరాకరణలకు అతీతంగా, పరమ స్థితిలో స్థిరంగా భావిస్తాడు.” “శుద్ధ జ్ఞానమే పరబ్రహ్మ, పరాత్మ, భగవంతుడు, వ్యక్తి. భగవంతుడు ఒకే రూపంలో ఉంటాడు, కానీ ఇంద్రియాల ద్వారా వేరు వేరు వస్తువులుగా కనిపిస్తాడు. సంపూర్ణ యోగం ద్వారా, యోగి ఇక్కడే కోరిన ఫలితాన్ని పొందుతాడు; అది అన్ని విషయాలపై సంపూర్ణ వైరాగ్యం. ఒకే జ్ఞానం, బాహ్య ఇంద్రియాల ద్వారా, మాయ వల్ల వస్తువుల రూపంలో కనిపిస్తుంది; నిర్గుణ బ్రహ్మం శబ్దాదిలక్షణాలతో ప్రదర్శించబడుతుంది.” “మహాతత్త్వం, అహంకార రూపంలో, మూడు, ఐదు, పదకొండు రూపాల్లో, స్వయంగా పరిపాలిస్తూ, బ్రహ్మాండాన్ని సృష్టిస్తుంది. ఈ విషయాన్ని, నిత్య యోగ సాధన, నిశ్చలమైన మనసుతో, నిర్లిప్తుడుగా, సమదృష్టితో చూసేవాడు గ్రహిస్తాడు.” “ఈ లోతైన బ్రహ్మజ్ఞానాన్ని చెప్పాను; దీని ద్వారా ప్రకృతి, పురుషుల యొక్క సత్యాన్ని తెలుసుకోవచ్చు. ఒక వస్తువు ఎన్నో లక్షణాలు కలిగి ఉన్నా, ఇంద్రియాల వేరు వేరు ద్వారాల ద్వారా తెలిసినా, అది విభజించబడదు; అలాగే, భగవంతుడు అనేక శాస్త్ర మార్గాల ద్వారా చేరుకున్నా, ఒకే పరమాత్మ.” “కర్మ, యజ్ఞం, దానం, తపస్సు, అధ్యయనం, ఇంద్రియ-మనస్సు నియమనం, కర్మనిరాకరణ, యోగం, భక్తి యోగం, ధర్మం—ఇవి అన్ని కలిపి, స్వరూప జ్ఞానం, దృఢ వైరాగ్యం ద్వారా, గుణాలతోనూ, గుణరహితంగా కూడా, భగవంతుడిని పొందవచ్చు.” “నాలుగు విధాల భక్తి యోగాన్ని వివరించాను. కాలం అవ్యక్తంలో ప్రవేశించినప్పుడు, ఇది జీవులలో నశిస్తుంది. అజ్ఞానం, కర్మ వల్ల జీవుడు ఎన్నో జన్మలలో తిరుగుతాడు; కానీ తన మార్గాన్ని తెలుసుకోడు.” “ఈ జ్ఞానం దుష్టులకు, నియమం లేని వారికి, అహంకారులకు, శత్రువులకు, బాహ్య ధర్మాన్ని పాటించే వారికి చెప్పకూడదు. లోభులకు, గృహ బంధంలో ఆసక్తి ఉన్నవారికి, నన్ను భక్తిగా ప్రేమించని వారికి, నా భక్తులను ద్వేషించే వారికి చెప్పకూడదు. కానీ, విశ్వాసం, భక్తి, నియమం, అసూయ లేని, సర్వజీవులకు స్నేహభావం, సేవా తపన ఉన్నవారికి, బాహ్యంగా నిర్లిప్తుడైన, శాంతమైన మనస్సు, స్వచ్ఛత, నా మీద అత్యంత ప్రీతితో ఉన్నవారికి చెప్పాలి.” “ఓ తల్లి, ఈ జ్ఞానాన్ని ఎవరు విశ్వాసంతో ఒక్కసారి వినినా, లేదా నన్ను ధ్యానిస్తూ చదివినా, వారు నిశ్చయంగా నా మార్గాన్ని పొందుతారు.” ఇంతటితో, గోపికలకు శ్రీకృష్ణుడు బ్రహ్మజ్ఞానాన్ని, భక్తి యోగాన్ని బోధించాడు. శ్రీ శుకుడు ఇలా చెప్పాడు: “శ్రీకృష్ణుని మధురమైన మాటలు విన్న గోపికలు, విడిపోవడం వల్ల కలిగిన బాధను వదిలిపెట్టారు; ఆయన సన్నిధిలో తమ కోరికలు తీర్చుకున్నట్లు అనుభూతి చెందారు. అక్కడ, గోవిందుడు రాసక్రీడను ప్రారంభించాడు; ఆయన చుట్టూ, స్త్రీలలో మణిపద్మాల్లాంటి, భక్తితో, ఆనందంతో ఉన్న గోపికలు, ఒకదానితో ఒకటి చేతులు కలిపి నిలబడ్డారు.” “రాసమండలంలో, శ్రీకృష్ణుడు, యోగుల అధిపతి, ప్రతి గోపిక జంట మధ్య నిలబడి, వేడుకను ప్రారంభించాడు. ఆయన గోపికల మధ్య ప్రవేశించి, వారిని మెడ చుట్టూ తన చేతులతో దగ్గరగా ఆకర్షించాడు. ఈ దృశ్యాన్ని చూసినవారు, ఆకాశంలో వందల విమానాలు తేలుతూ ఉన్నట్లు ఊహించగలరు.” “దేవతలు, వారి భార్యలతో కలిసి, ఉత్సాహంతో చూస్తూ, ఆ సమయంలో డ్రములు మోగించారు, పుష్పవర్షం కురిసింది, గంధర్వాధిపతులు తమ భార్యలతో కలిసి, కృష్ణుని నిర్దోష కీర్తిని ఆలపించారు.” “రాసమండలంలో, గోపికల చేతబట్టలు, పాదబంధాలు, గంటలు కలిపి, వారి ప్రియులతో కలిసి, ఘనమైన శబ్దాన్ని సృష్టించాయి. వారిలో, దేవకీపుత్రుడు, శ్రీకృష్ణుడు, నీలవజ్రం బంగారు మణుల్లో ప్రకాశించ듯, అత్యంత ఉজ্জ్వలంగా మెరిసాడు.” “పాదాల ముద్రలు, చేతుల ఊపులు, చిరునవ్వు చూపులు, కనుబొమ్మల చలనం, చెవులకు తాకుతున్న వడ్డాణాలు, చెమటతో తడిసిన జడలు—ఈ అందాలతో, కృష్ణుని భార్యలు పాటలు పాడుతూ, మెరుపు మేఘాల మధ్య మెరుపు వలె ప్రకాశించారు.” “నాట్యం చేస్తూ, గొంతు ఉప్పొంగి, కృష్ణుని స్పర్శతో ఆనందంగా, ప్రియులు పాటలు పాడుతూ, ఆ ప్రదేశాన్ని సంగీతంతో నింపారు.” “ఒక గోపిక, ముకుందుడితో కలిసి, తన పాటను ఆయన పాటతో సమంగా కలిపి, ఆయన ‘బాగుంది, బాగుంది’ అని ప్రశంసించగా, మరల మరల పాడింది; కృష్ణుడు ఆమెకు విశేషంగా అనుగ్రహించాడు.” “ఒక గోపిక, రాసక్రీడలో అలసిపోయి, తన చేతిని, వదిలిన వడ్డాణం, మల్లెపూదండతో, గదాధారి కృష్ణుని భుజంపై పెట్టింది.” “ఒక గోపిక, కృష్ణుని నీలకమలం వాసనతో, చందనంతో పూసిన చేతిని తన నాకువద్దకు తీసుకుని, ఆనందంతో ముద్దుపెట్టింది.” “మరో గోపిక, నాట్యం వల్ల వడ్డాణం మెరుస్తూ, తన చెక్కును కృష్ణుని చెక్కుతో కలిపి, తానే నమిలిన పానను ఆయనకు ఇచ్చింది.” “ఒక గోపిక, నాట్యం, పాటతో అలసిపోయి, నడుము బెల్టు, పాదబంధాలు మోగుతూ, అచ్యుతుని కమలచేతిని తన వక్షస్థలంపై తగిలించి విశ్రాంతి పొందింది.” “గోపికలు, అచ్యుతుని ప్రియురాలిగా, శ్రీదేవి యొక్క ఏకైక భాగస్వామిని పొందినవారుగా, ఆయనను మెడ చుట్టూ చేతులతో ఆలింగనం చేసి, పాటలు పాడుతూ ఆనందించారు.” “కమల వడ్డాణాలు, జడలు, చెమటతో మెరిసిన చెక్కులు, ప్రకాశవంతమైన ముఖాలు, చేతబట్టలు, పాదబంధాలు మోగుతూ, గోపికలు, loosen అయిన పూదండలు జడల్లో, తేనెటీగలు పాటలు పాడుతున్న గోశాలలో, పరమేశ్వరుడితో కలిసి నాట్యం చేశారు.” ఈ విధంగా, శ్రీకృష్ణుడు తన భక్తులను పరమ ఆనందంలో మునిపించాడు; గోపికలు, ఆయన సన్నిధిలో, భక్తి, ప్రేమ, ఆనందంతో, రాసక్రీడను ఆస్వాదించారు.