శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

గోపికలు, కృష్ణుడిని చుట్టుముట్టి, అతని కోరికను ప్రేరేపించేవారిగా, చిరునవ్వులతో, కళ్ళలో చంచలతతో, కనురెప్పలతో భావాలు వ్యక్తపరిచారు. వారు అతని మోకాలపై చేతులు పెట్టి, అతని పాదాలను స్పర్శించి, కృష్ణుని పొగిడుతూ, కొద్దిగా నకిలీ కోపంతో మాట్లాడారు. అప్పుడు గోపికలు ఇలా ప్రశ్నించారు: "ప్రియతముడా! ఒకరు ప్రేమిస్తే, మరొకరు ప్రేమను తిరిగి ఇస్తారు; ఇంకొకరు దానికి విరుద్ధంగా ప్రవర్తిస్తారు. మరి కొందరు ఎవ్వరిని ప్రేమించరు. ఇందులో ఏది సత్యమో, నీతిమయమో చెప్పు." కృష్ణుడు సమాధానంగా ఇలా వివరించాడు: "తమ స్వార్థం కోసం పరస్పరం ప్రేమించే వారు స్నేహితులు మాత్రమే; కానీ దీనిలో నిజమైన అనురాగం లేదా ధర్మం లేదు, అది కేవలం స్వార్థానికి సంబంధించినది. తమను ప్రేమించని వారిని ప్రేమించే వారు, దయామయులైన తల్లిదండ్రుల్లా, తప్పులేని విధంగా ప్రవర్తిస్తారు; ఇక్కడ అనురాగం, ధర్మం అత్యంత ఉత్తమంగా ఉంటాయి. మరికొంతమంది, తమను ప్రేమించే వారిని కూడా ప్రేమించరు; మరి ప్రేమించని వారిని ఎలా ప్రేమిస్తారు? వారు స్వయంగా సంతృప్తి చెందినవారు, తమలోనే నిమగ్నమైనవారు, కృతజ్ఞత లేని వారు, పెద్దలను గౌరవించని వారు. కానీ నేను, స్నేహితులారా, నాకు భక్తితో ప్రేమించే వారిని కూడా ప్రేమించను; ఎందుకంటే, ఒక పేదవాడు సంపదను సంపాదించి, తిరిగి కోల్పోయినప్పుడు, దాని ఆలోచనలో నిమగ్నమై, ఇతర విషయాలు పట్టించుకోడు. అలాగే, మీరు, బలహీనులారా, నా కోసం ప్రపంచిక, శాస్త్రబద్ధమైన కర్తవ్యాలను వదిలి, నన్ను సేవించడానికి వచ్చారు. మీరు నన్ను నేరుగా పూజిస్తున్నా, నేను నా స్వరూపాన్ని దాచుకుంటాను; అందుకని, ప్రియతములారా, మీరు దీనిని అసహ్యంగా భావించకూడదు. మీరు చేసిన నిష్కలంక భక్తికి, దేవతల ఆయుర్దాయాన్ని ఇచ్చినా నేను తిరిగి చెల్లించలేను; మీరు ఇంటి బంధాలను తెంచుకుని నన్ను ప్రేమించారని, మీ ధర్మఫలమే మీకు పురస్కారం కావాలి. ఇలా, ‘గోపికలకు తృప్తి’ అనే అధ్యాయము, శ్రీమద్భాగవతంలో మొదటి భాగంలో, పది స్కంధానికి ముప్పై రెండు అధ్యాయానికి ముగింపు వచ్చింది. ఇప్పుడు, భక్తి రూపమైన యోగం భగవంతుడు వాసుదేవుని మీద కేంద్రీకరించబడితే, అది త్వరగా విరక్తి, జ్ఞానాన్ని కలిగించి, బ్రహ్మతత్త్వాన్ని గ్రహించే స్థాయికి తీసుకెళ్తుంది. మనస్సు, ఇంద్రియాల ద్వారా, సుఖదుఃఖాలలో ఎలాంటి భేదాన్ని స్వీకరించకుండా ఉంటే, అదే సమయంలో, వ్యక్తి తనను తానే అనుసంధానించుకుని, అనాసక్తిగా, సమభావంతో, అంగీకార-నిరాకరణల నుండి విముక్తిగా, పరమ స్థితిలో స్థిరంగా ఉంటాడు. శుద్ధ జ్ఞానమే పరమ బ్రహ్మ, పరమాత్మ, ప్రభువు, పురుషుడు; భగవంతుడు ఒకే రూపంగా కనిపిస్తాడు, కానీ బాహ్య వస్తువుల ద్వారా వేర్వేరు రూపాలలో దర్శించబడతాడు. యోగాన్ని సంపూర్ణంగా సాధించినంత వరకు మాత్రమే, యోగి ఇక్కడ కోరిన ఫలితాన్ని పొందుతాడు: అది అన్ని విషయాల నుండి సంపూర్ణ విరక్తి. ఒకే జ్ఞానం, బాహ్య ఇంద్రియాల ద్వారా, మాయ వల్ల, వస్తువుల రూపంలో కనిపిస్తుంది; నిర్గుణ బ్రహ్మం, శబ్దాది లక్షణాలను ధరించి, బహిరంగంగా అవతరిస్తుంది. మహత్తత్త్వం, అహంకార రూపంలో, మూడు, ఐదు, పదకొండు రూపాలను ధరిస్తూ, బ్రహ్మాండాన్ని సృష్టిస్తుంది. ఈ విధంగా, భక్తితో, విశ్వాసంతో, నిరంతరం యోగ సాధన చేస్తూ, మనస్సును ఏకాగ్రంగా, విరక్తిగా, సమభావంతో చూసేవాడు, ఈ సృష్టిని దర్శించగలడు. ఈ లోతైన జ్ఞానం, బ్రహ్మ దర్శనాన్ని కలిగించేది, ప్రకృతి-పురుష తత్త్వాన్ని గ్రహించడానికి ఉపకరిస్తుంది. వస్తువు, ఎన్నో గుణాలు కలిగి ఉన్నా, ఇంద్రియ ద్వారాల ద్వారా వేర్వేరు రూపాలలో కనిపించినా, అది విభజించబడదు; అలాగే, భగవంతుడు, వేర్వేరు శాస్త్ర మార్గాల్లో చేరుకున్నా, ఒకే రూపంగా ఉంటాడు. కర్మ, యజ్ఞం, దానం, తపస్సు, అధ్యయనం, స్వయంక్రమణ, ఇంద్రియ-మనస్సు నియమనం, కర్మ త్యాగం ద్వారా; యోగం, భక్తి యోగం, కర్మ-జ్ఞాన-భక్తి-విరక్తి ద్వారా; ఆత్మ తత్త్వాన్ని గ్రహించి, స్థిర విరక్తితో, భగవంతుని సగుణ-నిర్గుణ రూపంలో సాధించవచ్చు. భక్తి యోగం యొక్క నాలుగు రూపాలను నేను వివరించాను; కాలం అవ్యక్తంలో లీనమైనప్పుడు, జీవుల్లో అది అంతరించిపోతుంది. జీవుడు, అజ్ఞానం, కర్మ వల్ల, అనేక జన్మల చక్రంలో ప్రవేశించి, తన మార్గాన్ని గ్రహించడు. ఈ జ్ఞానాన్ని, దుర్మార్గులకు, నియమాలు పాటించని వారికి, అహంకారులకు, శత్రువులకు, బయటి భక్తి మాత్రమే ఉన్నవారికి చెప్పకూడదు. దురాశ ఉన్నవారికి, గృహ జీవితంలో నిమగ్నమైన వారికి, నన్ను భక్తిగా ప్రేమించని వారికి, నా భక్తులను ద్వేషించే వారికి కూడా చెప్పరాదు. కానీ, విశ్వాసం ఉన్నవారికి, భక్తితో, నియమంగా, అసూయ లేకుండా, సమస్త జీవులకు స్నేహంగా, సేవకు ఉత్సుకంగా ఉన్నవారికి చెప్పాలి. బాహ్యంగా విరక్తి కలిగి, మనస్సు ప్రశాంతంగా, శుద్ధంగా, నన్ను అత్యంత ప్రియంగా భావించే వారికి చెప్పాలి. ఓ తల్లి, ఈ జ్ఞానాన్ని ఒక్కసారి విశ్వాసంతో వినేవాడు, లేదా నన్ను ధ్యానిస్తూ పఠించే వాడు, తప్పకుండా నా మార్గాన్ని పొందుతాడు. శ్రీశుకుడు ఇలా చెప్పాడు: భగవంతుని అతి మధురమైన మాటలు విన్న గోపికలు, విడిపోవడం వల్ల కలిగిన బాధను వదిలి, ఆయన సమీపంలో ఉండటం వల్ల తమ కోరికలు తీరినట్లు అనుభవించారు. అక్కడ, గోవిందుడు, భక్తితో, ఆనందంతో నిండిన, మహిళలలో మణిపూసలవంటి గోపికల మధ్య, రాస క్రీడను ప్రారంభించాడు. గోపికల గుండ్రంగా ఏర్పడిన సమూహంలో, యోగుల అధిపతి కృష్ణుడు, ప్రతి జంట మధ్య నిలబడి, రాస ఉత్సవాన్ని అలంకరించాడు. అతను, గోపికల మధ్యలో ప్రవేశించి, వారి మెడలను దగ్గరగా లాగి, ఆ దృశ్యాన్ని చూసేవారు, ఆకాశంలో వందల విమానాలు ఎగిరిపోతున్నట్లు ఊహించేవారు. దేవతలు, వారి భార్యలతో కలసి, ఉత్సుకతతో, ఆ దృశ్యాన్ని తిలకించారు; అప్పుడు, డ్రమ్స్ మోగాయి, పుష్పవర్షం కురిసింది, గంధర్వుల అధిపతులు, వారి భార్యలతో కలసి, కృష్ణుని నిష్కలంక కీర్తిని పాడారు. రాస గుండ్రంలో, గోపికలు, తమ ప్రియతముడితో కలిసి, చేతి గజ్జెలు, పాద గజ్జెలు, గంటల మేళం కలిసిపోయి, గొప్ప శబ్దాన్ని ఉత్పత్తి చేసింది. అందులో, దేవకీ కుమారుడు, మహా పచ్చమణి బంగారు రత్నాల మధ్య మెరుస్తున్నట్లుగా, అత్యంత ప్రకాశంగా కనిపించాడు. పాదాల ముద్దులతో, చేతుల ఊగింపులతో, చిరునవ్వులతో, కనురెప్పల చంచలతతో, చెక్కులకు తాకుతున్న కుండలాలు, చెమటతో తడిసిన జడలు, కృష్ణుని భార్యలు పాటలు పాడుతూ, మేఘాల గుండ్రంలో మెరుస్తున్న మెరుపు లాంటివారు. నాట్యం చేస్తూ, గొంతులు ఉద్రేకంతో, కృష్ణుని స్పర్శలో ఆనందిస్తూ, ప్రియతములు గానం చేసి, ఆ స్థలాన్ని సంగీతంతో నింపారు. ఒక గోపిక, ముకుందుడితో కలిసి, తన పాటను అతని పాటతో సమపాళ్లలో కలిపి, అతని అభినందనతో, "బాగుంది, బాగుంది!" అంటూ, అతని అనుగ్రహాన్ని పొందింది; ఆమె మరలా మరలా పాడింది. ఒకరు, రాస క్రీడలో అలసిపోయి, తన చేతిని, మణిగజ్జెలు, మల్లికమాలలతో, తన పక్కన నిలబడి ఉన్న గదాయుధుడి భుజంపై ఆనించింది. ఈ విధంగా, గోపికలు, కృష్ణుని సమీపంలో, ఆనందంతో, రాస క్రీడను అనుభవించారు.