శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ఉద్ధవుడు భగవంతుని పాదాల వద్ద విచారంతో ఇలా అడిగాడు: "ఓ గోవిందా! నీ భక్తుల కోరికను నెరవేర్చిన తరువాత నీవు ఈ లోకాన్ని విడిచి వెళ్ళబోతున్నావు. నా హృదయంలో ఉన్న ఈ గొప్ప ఆందోళనను వినిపించి, దయచేసి నాకు ఓదార్పు కలిగించు." "ఇప్పుడు భయంకరమైన కలి యుగం ప్రారంభమైంది. దుష్టులు మళ్ళీ పెరిగిపోతారు. మంచి వారూ, వారి సహవాసంతో, క్రూరులుగా మారిపోతారు. అప్పుడు భూమి భారంగా తలవంచి, గోవుగా రూపం ధరించి, నీకే ఆశ్రయం కోరుతుంది. కమలనయనా! నీతో సమానంగా రక్షించగలవాడు మరొకరు లేరు." "కాబట్టి, భక్తుల ప్రియుడా! దయచూపి, నీవు వెళ్ళిపోవద్దు. భక్తుల కోసం నీవు గుణరూపాన్ని ధరించావు, అయినా నీవు నిరాకారుడవు, చైతన్య స్వరూపుడవు. నీ లీలామయ రూపం లేకుండా భక్తులు భూమిపై ఎలా ఉండగలరు? నిరాకార రూపాన్ని పూజించడం కష్టమే. కాబట్టి, దయచేసి ఏదైనా మార్గం ఆలోచించు." ఉద్ధవుని ఈ మాటలు విన్న హరి, ప్రభాస క్షేత్రంలో లోతుగా ఆలోచించాడు: "నా భక్తులకు ఆధారం కోసం నేను ఏమి చేయాలి?" వెంటనే తన దివ్య తేజస్సును శ్రీమద్భాగవతంలో ప్రవేశపెట్టాడు. తాను కనిపించకుండా, భాగవత సముద్రంలో ప్రవేశించాడు. అందుకే, ఈ భాగవతం అక్షర రూపంలో ప్రత్యక్షమైన హరిస్వరూపమే. దానిని సేవించడం, వినడం, పఠించడం, దర్శించడం వల్ల పాపాలు నశిస్తాయి. భాగవతాన్ని ఏడు రోజులపాటు వినడం అన్నిటికంటే శ్రేష్ఠమైనది; ఇతర సాధనలను పక్కనబెట్టి, కలి యుగానికి ఇది ధర్మంగా ప్రకటించబడింది. ఈ ధర్మాన్ని కలి కోసం ప్రకటించారు—బాధ, దారిద్ర్యం, దురదృష్టం, పాపం తొలగించడానికి, కోపం, కామాన్ని జయించేందుకు. లేకపోతే, దేవతలకే విష్ణు మాయను విడిచిపెట్టడం ఎంత కష్టమో! సాధారణ ప్రజలకు అది ఎలా సాధ్యం? అందుకే, ఏడు రోజుల భాగవత శ్రవణమే విధిగా చెప్పబడింది. సూతుడు ఇలా చెప్పాడు: "ఆ సమయంలో, నాగశ్రవణ సభలో మునులు ఈ ధర్మాన్ని వెల్లడించిన వేళ, ఓ శౌనకా! అద్భుతమైన సంఘటన చోటుచేసుకుంది—విను. భక్తిదేవి, తన ఇద్దరు యువ కుమారులను చేతిపట్టుకుని, పవిత్ర ప్రేమను మూర్తిరూపంలో, 'శ్రీకృష్ణ, గోవింద, హరే, మురారి, నాథ' అనే నామాలను పదే పదే పలుకుతూ, హఠాత్తుగా ప్రత్యక్షమయ్యింది. ఆమె భాగవతార్థాల ఆభరణాలతో అలంకరించబడి, అద్భుతంగా వస్త్రధారణతో సభలో ప్రవేశించింది. మునులు ఆశ్చర్యపడి, 'ఈమె ఎవరు? ఎక్కడి నుంచి వచ్చారు?' అని పరస్పరం విచారించారు. అప్పుడు కుమారులు ఇలా చెప్పారు: 'ఈమె భాగవతకథ సారాంశం నుండి ఉద్భవించింది.' వారి మాటలు విని, భక్తి తన కుమారులతో కలిసి వినయంగా సనత్కుమారునికి నివేదించింది. భక్తి ఇలా అన్నది: 'ఈ భాగవతామృతంతో మీరు నన్ను పోషించారు. కలి యుగంలో నేను నశించిపోయాను. ఇప్పుడు నేను ఎక్కడ నివసించాలి? బ్రాహ్మణులు దయచేసి చెప్పండి.' మునులు చెప్పారు: 'ఓ భక్తిదేవి! నీవు భక్తుల మధ్య గోవిందుని రూపాలను సృష్టిస్తావు. ప్రేమను నిలిపి ఉంచేది నీవే. భవ రోగాన్ని నాశనం చేసే శక్తి నీవే. కాబట్టి, నీవు ఎప్పుడూ వైష్ణవుల హృదయాలలో దృఢంగా నివసించు.' కాబట్టి, కలి దోషాలు నీను చూడలేవు, వాటి శక్తి లోకంలో పనిచేయలేదు. మునుల ఆజ్ఞతో, భక్తి హరిభక్తుల హృదయాల్లో స్థిరమైంది. ఈ లోకాలన్నిటిలో దరిద్రులు అయినా, వారి హృదయాల్లో శ్రీహరిదేవుని భక్తి ఉంటే వారు నిజంగా ధన్యులు. ఎందుకంటే, హరిదేవుడు తన స్వస్థానాన్ని విడిచిపెట్టి, భక్తి బంధంతో వారి హృదయాల్లో ప్రవేశిస్తాడు. భాగవతుడని పిలవబడే వాడి మహిమ గురించి ఇంకేమి చెప్పాలి? అతని ఆశ్రయాన్ని తీసుకున్నవారు—వారే కాదు, ఆయన మాటలను చెప్పేవారు, వినేవారు కూడా—కృష్ణునితో సమత్వాన్ని పొందుతారు; ఇది మరే ఇతర ధర్మంలో సాధ్యపడదు. తర్వాత, సూతుడు ఇలా వివరించాడు: "వైష్ణవుల హృదయాల్లో ఉన్న ఆ అపూర్వ భక్తిని చూసి, భక్తజనవత్సలుడు అయిన భగవంతుడు తన స్వస్థానాన్ని విడిచాడు. అతను అడవి పుష్పమాలలతో అలంకరించబడి, మేఘశ్యాముడిగా, పీతాంబర ధరించి, మోహకరమైన రూపంతో, బంగారు కటిబంధంతో, ప్రకాశవంతమైన కిరీటం, కుండలాలతో దర్శనమిచ్చాడు. త్రిభంగి భంగిమలో మనోహరంగా, కౌస్తుభ మణితో అలంకృతుడై, కోటి మన్మథులను మించిన అందంతో, సుగంధ సాంద్రచందనంతో పూసుకుని, పరమానందమయుడై, మధురంగా వంశీని పట్టుకుని, తన భక్తుల పవిత్ర హృదయాల్లో ప్రవేశించాడు. వైకుంఠంలో నివసించే ఉద్ధవాది వైష్ణవులు, ఈ కథలను వినటానికి ఇక్కడ రహస్యంగా అవతరించారు. ఆ సమయంలో, విజయధ్వనులు, అపూర్వ రసపూరణ, పుష్పవర్షం, శంఖనాదాలు వినిపించాయి. ఆ సభలో ఉన్నవారు తమ శరీరాన్ని, ఇల్లును, తమను మరిచిపోయారు. వారి తపస్సులో తాము లీనమైపోయిన స్థితిని చూసి, నారదుడు ఇలా అన్నాడు: 'ఓ మునులారా! ఈ రోజు ఈ సభలో ఏడు రోజుల భాగవతకథ ఫలితంగా నాకు ఈ అపూర్వ వైభవం ప్రత్యక్షమైంది. ఇక్కడ ఉన్న అజ్ఞానులు, మోసగాళ్లు, జంతువులు, పక్షులు కూడా పాపరహితులవుతారు. కాబట్టి, మానవ లోకంలో, కలి యుగంలో మనస్సును పవిత్రం చేయడానికి, పాపాలను నశింపజేయడంలో, భాగవతకథ వినడాన్ని మించినది లేదు. ఏడు రోజుల భాగవతయాగం ద్వారా ఎవరు పవిత్రులవుతారు? దయగలవారు లోకహితార్ధం కొత్త మార్గాన్ని ప్రకటించారా? చెప్పండి.' అప్పుడు కుమారులు ఇలా వివరించారు: 'ఎల్లప్పుడూ పాపాలు చేసే, దుష్టచర్యలకు అలవాటుపడిన, మార్గభ్రష్టులైన, కోపాగ్నిలో కాలిపోయే, వంకర, కామపరులైన మనుష్యులు—వారు కలి యుగంలో భాగవతయాగం ద్వారా పవిత్రులవుతారు. అసత్యవాదులు, తల్లిదండ్రులను అవమానించే వారు, కామబలంతో మునిగిపోయిన వారు, ఆశ్రమధర్మం లేనివారు, ద్వేషపరులు, హింసకులు—వారు కూడా భాగవతయాగంతో పవిత్రులవుతారు. పాంచమహాపాతకాలు చేసే వారు, మోసపూరితులు, క్రూరులు, దయలేని రాక్షసులు, బ్రాహ్మణ ద్రవ్యాన్ని దోచేవారు, పరస్త్రీ సంగమం చేసే వారు—వారు కూడా భాగవతయాగంతో పవిత్రులవుతారు. శరీరం, వాక్కు, మనస్సుతో ఎల్లప్పుడూ పాపాలు చేసే వారు, మోసపూరితులు, హఠవంతులు, ఇతరుల ధనంతో సుఖపడే వారు, అపవిత్రులు, దురుద్దేశ్యులు—వారు కూడా భాగవతయాగంతో పవిత్రులవుతారు. ఇప్పుడు నేను మీకు ఒక పురాతన కథను చెప్పబోతున్నాను. దాన్ని వినటంతో పాపాలు నశిస్తాయి. తుంగభద్ర తీరంలో, ఒక అద్భుతమైన నగరం ఉండేది. అక్కడ నాలుగు వర్ణాల ప్రజలు తమ తమ ధర్మాన్ని అనుసరించి, సత్యవంతులుగా, పుణ్యకార్యాలలో నిమగ్నమై ఉండేవారు. ఆ నగరంలో ఆత్మదేవుడు నివసించేవాడు. వేదాలలో నిపుణుడు, శ్రుతి, స్మృతి పరంగా నైపుణ్యం గలవాడు, రెండవ సూర్యుని వంటి విజ్ఞానవంతుడు. అతనికి ధన సంపద తక్కువగా ఉండేది, కానీ లోకంలో పేరు ఉన్నవాడు. అతని భార్య ధుంధులి అని పిలవబడేది. ఆమె ఎల్లప్పుడూ తన మాట మీద నిలబడే వాడి, సుందరిగా, ఉన్నత కుటుంబంలో పుట్టింది. ఆమె లోకిక విషయాలలో ఆసక్తి గలదీ, కఠిన స్వభావముగలదీ, ఎక్కువగా మాట్లాడే వాడీ, గృహకార్యాల్లో నైపుణ్యం గలదీ, కంజుషీ, గొడవలకు ఆసక్తిగలదీ. ఈ విధంగా ఆ దంపతులు పరస్పరం ప్రేమతో కలిసి జీవించేవారు. ధనం, కామాలు ఉన్నా, వారి ఇంట్లోనూ ఇతర విషయాలలోనూ సంతోషం కలగలేదు.