శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

బర్హిష్మత్ కుమారులు చెట్లను అగ్నితో దహనం చేయగా, ఆ ఘోర దృశ్యాన్ని చూసిన బ్రహ్మదేవుడు అక్కడికి వచ్చాడు. ఆయన జ్ఞానబుద్ధితో వారిని శాంతింపజేశాడు, హితబోధలు చెప్పాడు. అప్పుడు, బ్రహ్మదేవుని ఆజ్ఞతో, స్వయంభువు సూచన ప్రకారం భయంతో మిగిలిన చెట్లు తమ కుమార్తెను ప్రజేతసులకు సమర్పించాయి. బ్రహ్మదేవుడు ఆజ్ఞతో ప్రజేతసులు ఆ మరిష అనే కుమార్తెను స్వీకరించారు. ఆమె ద్వారా, ఒక మహాపాపం కారణంగా, ప్రజాపతి జన్మించాడు. కాలచక్రంలో చాక్షుష మన్వంతరాంతర సమయం రాగానే, సృష్టి ప్రారంభంలో, విధి ప్రేరణతో ప్రజాపతి దక్షుడు తనకు కావలసిన సంతానాన్ని సృష్టించాడు. జనన సమయంలోనే తన తేజస్సుతో అందరినీ మించిపోయిన ఆ మహాపురుషుడు, తన కౌశల్యంతో ప్రజలకు ఉపకారం చేసినందున 'దక్షుడు' అనే పేరు పొందాడు. ఆ ఆదిమూర్తియైన పరమాత్మ, దక్షుడిని మరియు ఇతరులను సమస్త భూతజాతుల పరిపాలనకు, సృష్టికి నియమించాడు. ఈ విధంగా దేవతలు, మునులు, ప్రజలు సృష్టించబడగా, మరోవైపు వ్రజభూమిలో గోపికలు శ్రీకృష్ణుని స్మరించుకుంటూ ఈ విధంగా పాడారు: "నీ జన్మతో వ్రజభూమి మరింత శోభించిపోతోంది. లక్ష్మిదేవి ఎల్లప్పుడూ ఇక్కడే నివసిస్తుంది. ప్రియమైనవాడా! నీ భక్తులు ఎక్కడ చూసినా కనిపించాలి; నీ మీద ఆధారపడి జీవించే మేము నిన్ను వెతుకుతూ తిరుగుతున్నాము. శరదృతువులో నీ దృష్టి పద్మగర్భాన్ని మించిన అందాన్ని కలిగి ఉంటుంది. మనోహరుడా! మేము నీకు వేతనం తీసుకోని సేవకులం; వరప్రదుడా! నన్ను ఇక్కడ చంపడం నీకు సమంజసం కాదు కదా? నీ ఆరక్షణ వల్ల మేము ఎన్నో సార్లు నీళ్లలోని విషం, నాగాసురుడు, తుఫానులు, మెరుపులు, అగ్ని, వర్షదేవుని కుమారుడు, ఇంకా ఎన్నో ప్రమాదాల నుంచి తప్పుడు ప్రదేశాల్లో తప్పించబడ్డాము. నీకు గోపికల ఆనందమే కాదు; సమస్త జీవుల అంతర్యామివి నీవు. బ్రహ్మదేవుడు లోకరక్షణ కోసం ప్రార్థించగా, సాత్వత వంశంలో నీవు అవతరించావు. వృష్ణివంశశిరోమణీ! నీ పాదాలను ఆశ్రయించినవారిని భవభయంనుండి విముక్తి చేయావు. నీ పద్మాకరమైన చేతుల ఆశీస్సులు మమ్మల్ని తాకాలి. వ్రజ ప్రజలకు బాధను తొలగించే వీరుడా! నీ చిరునవ్వు నీ జనుల గర్వాన్ని తొలగిస్తుంది. మేము నీ సేవకులమై ఉంటాం; నీ మల్లికవదనాన్ని మాకు చూపించు. నమస్కరించేవారికి పాపాన్ని నాశనం చేయువాడా! గడ్డి మేపేవారితో నీవు తిరుగుతావు; అదృష్ట నివాసమా! నాగపాషాలపై నీ పాదాలు ప్రతిష్ఠించబడ్డాయి. అవే మమ్మల్ని తాకి మదిలోని వేదనను తొలగించు. నీ మధురమైన మాటలు, మనోహరమైన సంభాషణ, మనస్సుకు ఆనందమిచ్చే జ్ఞానంతో మమ్మల్ని మాయలో పడేస్తావు. కమలనయనా! నీ పెదవుల అమృతాన్ని మాకు పంచు. నీ కథలు బాధితులకు ప్రాణధార. కవులు వాటిని ప్రశంసిస్తారు; అవి పాపాన్ని తొలగిస్తాయి. విన్నవారికి శుభం, ఐశ్వర్యం కలుగుతుంది. వాటిని ఇతరులకు చెప్పేవారే నిజమైన దాతలు. ప్రియుడా! నీ నవ్వు, ప్రేమతో కూడిన చూపులు, ఆటలు, ధ్యానం—all శుభదాయకం. గుండెను తాకే రహస్య సంభాషణలు మన మనస్సును కలవరపెడతాయి. నీవు వ్రజను విడిచి, పశువులను మేపుతూ అడవిలో సంచరిస్తున్నపుడు, నీ పద్మపాదాలు రాళ్లు, గడ్డి, మొక్కలపై నడుస్తుంటాయి; మేము వేదనతో నిన్ను తలచుకుంటూ ఉంటాము. సాయంత్రం నీవు నీలవర్ణపు జుట్టుతో, అడవిపూలతో అలంకరించబడి, మేఘధూళిలో ముంచబడి, మళ్లీ మళ్లీ కనబడుతావు. నీ దర్శనంతో మాలో ప్రేమ కలుగుతుంది. నీ పద్మపాదాలు నమస్కారమిచ్చే వారికి కామదాయిని, లక్ష్మిదేవి పూజించేవి, ధ్యానయోగులకు శాంతిదాయకం. అవే మమ్మల్ని తాకి మన మనస్సులోని బాధను తొలగించు. నీ వంశీచాటుతో ముద్దుపెట్టుకున్న పెదవులు ప్రేమను పెంచుతాయి, దుఃఖాన్ని తొలగిస్తాయి, ఇతర వాంఛలను మరిపిస్తాయి. నీ పెదవుల అమృతాన్ని మాకు ప్రసాదించు. నీవు అడవిలో సంచరిస్తున్నపుడు, నిన్ను చూడని వారికి ఒక్క క్షణం యుగంలా అనిపిస్తుంది. నీ నల్లని కురులు, అందమైన ముఖాన్ని చూడాలనుకునే వారికి వారి కనురెప్పలే అడ్డుగా మారుతాయి. భర్తలు, కుమారులు, బంధువులు, సోదరులు, ఇతర బంధువులను పక్కనపెట్టి, మేము చివరికి నిన్ను ఆశ్రయించాము. నీ మార్గాన్ని తెలిసిన మేము, నీ పాటలకు మోహితులమై, రాత్రిపూట ఇంటికి తిరిగి వెళ్లే స్త్రీ ఎవరు? రహస్య సంభాషణలు, హృదయంలో కలిగే ప్రేమ, నీ నవ్వు, ప్రేమతో కూడిన చూపులు, విశాలమైన వక్షస్థలం—all ఇవే మమ్మల్ని మళ్లీ మళ్లీ ఆకర్షిస్తాయి, మనస్సును కలవరపరుస్తాయి. వ్రజవాసులకు మంగళప్రదమైన రూపమా! నీ సాన్నిధ్యమే సమస్త దుఃఖాన్ని తొలగిస్తుంది, లోకానికి శుభాన్ని ఇస్తుంది. నీ విరహంతో బాధపడుతున్నవారిని కొంతకాలం వదిలిపెట్టి, వారి వేదనను తగ్గించు. ప్రియుడా! నీ పద్మపాదాలను మేము మన హృదయంపై ఉంచుతాము, అవి గట్టిగా ఉంటాయేమో అని భయపడుతున్నాము. నీవు అడవిలో తిరుగుతున్నపుడు రాళ్లతో నీ పాదాలకు నొప్పి కలుగుతుందా? మేము నీ ప్రాణంతో జీవిస్తున్నాము; మనస్సు నిన్ను వదలదు. ఇందువల్ల, "గోపికా గీతం" అనే పేరుతో శ్రీమద్భాగవతంలో పది స్కంధంలో ముప్పై ఒకటవ అధ్యాయం ముగిసింది. ఇప్పుడు, రాముని భార్యలు ఆయన దేహాన్ని ఆలింగనం చేసుకుని అగ్నిలో ప్రవేశించారు. వసుదేవుని భార్యలు, హరివంశానికి చెందిన కోడళ్ళు, ప్రద్యుమ్నుని భార్యలు, అలాగే కృష్ణుని భార్యలు—రుక్మిణి మొదలైనవారు—అందరూ అగ్నిలో ప్రవేశించి ఆయనతో ఏకమయ్యారు. అర్జునుడు, ప్రియమైన మిత్రుడు కృష్ణుని వియోగంలో మునిగిపోయి, ఆత్మస్థైర్యాన్ని కలిగి, కృష్ణుని కథలు, సూక్తులు పాడుతూ తన మనస్సును ఓదార్చుకున్నాడు. తన కుటుంబానికి చెందిన మరణించినవారికి అర్జునుడు యోగ్యమైన అంత్యక్రియలు నిర్వహించాడు. హరి విడిచి వెళ్ళిన తర్వాత ద్వారకను సముద్రం క్షణంలో ముంచెయ్యగా, ప్రభువు నివాసమైన ప్రాసాదం మాత్రమే మిగిలింది. అక్కడ మధుసూదనుడు శాశ్వతంగా నివసిస్తూ, జ్ఞాపకంతో సమస్త దుష్టాన్ని తొలగించువాడుగా, శుభశుభకరమైనవాడిగా వెలుగుతాడు. మిగిలిన స్త్రీలు, పిల్లలు, వృద్ధులను అర్జునుడు తీసుకెళ్లి, వారిని ఇంద్రప్రస్థంలో వుంచి, వజ్రుని రాజుగా నియమించాడు. స్నేహితుల మరణాన్ని విని, రాజా! అర్జునుని తాతలు నిన్ను వంశపారంపర్యాన్ని కొనసాగించేవాడిగా చేసి, వారు మహాపథంలో ప్రయాణించారు. విష్ణువు, దేవతాధిపతిగా, ఆయన జన్మ, లీలలను విశ్వాసంతో విన్నవారు, చెప్పినవారు పాపాలనుండి విముక్తి పొందుతారు. ఇలా, హరి అవతారాలు, వీరచర్యలు, బాల్యక్రీడలను ఎక్కడైనా వింటూ, పాడుతూ, మనిషి పరమ భక్తిని, పరమయోగమార్గాన్ని పొందుతాడు. శరీర, గర్వం, కోపం, వాంఛతో మునిగినవాడు, ఇతర వాంఛావంతులతో కలసి పోరాడుతూ తనను తానే నాశనం చేసుకుంటాడు. ఈ పంచభూతమయమైన శరీరంలో, మూర్ఖుడు 'నేను', 'నాది' అనే అహంకార భావనను కలిగి, తప్పుడు బుద్ధిని కలిగి ఉంటాడు. మళ్ళీ, చెడ్డ మార్గాన్ని అనుసరించి, కడుపు, ఇంద్రియాల తృప్తికోసం పరితపిస్తూ, మునుపటిలాగే అంధకారంలోకి వెళ్తాడు. సత్యం, శౌచం, దయ, మౌనం, ధీ, శ్రీ, లజ్జ, కీర్తి, క్షమ, శాంతి, దమ, ఐశ్వర్య—all ఇవి లేని వారితో కలిసినపుడు, ఇవన్నీ తగ్గిపోతాయి. చంచలమైనవారు, మూర్ఖులు, నిరుత్సాహులు, అసద్జనులు, దయనీయులు, ఆటబొమ్మల వంటి స్త్రీలు—ఇలాంటి వారితో సాంగత్యం చేయకూడదు. ఈ విధంగా, భాగవత పురాణంలో పేర్కొన్న శ్రీకృష్ణుని లీలలు, గోపికా గీతం, ద్వారకావాసుల అంత్యక్రియలు, పరమార్థ బోధ—all మనకు ధర్మమార్గాన్ని, భక్తి మార్గాన్ని బోధిస్తాయి.