శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

వ్రజవనంలో గోపికలు కృష్ణుని కోసం వెతుకుతూ, ఆయన అడుగుల జాడలను గమనించసాగారు. "ఈ లతలు, చెట్లు ఎంత అదృష్టవంతులు!" అని వారు అనుకున్నారు. "గోవిందుని పదముల నుండి పుట్టే పరాగం వీటిపై పడుతోంది. బ్రహ్మ, శివుడు, లక్ష్మీదేవి కూడా ఆ పాదపద్మాలను తమ తలపై ధరించుకుంటారు. అలాంటి పాదరేణువు వీటి మీద పడటం ఎంత గొప్పదో!" అప్పుడు వారు మరింత ముందుకు వెళ్లగా, ఒక చోట కృష్ణుని ప్రియమైన గోపిక ఒక్కరినే తీసుకొని వెళ్లినట్లు గుర్తించారు. "ఇక్కడ ఆమె అడుగుల ముద్రలు లోతుగా ఉన్నాయి. కృష్ణుడు ఆమెను ఒంటరిగా తీసుకొని వెళ్లాడు. ఆమె అడుగుల జాడలు ఇకపై కనిపించడంలేదు. ఆమె పాదాలు మృదువుగా ఉండటంతో గడ్డి, మొక్కలు తగిలి నొప్పిగా ఉండి ఉండవచ్చు. అందుకే కృష్ణుడు తన ప్రియమైనవారిని ఎత్తుకొని పోయాడు," అన్నారు గోపికలు. మరొకచోట, వారు మరింత లోతైన అడుగుల ముద్రలను చూశారు. "ఇక్కడ కృష్ణుడు ప్రేమతో తన ప్రేయసిని మోస్తున్నాడు. ఇక్కడ ఆమెను దించిపెట్టి పువ్వులు పుట్టుకున్నాడు," అన్నారు. "చూడండి, ప్రతి అడుగులో ఆయన పాదముద్రలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి." అక్కడే మరో చోట, ఒక ప్రియుడు తన ప్రేయసి జుట్టును అలంకరించినట్టు కనిపించింది. "ఇక్కడ ఆమె కూర్చున్నప్పుడు ఆయన ఆమె జుట్టును అలంకరించాడు," అనుకున్నారు. కృష్ణుడు స్వయంగా పరిపూర్ణుడు, ఎటువంటి లోపమూ లేని పరమాత్మ. అయినా, తన ప్రేయసితో కలిసి ఉండటంలో ఆయన ప్రేమికుల దుఃఖాన్ని, స్త్రీల చంచలత్వాన్ని ప్రదర్శించాడు. ఈ విధంగా గోపికలు పరస్పరం మాట్లాడుకుంటూ, ఆశ్చర్యంతో అడవిలో తిరుగుతూ ఉండగా, ఆయన ప్రియమైన గోపికను తీసుకొని వెళ్లిన కృష్ణుడు ఆమెను ఒంటరిగా తీసుకెళ్లాడు. ఆమె తనలో తానే గొప్పదనంగా భావించింది: "ఇతర గోపికలను వదిలి, నా కోసమే కృష్ణుడు ఉన్నాడు. ఆయన నాకు సేవ చేస్తూ ఉన్నాడు," అని గర్వించుకుంది. అక్కడ అడవిలో మరింత లోపలికి వెళ్లిన తరువాత, ఆమె కేశవునితో ఇలా చెప్పింది: "నేను ఇక నడవలేను, నన్ను నీకు ఇష్టమైన చోటికి తీసుకెళ్లు." అప్పుడు కృష్ణుడు, "నా భుజంపై ఎక్కి రా," అని చెప్పాడు. అయితే వెంటనే కృష్ణుడు అక్కడినుంచి అంతర్ధానమయ్యాడు. ఆ గోపిక ఒక్కరే మిగిలి, దుఃఖంతో, ఆనందంతో, ఆశ్చర్యంతో, "హాయ్ ప్రభూ! ప్రియతమా! నీవెక్కడ? నీవెక్కడ? బలవంతుడా! నా స్నేహితుడా! నీ దయాపాత్ర అయిన నాకు కనిపించు!" అంటూ విలపించసాగింది. ఈ క్రమంలో, మిగతా గోపికలు కూడా అడవిలో తిరుగుతూ, కృష్ణుని జాడలు వెతుకుతూ, ఎక్కడికి పోయాడో తెలియక, తమ స్నేహితురాలిని చూసారు. ఆమెను చూసి, ఆమె గర్వమూ, మాధవుని ప్రవర్తన, తన దురదృష్టంతో ఎదురైన అపమానం గురించి విని, గోపికలు ఆశ్చర్యచకితులయ్యారు. చంద్రకాంతి ఉన్నంత కాలం వారు అడవిలో తిరిగారు. కానీ చీకటి పడిన తర్వాత, వారు తిరిగి వెనక్కు వచ్చారు. వారి మనస్సు అంతా కృష్ణుని ధ్యానంలో, మాటల్లో కృష్ణుని కథలు, చేయుల్లో ఆయనను అనుకరించడం, ప్రాణం అంతా ఆయనకే అర్పించడం—ఇలా వారు తమ ఇళ్ళను మర్చిపోయారు. తిరిగి యమునా తీరానికి చేరుకుని, ఆ గోపికలు కృష్ణుని కోసం ఎదురుచూస్తూ, ఆయనను స్మరిస్తూ, ఆయన గుణాలను ఆలాపించసాగారు. అప్పుడు, రాజా! కోపంతో వారు నోటివెంట అగ్ని, గాలిని విడుదల చేసినట్లు, భూమిని పాడుచేయాలన్నట్లు, సమ్వర్తకాగ్నిలా ప్రవర్తించారు. ఆ అగ్నిలో చెట్లు దగ్ధమవుతుండగా, బ్రహ్మ అక్కడికి వచ్చి, బర్హిష్మత్పుత్రులను జ్ఞానబుద్ధితో శాంతపరిచాడు. అందుకు భయభీతులైన మిగిలిన చెట్లు తమ కుమార్తెను ప్రాచేతసులకు ఇచ్చారు, స్వయంభువుని ఆదేశానుసారం. బ్రహ్మ ఆజ్ఞతో ప్రాచేతసులు మరిషాను స్వీకరించారు. ఆమె ద్వారా, ఒక గొప్ప అపచార ఫలితంగా, ప్రజాపతిగా ప్రసిద్ధి చెందిన దక్షుడు జన్మించాడు. చాక్షుష మన్వంతరాంతరంలో, సృష్టి ప్రారంభంలో, కాలచక్రం నడుస్తూ ఉండగా, దక్షుడు తన ఆశయానికి అనుగుణంగా సృష్టిని ప్రారంభించాడు. తన ఉద్భవంలోనే ఇతరులను మించిన కాంతితో వెలిగిన, తన స్వంత సామర్థ్యంతో, దక్షుడు అనే పేరు పొందాడు. ఆ ఆదిశక్తి, ఆ దక్షుణ్ని జీవుల సృష్టి, పరిరక్షణ కోసం నియమించి, ఇతడిని, ఇతరులను సృష్టికర్తలుగా నియమించాడు. అంతలో, గోపికలు కృష్ణుని కోసం ఇలా ప్రార్థించసాగారు: "నీ జన్మతో వ్రజభూమి మరింత పుష్పించింది. లక్ష్మీదేవి ఇక్కడ ఎల్లప్పుడూ నివసిస్తుంది. ప్రియతమా! నీ భక్తులు నీకోసం అన్ని దిశల్లో వెతుకుతున్నారు. నీతోనే వారి ప్రాణం నిలిచిఉంది. శరదృతువులో, నీ దృష్టి కమలహృదయాన్ని మించిన అందాన్ని హరిస్తుంది. మన్మథుని ప్రభూ! మేము నీకు వేతనం లేని సేవకులం. వరదా! మమ్మల్ని ఇక్కడ చంపడం నీకు తగినదా? నీరు విషమై ఉన్నప్పుడు, నాగాసురుడి రూపంలో వచ్చినప్పుడు, తుఫాన్లు, మెరుపులు, అగ్ని, వర్షదేవుని కుమారుడు, ఎక్కడెక్కడి నుంచి వచ్చిన అపాయాలనుండి, పరమాత్మా! నీవు మమ్మల్ని ఎన్నోసార్లు రక్షించావు. నీవు కేవలం గోపికలకు ఆనందదాయకుడే కాదు; ప్రతి జీవిలో అంతర్యామివి. బ్రహ్మదేవుడు లోకరక్షణ కోసం కోరగా, సాత్వత వంశంలో నీవు అవతరించావు. వృష్ణివంశశిరోమణీ! నీ పాదాలు ఆశ్రయంగా వేయడమే మమ్మల్ని సంసారభయాలనుండి విముక్తి చేస్తుంది. కమలాకరుడా! నీ మంగళకరమైన కరములను మా తలపై ఉంచు. వీరా! వ్రజవాసుల దుఃఖాన్ని తొలగించేవాడా! నీ నవ్వు నీ జనుల అహంభావాన్ని చెరిపేస్తుంది. మిత్రమా! మమ్మల్ని నీ సేవకులుగా అంగీకరించు. నీ కమలవదనాన్ని మాకు చూపించు. నమస్కారమును చేసే వారికి పాపాన్ని హరిస్తావు. గడ్డి మేతకూ వెళ్ళేవారిని అనుసరిస్తావు. శ్రీయాశ్రయుడా! నాగపటాలపై నీ పాదాలను ఉంచినావు. అవే మాకు హృదయవేదనను నివారించు. నీ మధురమైన మాటలు, ఆకర్షణీయమైన సంభాషణలు, మనస్సుకు హర్షం కలిగించే జ్ఞానం మనల్ని మాయలో పడేస్తున్నాయి. కమలనయనా! నీ పెదవుల అమృతాన్ని మాకు దయచేయు. నీ కథామృతం బాధపడే వారికి ప్రాణధార. కవులు ప్రశంసించేవి, పాపాన్ని తొలగించేవి. వినేవారికి మంగళం, సంపదను ఇస్తుంది. భూమిపై వాటిని వ్యాప్తిపరిచేవారు నిజంగా దాతలు. ప్రియతమా! నీ నవ్వు, ప్రేమతో కూడిన చూపులు, నీ లీలలు, నీ ధ్యానం—all మంగళకరాలు. హృదయాన్ని తాకే రహస్య సంభాషణలు మన మనస్సులను కలవరపెడతాయి. వ్రజనుండి నీవు ఆవుల మేతకెళ్లినప్పుడు, నీ పాదాలు రాళ్లు, గడ్డి, మొక్కలపై పడతాయి. మన హృదయాలు నీ కోసం తపించిపోతున్నాయి. సాయంకాలంలో, నీలవర్ణ జుటతో, అరణ్యపుష్పాల వదనంతో, మేఘధూలిలో మునిగిపోయి, మళ్ళీ మళ్ళీ కనిపిస్తూ, మన హృదయాల్లో ప్రేమను రగిలించేవాడివి. నమస్కారమును చేసే వారికి వరాలనిచ్చే నీ కమలపాదాలు, లక్ష్మీదేవి ఆరాధించే భూషణంగా, కష్టంలో ధ్యేయంగా, శాంతిని ప్రసాదించేలా ఉన్నాయి. ప్రియతమా! అవి మమ్మల్ని తాకి, మా వేదనను నివారించు. నీ బాసురీ ముద్దు పెట్టిన పెదవులు ప్రేమను పెంచి, దుఃఖాన్ని తొలగించి, ఇతర రుచులన్నింటినీ మరిపిస్తాయి. వీరా! నీ పెదవుల అమృతాన్ని మాకు ప్రసాదించు. నీవు అడవిలో తిరుగుతున్నప్పుడు, నిన్ను చూడలేకపోతే ఒక్క క్షణమే యుగంలా అనిపిస్తుంది. నీ వంకరు జుట్టు, అందమైన ముఖం, మన దురదృష్టవశాత్తూ మన కనురెప్పల వెనక దాగిపోతుంది. భర్తలను, కుమారులను, కుటుంబాన్ని, అన్నదమ్ములను, బంధువులను వదిలేసి, మేము చివరికి నిన్ను ఆశ్రయించాము, అచ్యుతా! నీ గీతాన్ని విని, నీ మార్గాన్ని తెలుసుకొని, ఏ స్త్రీ రాత్రి ఇంటికి తిరిగి వెళ్ళగలదు? రహస్య సంభాషణలు, హృదయంలో ప్రేమ ఉదయించడం, నీ నవ్వు ముఖం, ప్రేమతో కూడిన చూపులు, నీ విస్తారమైన వక్షస్సు—all repeatedly మన మనస్సులను ఆకర్షించి, మాయలో పడేస్తున్నాయి." ఇలా, గోపికలు కృష్ణుని ప్రేమలో లీనమై, ఆయన కోసం తపించసాగారు.