శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ముకుందుని పవిత్ర కీర్తి ఈ లోకాన్ని పవిత్రం చేస్తూ, ఆత్మశుద్ధిని కలిగించిన మహర్షి శుకదేవుని వచనాల ద్వారా ప్రవహించింది. ఎవరు దీనిని శ్రద్ధగా వింటారో వారు పరమపదాన్ని పొందుతారు; బంధాలన్నీ విడిచి, ఈ జన్మలో ఇక తిరుగుబాటు చేయరు. ఈ అద్భుతమైన పరమార్థ బోధ నేను ఇప్పుడు పొందాను. ఇది ఇహపర లోకాల్లో పురుషులు, స్త్రీలు చేయవలసిన కర్తవ్యాలపై ఉన్న సందేహాలను తొలగిస్తుంది. శుకుడు ఇలా చెప్పాడు: ఆ ప్రభువు అకస్మాత్తుగా కనబడకుండా పోయినప్పుడు, వ్రజ మహిళలు ఆయనను చూడలేక తపించిపోయారు. తమ నాయకుడి నుంచి వేరుపడిన ఆడ ఏనుగుల్లా బాధపడ్డారు. కృష్ణుని నడక, ప్రేమ, చిరునవ్వులు, చిలిపి చూపులు, మధురమైన మాటలు, లీలలు—ఇవి అన్నింటిలో వారు తలమునకలైపోయారు. లక్ష్మీపతియైన ఆయన రూపం వారిని ఆకర్షించింది. అందుకే వారంతా ఆయన్నే అనుకరించసాగారు; “నేనే కృష్ణుణ్ని” అని ప్రతి ఒక్కరు తనలో భావించుకున్నారు. నడక, నవ్వు, చూపు, మాటలు, ఇతర చర్యల్లోనూ వారు కృష్ణుని చేష్టలను అనుకరించారు. “నేనే ఆయన” అని ప్రతి గోపిక తన మనసులో నమ్మింది. అందరూ కలిసి పెద్దగా ఆయనను కీర్తిస్తూ, అడవి నుంచి అడవికి వెదుకుతూ తిరిగారు. వారు వేరు వేరు ఉండే చెట్లను ప్రశ్నించారు—వాటిలో పరమాత్మ ఉన్నాడని తెలుసుకుని, ఆకాశాన్ని అడిగినట్లు అడిగారు. “ఓ అశ్వత్థ, ప్లక్ష, న్యగ్రోధ చెట్లారా! మన మనసులను తన ప్రేమ చూపులతో, ప్రకాశవంతమైన చిరునవ్వులతో దోచుకున్న నందుని కుమారుడు మీ దారిలోనైనా పోయాడా?” అని అడిగారు. “ఓ కురబక, అశోక, నాగ, పున్నాగ, చంపక చెట్లారా! గర్విష్టులైన యువతుల మధ్య నవ్వుతో గర్వాన్ని తగ్గించే రాముని తమ్ముడు మీ దారిలోనైనా పోయాడా?” అని ప్రశ్నించారు. “ఓ పవిత్ర తులసీ! గోవిందుని పాదాలకు ప్రియమైనదా, మధుమకీటలతో చుట్టుముట్టబడి ఉన్నావు; నీతో అలంకరించబడిన ప్రియుడు అచ్యుతుడు ఇక్కడినుంచి పోయాడా?” అని అడిగారు. “ఓ మాలతి, మల్లిక, జాతి, యూతికా! మాధవుడు తన స్పర్శతో మిమ్మల్ని ఆనందింపజేశాడా?” అని పుష్పాలను ప్రశ్నించారు. “ఓ చూత, ప్రియాల, పనస, ఆసన, కోవిద, జంబు, అర్క, బిల్వ, బకుల, ఆమ్ర, కదంబ, నీప, యమునా తీరాన ఉన్న అన్నీ చెట్లారా! మన హృదయాలు ఖాళీగా ఉన్నాయి—కృష్ణుడు ఏ దారిలో వెళ్లాడో చెప్పండి” అని వేడుకున్నారు. “ఓ భూమాతా! నీవు ఏ తపస్సు చేసావు? నీవు ప్రకాశిస్తూ, కేశవుని పాదస్పర్శ ఉత్సవంతో ఆనందంగా రోమాంచితంగా ఉన్నావు. ఇది ఆయన పాదస్పర్శ వల్లా, పరాక్రమ deeds వల్లా, లేక వరాహరూపంలో నీవు ఆయనకు ఆలింగనం ఇచ్చావా?” అని అడిగారు. “ఓ సఖీ! అచ్యుతుడు తన ప్రియురాలిని ఆనందింపజేస్తూ, తన దేహంతో, చూపులతో ఆమెను సంతోషపెట్టడానికి ఇక్కడికి వచ్చాడా? ఆయన కంఠహారంలో ఉన్న సువాసన, ఆమె వక్షోజాల నుంచి వచ్చిన కుంకుమతో కలిసినది, ఇక్కడికి వెదజల్లుతోంది” అని భావించారు. “తన కమలదలపు చేతిని ప్రియురాలి భుజంపై ఉంచుకుని, రాముని తమ్ముడు తులసితో, మధుమకీటలతో కలిసి ఇక్కడ తిరుగుతున్నాడు. ఆయన చెట్లను ప్రేమగా చూసుకుంటూ వెళ్తుంటే, చెట్లు ఆయనకు నమస్కరిస్తున్నాయేమో” అని అనుకున్నారు. “ఈ లతలను అడగండి; అవి చెట్లను ఆలింగనం చేయడాన్ని చూడండి. ఆయన చేతి స్పర్శతో ఆనందంగా రోమాంచితమవుతున్నాయేమో!” అని అన్నారు. ఈ విధంగా, తమ మత్తులో మాట్లాడుకుంటూ, గోపికలు కృష్ణుని కోసం తపించుతూ, ఆయన లీలలను అనుకరించసాగారు. ఒకరు పూతనగా నటిస్తూ, తన వక్షోజాన్ని కృష్ణునికి పాలు తాగించడానికి ఇచ్చింది. ఇంకొకరు ఏడుస్తున్న శిశువుగా నటించగా, మరొకరు ఆమెను ఆదరించింది. మరొకరు శకటాసురునిగా నటించి, కాళితో తన్నబడింది. మరొకరు రాక్షసిగా నటిస్తూ, కృష్ణునిగా నటిస్తున్న వాణ్ని పట్టుకుంది. ఇంకొకరు గోకులంలోని శబ్దాన్ని అనుకరించి, ఆటలో భాగంగా ఒకరిని కాలితో లాగింది. కొందరు కృష్ణుడు, రాముడిగా నటిస్తూ, గోపబాలుల్లా ఆటలు ఆడారు. మరొకరు వత్సాసురునిగా, మరొకరు బకాసురునిగా నటించారు. దూరంగా ఉన్న ఒకరిని పిలుస్తూ, ఇంకొకరు కృష్ణుడు వేషంలో వంశీ వాయిస్తూ, ఆటలాడుతూ వెళ్ళింది. మిగిలిన వారు ఆమెను “బాగా చేశావు!” అని ప్రశంసించారు. ఒకరు తన భుజాన్ని మరోవారి భుజంపై వేసుకుని, “నేనే కృష్ణుడు, నా నడక చూడండి” అని తన మనసంతా ఆయనలో లీనమయ్యింది. “పవనమో, వర్షమో భయపడకండి; నేను మీకు రక్షణ ఏర్పాటుచేశాను” అని ఒకరు మరోవారిని ఒక చేతితో వస్త్రంతో కప్పింది. ఇంకొకరు మరొకరి తలపైకి ఎక్కి, “దుష్టురాలా, పో! నేను దుష్ట సంహారిణిగా పుట్టాను!” అని చెప్పింది. “ఓ గోపబాలికలారా! ఈ భయంకరమైన అరణ్యాగ్ని చూడండి! మీ కళ్ళు మూసుకోండి, నేను మిమ్మల్ని రక్షిస్తాను” అని మరొకరు అన్నారు. ఒక క్షీణమైన గోపిక, మరొకరిని పుష్పమాలతో ఉరికి కట్టి, “మకన చోరుడిని, మట్టికుండలు పగలగొట్టి నెయ్యి దొంగిలించినవాడిని బంధిస్తున్నాను!” అని నాటించింది. భయపడిన మరొకరు కళ్ళు మూసుకుని భయపడినట్లు నటించింది. ఈ విధంగా వృందావనంలోని చెట్లు, లతలను అడుగుతూ, వారు అటవీ మార్గంలో పరమాత్మ అయిన కృష్ణుని పాదచిహ్నాలను గుర్తించారు. ఆ పాదముద్రలు నందుని కుమారునివి; వాటిలో ధ్వజం, పద్మం, వజ్రం, అంకుశం, యవం వంటి గుర్తులు ఉన్నాయి. ఆ పాదచిహ్నాలను అనుసరించి గోపికలు ముందుకు సాగారు. అక్కడ కొంత దూరంలో ప్రియురాలి పాదముద్రలు దగ్గరగా ఉండటాన్ని చూసి, వారు విచారంగా ఇలా అన్నారు: “ఈ పాదముద్రలు ఎవరివి? నందుని కుమారుడితో కలిసి, ఆమె భుజంపై ఆయన చెయ్యివేసినట్లు, ఏనుగు ఆడ ఏనుగును ఆలింగనం చేసినట్లు ఉన్నాయి.” “ఈవిడ తప్పకుండా శ్రీహరిని పూజించింది. గోవిందుడు మమ్మల్ని వదిలి, ఆమెను రహస్యంగా తీసుకెళ్లాడు.” “ఈ లతలు, మొక్కలు ఎంత భాగ్యశాలులు! గోవిందుని పద్మపాదాల ధూళితో అలంకరించబడ్డాయి. ఆ పాదధూళిని బ్రహ్మ, శివుడు, లక్ష్మీదేవి తమ శిరస్సుపై ధరించడమే వారి పరమ మంగళం.” “ఇక్కడ ఆమె పాదముద్రలు లోతుగా పడినవిగా ఉన్నాయి. మమ్మల్ని వదిలి, కేవలం ఆమెను మాత్రమే తీసుకెళ్లి, అచ్యుతుడు ఆమె పెదవులను రహస్యంగా అనుభవిస్తున్నాడు. అక్కడినుంచి ఆమె పాదముద్రలు కనిపించడంలేదు. బహుశా, మృదువైన ఆమె పాదాలు గడ్డి, మొగ్గల వల్ల నొప్పిపడి, ప్రియుడు ఆమెను ఎత్తుకుని పోయాడు.” “చూడండి, గోపికలారా! ఇక్కడ పాదముద్రలు మరింత లోతుగా ఉన్నాయి—కృష్ణుడు ప్రేమతో ఆమెను మోస్తున్నాడు. ఇక్కడ అతను ఆమెను కింద పెట్టి పువ్వులు ఏరాడు.” “ఇక్కడ తన ప్రియురాలి కోసం పువ్వులు ఏరాడు; ప్రతి అడుగులోనూ ఆయన పాదముద్రలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.” “ఇక్కడ ప్రియుడు తన ప్రియురాలి జుట్టును అలంకరించాడు; ఆమె ఇక్కడ కూర్చుని ఉండగా, అతడు ఆమె జుట్టును అలంకరించాడు.” “ఆత్మతృప్తుడైన, స్వయంప్రకాశుడైన ఆయన, ఆమెతో ఆనందిస్తూ, ప్రేమికుల దౌర్బల్యాన్ని, స్త్రీల చంచలత్వాన్ని చూపించాడు.” ఈ విధంగా, గోపికలు ఇవన్నీ గమనిస్తూ, అయోమయంగా అడవిలో తిరిగారు. కృష్ణుడు ఇతర గోపికలను అడవిలో వదిలి, ఒక గోపికను మాత్రమే తీసుకెళ్లాడు. ఆ గోపిక తనను ఇతరులకంటే గొప్పదానిగా భావించింది: “కృష్ణుడు ఇతర గోపికలను వదిలి, నన్ను మాత్రమే పూజిస్తున్నాడు.” అంతలో, అడవిలో ఓ చోటికి చేరిన తరువాత, ఆమె గర్వంతో కేశవునితో ఇలా చెప్పింది: “నేను ఇక నడవలేను; నీకు ఇష్టమైన చోటికి నన్ను తీసుకెళ్ళు.” అప్పుడు ప్రియుడు “నా భుజంపై ఎక్కు” అని చెప్పాడు. కానీ వెంటనే కృష్ణుడు కనిపించకుండా పోయాడు. ఆ ప్రియురాలు దుఃఖంతో విలపించసాగింది.