శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ప్రాచీనబర్హి మహారాజు, రాజర్షిగా, తన కుమారులకు సృష్టి పరిరక్షణ విధులను బోధించి, అనంతరం తపస్సు కోసం కపిల మహర్షి ఆశ్రమానికి వెళ్లాడు. అక్కడ ఆయన, దృఢ సంకల్పంతో, ఏకాగ్రతతో, అన్ని ఆసక్తులను విడిచిపెట్టి, భక్తితో గోవిందుని పదపద్మాలను ఆరాధించాడు. ఆ విధంగా, ఆయన పరమాత్మతో ఏకత్వాన్ని పొందాడు. ఈ విధంగా, పాపరహితుడా, పరమాత్మ స్వరూపాన్ని గురించి దేవర్షి కపిలుడు ఉపదేశించిన ఈ జ్ఞానం ఎవడు పఠించినా, వినినావాడు, భౌతిక బంధాలనుండి విముక్తి పొందుతాడు. ముకుందుని ఈ పవిత్ర కీర్తి, ఆత్మశుద్ధితో పరిపూర్ణుడైన కపిల మహర్షి వచనాల ద్వారా ప్రవహించి, జగత్తును పవిత్రం చేస్తోంది. దాన్ని వినేవారు, పరమ పదాన్ని పొందుతారు; బంధాలన్నీ విడిచి, జనన మరణ చక్రంలో ఇక తిరుగరు. ఈ అద్భుతమైన పరమార్థ ఉపదేశం, నేను ఇప్పుడే పొందినది, స్త్రీపురుషుల కర్తవ్యాలపై, ఇహలోక, పరలోక సంబంధమైన సందేహాలన్నింటినీ నివృత్తి చేసింది. ఈ క్రమంలో, శుకదేవుడు ఇలా చెప్పాడు: ఓ రాజన్, ఆ సమయంలో, భగవంతుడు అకస్మాత్తుగా కనబడకుండా పోయినప్పుడు, వ్రజ స్త్రీలు, ఆయన దర్శనం లేక తీవ్ర వేదనతో, తమ నాయకుడిని కొల్పోయిన ఆనడుగుల్లాంటి స్థితిలో పడి బాధపడుతూ ఉండిపోయారు. లక్ష్మీపతిని స్మరించుకుంటూ, ఆయన నడక, ప్రేమ, నవ్వు, చంచల చూపులు, మధురమైన మాటలు, క్రీడలు—ఇవి అన్నింటిలో తాము లీనమై, ఆయనలో మనస్సు లయమైపోయింది. వారు ప్రతి ఒక్కరు, తనంతట తానే కృష్ణుడిని అనుభూతి చేస్తూ, ఆయన చలనాలు అనుకరించసాగారు. ఆ గోపికలు, నడక, నవ్వు, చూపు, మాటలు, ఇతర క్రీడల్లో, తమ ప్రియుడి రూపాన్ని స్వీకరించి, "నేనే కృష్ణుడు" అని భావిస్తూ, ఆయన వినోదాన్ని అనుకరించసాగారు. ఆ గోపికలు సమూహంగా కూడి, గట్టిగా కృష్ణుని పాటలు పాడుతూ, అడవి నుండి అడవికి తిరుగుతూ, ఆయన కోసం వెతుకుతూ, వేరు వేరు నిలబడిన చెట్లను ప్రశ్నించసాగారు. ఆ చెట్లు, పరమాత్మను అంతర్లీనంగా ధరించినవే. "ఓ అశ్వత్త, ప్లక్ష, న్యగ్రోధ చెట్లారా! మన మనస్సులను అపహరించే ప్రేమ చూపులతో, ప్రకాశవంతమైన నవ్వుతో నందునందనుడు ఇక్కడుగా వెళ్లాడా?" అని వారు అడిగారు. "ఓ కురబక, అశోక, నాగ, పున్నాగ, చంపక చెట్లారా! గర్విత మదాల మధ్య, నవ్వుతో గర్వాన్ని త్రుంచే రాముని తమ్ముడు ఇక్కడుగా పోయాడా?" అని ప్రశ్నించారు. "ఓ పవిత్ర తులసీ, గోవిందుని పాదాలకు ప్రియమైనదవు, తేనెటీగలతో చుట్టుముట్టబడి ఉన్నావు; నీతో అలంకరించబడిన ప్రియుడు, అచ్యుతుడు ఇక్కడుగా వెళ్లాడా?" అని అడిగారు. "మాలతి, మల్లిక, జాతి, యూతికా—మీతో తాను తాకి మిమ్మల్ని ఆనందింపజేసే మాధవుడు ఇక్కడుగా వెళ్లాడా?" అని వారు అడిగారు. "ఓ చూత, ప్రియాల, పనస, ఆసన, కోవిద, జాంబు, అర్క, బిల్వ, బకుల, ఆమ్ర, కదంబ, నీప, యమునా తీరమున ఉన్న అన్ని చెట్లారా! మా హృదయాలు ఖాళీగా ఉన్నాయి, కృష్ణుడు ఏ దారిలో వెళ్లాడో చెప్పండి" అని వేడుకున్నారు. "ఓ భూమిదేవీ! నీపై కేశవుని పాదాల తాకిడి పండుగతో, నీ రోమాలు ఆనందంతో నిటారుగా నిలిచినట్లుగా కనిపిస్తున్నాయి. ఇది ఆయన పాదస్పర్శ వల్లా, ఆయన మహాచర్యలు వల్లా, లేక వరాహరూపంలో నీకు ముద్దాడినందువల్లా?" అని ప్రశ్నించారు. "ఓ సఖీ! అచ్యుతుడు తన ప్రియ సఖిని దగ్గరకు వచ్చి, తన రూపంతో, చూపులతో ఆమెను ఆనందింపజేస్తున్నాడా? ఇక్కడికి గాలిలో వదులుతున్న పరిమళం, ఆయన మాలపై అతికిన కుంకుమ, ఆయన ప్రియ స్తనాల నుండి అంటుకున్నదే," అని వారు అనుమానించుకున్నారు. "తన కమలహస్తాన్ని ప్రియ సఖి భుజంపై ఉంచుకుని, రాముని తమ్ముడు, తేనెటీగలు, తులసితో పాటు ఇక్కడ సంచరిస్తున్నాడు. చెట్లు ఆయన ప్రేమ చూపుతో చూస్తూ నమస్కరిస్తున్నాయా?" అని ముచ్చటించారు. "ఈ లతలను అడగండి, అవి చెట్లను ఆలింగనం చేస్తూ, ఆయన చేతి తాకిడితో ఉల్లాసంగా రోమాంచితమై ఉన్నాయి." ఇలా, తమ పిచ్చితనం మధ్య, గోపికలు కృష్ణుని కోసం వెతుకుతూ, ఆయన వినోదాలను అనుకరించసాగారు. వారిలో ఒకరు, పూతన వేషం వేసుకుని, కృష్ణునికి పాలిచ్చేందుకు ముందుకొచ్చింది; మరొకరు, బిడ్డలా ఏడుస్తూ నటించింది; ఇంకొకరు, శకటాసురుని వేషంలో, పాదం ద్వారా తన్నబడింది. మరొకరు, రాక్షసుడి పాత్రలో, కృష్ణుని పాత్రధారిని పట్టుకుంది; ఇంకొకరు, గోకులంలోని గొయ్యిల శబ్దాన్ని అనుకరించి, పాదంతో లాగింది. కొందరు కృష్ణుడు, రాముడు వేషాల్లో గొపాలకులుగా ఆడారు; మరొకరు, వత్సాసురునిగా ఓడిపోయింది; ఇంకొకరు, బకాసురునిగా నటించింది. దూరంగా ఉన్న ఒకరిని, కృష్ణుడు పిలిచినట్లు పిలిచి, వెంట వెళ్లింది; ఆమె వంశీ వాయిస్తూ, వినోదంగా ఆడింది; మిగతావారు "బాగుంది!" అంటూ ప్రశంసించారు. మరొకరు, తన చేతిని సఖి భుజంపై ఉంచుకుని, "నేనే కృష్ణుడు, నా నడకను చూడండి" అని అనుభూతిలో మునిగిపోయింది. "గాలి, వానకు భయపడకండి; నేను మీ రక్షణను ఏర్పాటు చేశాను" అని ఒకరు, మరో సఖిని ఒక చేతితో వస్త్రంతో కప్పింది. ఒకరు, మరోదాని తలపైకి ఎక్కి, "దుష్టురాలా! పోయి పో! నేను దుష్ట సంహారకుడిగా జన్మించాను!" అని చెప్పింది. అక్కడ మరొకరు, "ఓ గోపికలు! ఈ భయంకరమైన అరణ్యాగ్ని చూడండి! మీ కళ్ళు మూసుకోండి, నేను త్వరగా మిమ్మల్ని రక్షిస్తాను" అని చెప్పింది. మరొక సన్నని గోపిక, మరోదాన్ని పువ్వులదండతో ఉరికి కట్టేసింది: "పోతలు పగలగొట్టి వెన్న దొంగిలించిన దొంగను బంధించాను!" అని చెప్పగా, భయంతో మరొకరు కళ్ళు మూసుకుని భయాన్ని నటించింది. ఇలా, వృందావనంలోని లతలు, చెట్లను అడుగుతూ, వారు అడవిలో పరమాత్మ అయిన కృష్ణుని పాదచిహ్నాలను గుర్తించారు. ఆ పాదముద్రలు, నందునందనుడివి, వాటిపై ధ్వజ, పద్మ, వజ్ర, అంకుశ, యవముద్రలు స్పష్టంగా కనిపించాయి. ఆ పాదముద్రలను అనుసరిస్తూ, గోపికలు ముందుకు వెళ్లారు. అక్కడ, కొన్ని పాదముద్రలు, వధువు పాదముద్రలతో కలిసిపోయి ఉండటం చూసి, వారు విచారంతో ఇలా అన్నారు: "ఈ పాదముద్రలు ఎవరివి? నందునందనుడితో కలిసి, తన భుజంపై చేయి ఉంచుకుని, ఏనుగు పాపను ఏనుగు ఆలింగనం చేసినట్టుగా వెళ్తోంది. ఈమె తప్ప మేమందరినీ వదిలేసి, గోవిందుడు ఆమెను రహస్యంగా తీసుకెళ్లడాన్ని బట్టి, ఆమె భగవంతుని విశేషంగా ఆరాధించినదని అనిపిస్తోంది." "ఈ లతలు, మొక్కలు ఎంత పుణ్యవంతమైనవో చూడండి—గోవిందుని పదపద్మాల ధూళితో అలంకరించబడి ఉన్నాయి. ఆ పదపద్మ ధూళిని బ్రహ్మ, శివుడు, లక్ష్మీదేవి, తమ శిరస్సు మీద పెట్టుకుంటారు." "ఈమె పాదముద్రలు బలంగా నాటుకుపోయి, మాకు బాధ కలిగిస్తున్నాయి; ఎందుకంటే, అచ్యుతుడు మమ్మల్ని వదిలి, ఆమెను మాత్రమే తీసుకెళ్లి, ఆమె పెదవులతో రహస్యంగా ఆనందిస్తున్నాడు. ఆ పాదముద్రలు మరింత ముందుకు లేవు—తుడిపాటి పూలు, గడ్డి వల్ల ఆమె నాజూకు పాదాలు నొప్పిపడటంతో, ప్రియుడు ఆమెను ఎత్తుకుని పోయాడు." "ఇక్కడ చూడండి, గోపికలూ! ఈ పాదముద్రలు మరింత లోతుగా ఉన్నాయి—కృష్ణుడు ప్రేమ భారంతో తన ప్రియురాలిని మోస్తున్నాడు. ఇక్కడ, ప్రియురాలికోసం పువ్వులు తీయడానికి ఆమెను నేలపై దింపాడు." "ఇక్కడ, ప్రియురాలి కోసం పువ్వులు తీసుకున్నాడు; ప్రతి అడుగులో ఆయన పాదముద్రలు స్పష్టంగా ఉన్నాయి." "ఇక్కడ, ప్రియురాలి జుట్టు అలంకరించాడు; ఆమె కూర్చుని ఉండగా, ఆయన జుట్టు కుదిద్దాడు." "ఆత్మనందుడైన, స్వయంపూర్తి పరమాత్మ అయినా, ఒకే ఒక్క ప్రియురాలితో రహస్యంగా ఆనందించాడు; ఇది ప్రేయసుల దుర్బలతను, స్త్రీ సహజ చంచలత్వాన్ని చూపిస్తుంది." ఇలా, ఈ సంగతులన్నీ చెప్పుకుంటూ, గోపికలు మత్తులో, అయోమయంలో అడవిలో తిరిగారు. కృష్ణుడు మిగతా గోపికలను వదిలి, ఒక గోపికను మాత్రమే తీసుకుని అడవిలోకి వెళ్లాడు...