శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ప్రమాదాలన్నీ అధిగమించి, ధర్మాన్ని కోరుకునే స్త్రీలు తమ భర్త దురాచారుడైనా, దురదృష్టవంతుడైనా, వృద్ధుడైనా, మూర్ఖుడైనా, రోగగ్రస్తుడైనా, లేదా పేదవాడైనా, అతన్ని విడిచిపెట్టకూడదని భగవంతుడు ఉపదేశించాడు. భర్తేతర పురుషునితో సంబంధం కలిగి ఉండటం వల్ల సతీస్త్రీలకు పరలోక సుఖం కలగదు; అది అపకీర్తి, తక్కువ ఫలితాలు, బాధ, భయం కలిగించడమే కాక, ఎక్కడైనా నిందించబడుతుంది. "నాతో శరీర సమీపం కన్నా, వినడం, చూడడం, ధ్యానం చేయడం, లేదా నా కీర్తిని పాడడం ద్వారానే భక్తి కలుగుతుంది. అందువల్ల, మీ ఇళ్ళకు తిరిగి వెళ్లండి," అని గోవిందుడు గోపికలకు చెప్పాడు. ఈ మాటలు వినగానే, గోవిందుని మాటలు హృదయాన్ని నొప్పించాయి. వారి ఆశలు భగ్నమై, గోపికలు తీవ్రమైన ఆవేదనలో మునిగిపోయారు. కన్నీటి ముద్దలతో ముఖాలు తుడుచుకుంటూ, ఊపిరి తీయడం వల్ల పెదాలు వాడిపోవడం, కాళ్లతో నేలపై గీతలు గీయడం, కన్నీటి ముద్దలు అలంకారాల కుంకుమతో కలిసిపోయి వక్షోజాలను తడిపేయడం—ఇలా వారు మౌనంగా నిలబడి, కృష్ణుని తలచుకుంటూ, ఆయన కోసం తమ మనసును పూర్తిగా అర్పించినవారు, కన్నీటి ముద్దలు తుడుచుకుంటూ, గొంతు నిండిన స్వరంతో కొంతమంది మాట్లాడారు. "ప్రభూ! ఇంత కఠినంగా మాట్లాడకండి. ఇది మీకు తగదు. మేము అన్నీ విడిచిపెట్టి మీ పాదాల దగ్గరకు వచ్చాము. మీ భక్తులను మీరు నిరాకరించకూడదు. మోక్షాన్ని కోరేవారిని పరమాత్మ ఎప్పుడూ విడిచిపెట్టడు కదా!" "ధర్మాన్ని బోధించే మీరు, భర్త, పిల్లలు, మిత్రులను సేవించడమే స్త్రీ ధర్మమని చెప్పారు. అది సరే. కానీ, ఆ ధర్మానికి మూలమైన మీరు, జీవుల అంతరాత్మ, మాకు అత్యంత ప్రియమైనవారు." "జ్ఞానులు తమ ప్రేమను మీ మీదే పెట్టుకుంటారు. భర్తలు, కుమారులు, ఇతరులు బాధ కలిగించేవారు. కాబట్టి, కరుణ చూపండి, ప్రియతమా! మేము మీపై పెట్టుకున్న ఆశను తొలగించకండి, కమలనయనా!" "మా మనస్సులు మీవల్ల అపహరించబడి, ఇళ్ళకు తిరిగి వెళ్లలేవు. మా చేతులు ఇంటి పనిలో నిమగ్నం కావు. మా కాళ్లు మీ పాదాల నుంచి కదలవు. మరి మేము వ్రజకు ఎలా వెళ్ళగలం? ఇంకేమి చేయగలం?" "ప్రియ, మీ పెదవుల అమృతాన్ని, నవ్వును, చూపును, మధురగీతాలను మాకు ప్రసాదించండి. లేకపోతే, వేరుపు వేడిలో కాలిపోయి, మేము ధ్యానంలో మీ పాదాల దగ్గరకు చేరిపోతాము." "కమలనయనా! మీ పాదాలను తాకినప్పటి నుంచి, లక్ష్మీదేవికి కూడా క్షణమాత్రం లభించిన ఆ పాదాలను మేము తాకినప్పటి నుంచి, ఇంకెవరి ముందూ నిలబడలేకపోతున్నాం. మేము పూర్తిగా మిమ్మల్ని మోహించబడ్డాం." "లక్ష్మీదేవి కూడా మీ ఛాతిపై స్థానం పొందినా, మీ పాదధూళికోసం తపించేది. మీ దృష్టికోసం ఇతర దేవతలు కూడా తపిస్తారు. మేము కూడా మీ పాదధూళికి శరణాగతులమయ్యాం." "కాబట్టి, దుఃఖాన్ని తొలగించే దేవా! మేము ఇళ్ళను వదిలి, మీ పాద సేవకే వచ్చాము. మానవమణి! మీ నవ్వు, చూపు కోసం మా హృదయాలు తపిస్తున్నాయి. మమ్మల్ని మీ దాసీలుగా చేసుకోండి." "మీ ముఖం చుట్టూ జడలు, చెంపపై ఒలికే కుండలాలు, పెదవుల అమృతం, నవ్వు చూపులు, భయాన్ని తొలగించే భుజాలు, లక్ష్మీ నివాసమైన ఛాతి—ఇవన్నీ చూసి, మేము మీ సేవకులం కావాలనుకుంటున్నాం." "మూడు లోకాలలో ఏ స్త్రీ అయినా, మీ మధురమైన మాటలు, దివ్యకార్యాలు వినగానే, మోహింపబడకుండా ఉండగలదా? మీ అందాన్ని చూసి, పశువులు, పక్షులు, వృక్షాలు, జింకలు కూడా ఆనందిస్తుంటే, మేమెందుకు మోహించకూడదు?" "మీరు వ్రజలో భయాన్ని, దుఃఖాన్ని తొలగించేందుకు ప్రత్యక్షమయ్యారు. దేవతలను రక్షించేవారు ఎలా ఉంటారో అలా. దుఃఖితులకు మిత్రుడవు. మేము మీ దాసీయుల తలపై, వక్షోజాలపై కమలదళ పాదాన్ని ఉంచండి." ఈ విధంగా గోపికల బాధతో కూడిన మాటలు విన్న యోగేశ్వరుడు కృష్ణుడు, స్వయంగా తృప్తిగా ఉన్నప్పటికీ, కరుణగా చిరునవ్వుతో వారిని ఆనందపరిచాడు. ఆ స్త్రీల మధ్యలో, వారి ముఖాలు ఆయన చూపుతో వికసించగా, అచ్యుతుడు తెల్ల మల్లెపూల వలె ప్రకాశించే నవ్వుతో, నక్షత్రాల మధ్య చంద్రుడిలా, వారితో కలిసి వెలిగాడు. వందలాది గోపికలతో కలిసి, వారు పాడితే ఆయన పాడుతూ, వైజయంతీమాల ధరించి, అడవిలో సంచరించేవాడు. గోపికలతో కలిసి నదీ తీరానికి చేరుకొని, చల్లని మట్టి తీరంలో, కమలాల పరిమళంతో కూడిన మృదువైన గాలిలో, ఆనందంగా విహరించాడు. ఆయన చెలియలతో, ఆలింగనాలు, ఆటపాటలు, సడలిన నడుము బంధాలు, గోపికల నఖస్పర్శ, నవ్వులు, చూపులు, చిరునవ్వులతో, మధురమైన ప్రేమను రేపుతూ, వ్రజ సుందరీలను ఆనందపరిచాడు. ఈ విధంగా, మహాత్ముడైన కృష్ణుని అనుగ్రహాన్ని పొందిన ఆ గర్విత గోపికలు, భూమిపై తాము అత్యంత భాగ్యవంతులమని భావించాయి. అయితే, వారి అదృష్టం వల్ల వచ్చిన గర్వాన్ని గమనించిన కేశవుడు, వారిని శాంతపరిచేందుకు, వారికి మరింత కృప చూపేందుకు, అక్కడి నుండి అంతర్ధానమయ్యాడు. ఇంతగా, శ్రీమద్భాగవత మహాపురాణంలో, పదహారు భాగాలున్న పదవ స్కంధంలో, ఈ ఇరవై తొమ్మిదవ అధ్యాయం ముగిసింది. ఈ జగత్తులో భయాన్ని తొలగించేందుకు, తన భక్తులకు జ్ఞానామృతాన్ని ప్రసాదిస్తూ, వేదాల సారాన్ని తేనెను గ్రహించే తేనెటీగలా, కృష్ణుడు ఉపదేశించిన పరమపురుషుడికి నమస్కారం. హరి, సమస్త జీవుల అంతరాత్మ, ప్రకృతి అధిపతి; ఆయన పాదాలే ఆశ్రయం, వాటివల్లే జనులకు రక్షణ లభిస్తుంది. ఆయనే అత్యంత ప్రియమైన స్వరూపం, ఆయన వల్ల ఎలాంటి భయమూ ఉండదు. ఇది గ్రహించినవాడే నిజమైన జ్ఞాని; అలాంటి జ్ఞానినే గురువు—హరి స్వయంగా. ఈ సంగతిని నారదుడు చెప్పారు: "ఓ ఉత్తమ పురుషుడా! మీ ప్రశ్నకు ఇలా సమాధానం చెప్పాను. ఇప్పుడు నేను చెప్పబోయే ఈ రహస్యాన్ని శ్రద్ధగా వినండి." "ఒక చిన్న జీవి, మృదువైనవారి మధ్య ఆశ్రయం కోరుతూ, ఆరు కాళ్ల కలిగినవారి మధురగీతలకు ఆకర్షితుడై, వారి ధ్వనికి మోహితుడై, ముందు ఉన్న నక్కలను గమనించకుండా ముందుకు సాగుతాడు. వెనుక, వేటగాడు వేసిన బాణంతో గాయపడిన జింక అతన్ని వెంబడిస్తుంది." "ఇది ఇలా అర్థం: మృదువైన స్వభావం గల స్త్రీల మధ్య ఆశ్రయం, పుష్ప సుగంధంలా స్వల్పమైనదే. కామం వల్ల కలిగే తాత్కాలిక సుఖం కోసం, మనసు ఆ సంయోగంలో నిమగ్నమవుతుంది. ఆరు కాళ్లవారి పాటల మాదిరిగా, స్త్రీల మధుర వాక్కులు చెవిని ఆకర్షిస్తాయి. ముందు నక్కల మాదిరిగా, కాలం మన జీవనదిన రాత్రులను క్రమంగా తినేస్తుంది. ఇంట్లో సుఖాల్ని ఆస్వాదిస్తూ, మనం దీన్ని గమనించము. వెనుక, వేటగాడు అయిన మరణుడు, తన బాణంతో మన హృదయాన్ని గాయపరుస్తాడు. రాజా! ఈ విధంగా మనసు పీల్చబడిన జీవిని నీవు జాగ్రత్తగా పరిశీలించు." "కాబట్టి, జింక ప్రవర్తనను గమనించి, నీ మనసును హృదయంలో నియంత్రించు. స్త్రీల సాంగత్యాన్ని, సమూహగీతాలను విడిచి, హంసాశ్రయాన్ని స్వీకరించు. క్రమంగా తృప్తిగా ఉండి, శాంతంగా ఉపసంహరించు." రాజు ఇలా అడిగాడు: "ఓ బ్రాహ్మణా! భగవంతుడు చెప్పిన మాటలను నేను వినాను, ఆలోచించాను. ఈ విషయాన్ని గురువులు తెలుసు కదా? మరి వారు ఎందుకు వివరించరు?" "మీ మాటల వల్ల నా సందేహం తొలగిపోయింది. ఇంద్రియాలకు అందని విషయాల్లో మునులు కూడా మాయలో పడతారు." "ఇక్కడ మానవుడు ఏ కార్యాన్ని చేసి, ఈ శరీరాన్ని విడిచిపెడితే, మరో శరీరంలో ఆ ఫలితాలను అనుభవిస్తాడు." "వేదాలను తెలిసినవారిలో ఈ విషయంపై చర్చ ఉంది: చేసిన కర్మలు దాచబడినవే, ప్రత్యక్షంగా కనిపించవు." నారదుడు ఇలా చెప్పాడు: "ఏ కర్మలు చేసినా, అవే తదుపరి జన్మలో, సూక్ష్మశరీరం, మనస్సు ద్వారా నిరంతరం అనుభవిస్తాడు." "ఎలా అంటే, మానవుడు నిద్రలో శ్వాస తీసుకుంటున్న శరీరాన్ని వదిలిపెట్టినట్టు, ఆ కర్మఫలాలను ఆ శరీరంతో కానీ, లేదా మరొక శరీరంతో కానీ అనుభవిస్తాడు." "ఈ జీవి, 'నేను ఇదిని' అని మనసుతో గ్రహించిన దేనికైనా, ఆ కర్మ ఫలితాన్ని పొందుతాడు. దాని వల్లే పునర్జన్మ జరుగుతుంది." "ఇంద్రియాల చర్యల ద్వారా మనస్సును ఊహించినట్టు, గత జన్మల కర్మలను మనస్సు ప్రవర్తన ద్వారా గుర్తించవచ్చు." "ఈ శరీరంతో అనుభవించనివి, చూడనివి, విననివి ఉన్నా, ఎప్పుడో ఆ రూపాన్ని తనలోనే గ్రహించవచ్చు." ఇలా, శ్రీమద్భాగవతంలోని ఈ అధ్యాయం, భక్తి, ధర్మం, జీవనరహస్యాల బోధతో ముగిసింది.