శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

వ్రజ మహిళలు, భర్తలు, తండ్రులు, అన్నలు, బంధువులచేత ఎంతగా ఆపబడినా, వారి హృదయాలను గోవిందుడు ఆకర్షించడంతో, వారిని ఎవరూ నిలిపివేయలేకపోయారు. కొంతమంది గోపికలు ఇంటి నుంచి బయటకు రాలేకపోయినా, వారు కృష్ణుని ధ్యానంలో లీనమై, కళ్ళు మూసుకుని ఆయనను మనసారా ధ్యానించారు. ప్రియుడి విరహ వేధన భరించలేక, వారి దుఃఖం అంతా అపవిత్రతను దూరం చేసింది. ధ్యానం ద్వారా వారు అచ్యుతునితో ఏకత్వాన్ని పొందారు. ఆ ఆనందంతో వారి దురదృష్టం అంతా తొలగిపోయింది. ఈ విధంగా పరమాత్మతో, ప్రియుని భావంతో కూడిన ఏకత్వాన్ని పొందిన గోపికలు, ప్రకృతి గుణాలనుండి నిర్మితమైన తమ శరీరాలను, బంధనాలను వెంటనే విడిచిపెట్టారు. ఇదంతా విన్న రాజా పరీక్షిత్, "ఓ మునీశ్వరా! వ్రజ మహిళలు కృష్ణుని పరమ ప్రియుడిగా మాత్రమే చూశారు, బ్రహ్మస్వరూపుడిగా కాదు. అప్పుడు గుణ ప్రవాహం ఎలా నిలిచిపోయింది? గుణాలతో కూడిన విషయాలపై మనస్సు నిలిపిన వారికి అది సాధ్యమా?" అని ప్రశ్నించాడు. శుకమహర్షి సమాధానమిచ్చాడు: "ఇది నీకు ముందే చెప్పాను. హర్షికేశుడిని ద్వేషించిన దుష్టుడు శిశుపాలుడికూడా మోక్షాన్ని పొందాడు. మరి, పరమాత్ముని పట్ల భక్తితో ఉన్నవారు ముక్తిని పొందడంలో ఆశ్చర్యమేముంది? ప్రజల హితార్థంగా, ఆ పరమేశ్వరుడు, అవ్యయుడు, అపారుడు, గుణాలకు అతీతుడు అయినా, అన్ని గుణాలకు ఆధారమైన ఆత్మగా అవతరిస్తాడు. హరి పట్ల ఎవరైనా తమ కోరిక, కోపం, భయం, మమకారం, ఐక్యత, స్నేహాన్ని నిరంతరం కేంద్రీకరిస్తే, వారు ఆయనలో లీనమైపోతారు. కాబట్టి, ఓ రాజా! ఇందులో ఆశ్చర్యపడకూడదు. యోగేశ్వరులయందరిలో అధిపతి అయిన అజన్ముడైన కృష్ణునిచేతే ఇలాంటి ముక్తి లభిస్తుంది." ఇంతలో వ్రజ మహిళలు కృష్ణుని దగ్గరకు వచ్చారు. అప్పుడు ప్రభువు, మధురమైన మాటలతో వారి మనసులను మాయలో పడేసేలా ఇలా పలికాడు: "ఓ సౌభాగ్యవతులారా! మీ రాకకు సుస్వాగతం. నేను మీకు ఏం చేయగలనో చెప్పండి. వ్రజలో అన్నీ బాగున్నాయా? మీరు ఇక్కడికి రావడానికి కారణం చెప్పండి. ఈ రాత్రి భయంకరంగా ఉంది, క్రూర జంతువులతో నిండి ఉంది. మీరు ఇక్కడ ఉండడం సమంజసం కాదు. వెంటనే వ్రజకు తిరిగి వెళ్లండి. మీ తల్లిదండ్రులు, కుమారులు, అన్నదమ్ములు, భర్తలు, అందరూ మిమ్మల్ని వెతుకుతున్నారు. వారి మనస్సులో కలవరాన్ని కలిగించకండి. మీరు అడవిని, పుష్పాలతో అలంకరించబడిన దాన్ని, చంద్రప్రభతో ప్రకాశించబడినదాన్ని, యమునానదిని, మల్లెపూల వాసనతో కూడిన గాలిని చూశారు. ఇక ఆలస్యం చేయకుండా, మీ ఊరికి తిరిగి వెళ్లి, భర్తలకు సేవ చేయండి. పిల్లలు, దూడలు ఏడుస్తున్నాయి—వెళ్లి వారిని పోషించండి. లేదా, నన్ను పట్ల మీకున్న అపారమైన ప్రేమవల్ల మీరు వచ్చారా? అది సహజమే, ఎందుకంటే సకల భూతాలు నన్ను ఆకర్షిస్తాయి. కానీ, సతీస్వధర్మం భర్తలకు సేవ చేయడమే, బంధువులను పోషించడమే, పిల్లలను సంరక్షించడమే. భర్త దుష్టుడైనా, దురదృష్టుడైనా, వృద్ధుడైనా, మూర్ఖుడైనా, రోగిగానో, పేదగానో ఉన్నా, ధర్మాన్ని కోరే స్త్రీలు భర్తను విడువకూడదు. భర్త కానివారితో సంయోగం పరలోకాన్ని ఇవ్వదు; అపకీర్తి, బాధ, భయం తప్ప మరొకటి తరం కాదు. వివరంగా చెప్పాలంటే, వినడం, చూడడం, ధ్యానం, పాడటం ద్వారా నాకు భక్తి కలుగుతుంది; శరీర సమీపత వల్ల కాదు. కాబట్టి, మీరు ఇక్కడ ఉండకండి, ఇంటికి వెళ్లండి." ఈ మాటలు వినగానే, గోవిందుని మాటలు హృదయాన్ని గాయపరిచాయి. గోపికలు తీవ్ర నిరాశతో, ఆందోళనలో మునిగిపోయారు. వారి ముఖాలను తుడుచుకుంటూ, నిస్సహాయతతో, కళ్లలో కన్నీళ్లు, పెదవులు వాడిపోయి, నేలపై కాలితో గీయుతూ, అలంకారాల రంగు కలిసిన కన్నీళ్లతో వక్షసం తడిపారు. కృష్ణుని కోసం తపించిపోతూ, ఆయన కోసం అన్ని కోరికలను త్యజించిన వారు, కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ, గొంతు నిండిన దుఃఖంతో కొంతమంది మాట్లాడారు. ఇప్పుడు గోపికలు ఇలా అన్నారు: "ప్రభూ! ఇలాంటి కఠిన మాటలు పలకకండి. మేము అన్నీ వదిలి, మీ పాదాలకు వచ్చాము. మీ భక్తులను కఠినంగా తిరస్కరించకండి. మోక్షాన్ని కోరేవారిని పరమాత్ముడు ఎప్పుడూ వదలడు. మీరు ధర్మాన్ని బోధించేవారు, భర్త, పిల్లలు, స్నేహితులకు సేవ చేయమన్నారు. అది నిజమే. అయినా, మీరు ధర్మశాస్త్రంలో గురువు, అందరి ప్రియుడు, ఆత్మ, స్నేహితుడు. తెలివైనవారు తమ ప్రేమను మీలోనే కేంద్రీకరిస్తారు. భర్తలు, పిల్లలు, ఇతరులు మనకు బాధే ఇస్తారు. కాబట్టి, పరమేశ్వరా! మేము ఎన్నాళ్లుగానో పోషించిన ఆశను మీరు త్రుంచవద్దు. ముద్దువదనుడా, మీరే మాకు ప్రాణం. మీరు మనస్సును దోచేసిన తర్వాత, అది ఇంటికెళ్లదు; చేతులు పనిలో నిమగ్నం కావు; పాదాలు మీ పాదాలనుండి కదలవు. మేము ఎలా వెళ్ళగలం? ఇంకేమి చేయగలం? ప్రియుడా, మీ పెదవుల అమృతాన్ని, నవ్వును, చూపును, మధుర గీతాన్ని మాకు ప్రసాదించండి. లేకపోతే, విరహాగ్నిలో కాలిపోతూ, ఈ శరీరాన్ని వదిలి, ధ్యానంలో మీ పాదాలదగ్గరకు వస్తాము. పద్మనేత్రుడా! మీ పాదాలను ఒక్క క్షణమైనా తాకినప్పటినుంచి, మేము ఎవరి ముందూ నిలబడలేకపోతున్నాం. మీరు మమ్మల్ని పూర్తిగా మోహపరిచారు. లక్ష్మీదేవి సైతం మీ పాదధూళిని కోరింది. ఆమె మీ వక్షస్థలం మీద స్థానం పొందినా, సేవకులతో గర్వించగలిగినా, మళ్ళీ దాన్ని కోరింది. మీ చూపుకోసం ఇతర దేవతలు కూడా ప్రయత్నిస్తారు. మేమూ అట్లే మీ పాదధూళికి శరణు వచ్చాము. కాబట్టి, దుఃఖాన్ని తొలగించేవాడా! మేము ఇల్లును వదిలి, మీ పాదాలకు సేవకులమయ్యేలా వచ్చాం. మిమ్మల్ని చూడాలని, మీ నవ్వు, చూపు కోసం మనస్సు తపిస్తుంది. మమ్మల్ని సేవకులుగా అంగీకరించండి. మీరు జుట్టు అలంకారంతో, చెవిపోగులు మెరిసే చెక్కులతో, పెదవుల అమృతంతో, నవ్వుతో, చూపుతో, భయాన్ని తొలగించే భుజాలతో, లక్ష్మీ నివసించే వక్షస్థలంతో కనిపించగానే, మేము మిమ్మల్ని సేవించాలనుకుంటున్నాం. మిమ్మల్ని చూసి, మీ మధురమైన మాటలు, దివ్య కృత్యాలు విని, మూడు లోకాలలో ఏ స్త్రీ మాయపడకుండా ఉంటుందీ? మీ అందాన్ని చూసి, పశువులు, పక్షులు, వృక్షాలు, జింకలు ఆనందిస్తుంటే, మేమెలా ఉండగలం? మీరు వ్రజలో భయాన్ని, దుఃఖాన్ని తొలగించడానికి, ఆదికర్తగా, దేవతల రక్షకుడిగా అవతరించారు. దుఃఖితులైన మమ్మల్ని కాపాడే స్నేహితుడా! మీ కమల పాదాన్ని మమ్మల్ని తాకించండి. మీ సేవకులైన మేము విరహాగ్నిలో కాలిపోతున్నాం." ఈ విధంగా గోపికల వేదనను విన్న యోగేశ్వరుడైన కృష్ణుడు, స్వయంపూర్తిగా ఉన్నా, కరుణతో నవ్వుతూ, వారి ప్రేమను ఆస్వాదించాడు. ఆయన చూపుతో ఆనందంగా వికసించిన ఆ వ్రజ స్త్రీల మధ్య, అచ్యుతుడు, మల్లెపువ్వులవంటి చిరునవ్వుతో, చంద్రుడు నక్షత్రాల మధ్య ప్రకాశించునట్లు, వారిలో మధ్య వెలిగిపోయాడు. వందలాది స్త్రీల మధ్య, వారు పాడుతూ, ఆయనను పాడిస్తూ, వైజయంతి మాల ధరించి, అడవిలో విహరించగా, ఆ అడవి అందంగా మారింది. ఆ తర్వాత గోపికలతో కలిసి, చల్లని ఇసుక తీరాన, పరిమళభరితమైన మృదువైన గాలిలో, యమునా తీరంలో క్రీడించాడు. చేతులు చాపి ఆలింగనం, ఆటపాటలు, నఖాల తాకిడితో, నవ్వులతో, చూపులతో, చిరునవ్వులతో, కృష్ణుడు వ్రజ స్త్రీల హృదయాల్లో మన్మథుడిని చైతన్యపరిచాడు. ఈ విధంగా, మహాత్ముడైన కృష్ణుని అనుగ్రహాన్ని పొందిన ఆ గర్విత గోపికలు, భూమిపై తమకంటే అదృష్టవంతులు లేరని భావించారు. వారి గర్వాన్ని గమనించిన కేశవుడు, వారిని శాంతపరిచేందుకు, వారికి మరింత అనుగ్రహించేందుకు, అక్కడి నుంచి ఆచెప్పుగా అంతర్ధానమయ్యాడు.