శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ఒకసారి, పరమాత్మ స్వరూపుడైన హంస, మానవుడిని ఉద్దేశించి ఇలా చెప్పాడు: “నీవు విదర్భ కుమార్తె కాదుగాని, ఈ వీరుడు నీ స్నేహితుడూ కాదు; నీవు పురంజనీ భర్తనూ కాదు, ఆమె నిన్ను తొమ్మిదవ ద్వారం వద్ద బంధించినది కూడా నిజం కాదు. ఇది నా మాయే—ద్వారా నీవు పురుషుడు, ధర్మవంతురాలైన ఆ మహిళను నిజమైనవారిగా భావిస్తున్నావు. కానీ ఈ ఇద్దరూ నిజంగా లేరు. మన ఇద్దరినీ చూస్తున్న రెండు హంసలు ఈ సత్యాన్ని గ్రహించినవే. నిజానికి, నేను నీవే, నీవు నాపేరు. మన ఇద్దరి మధ్య విభేదమేమీ లేదు. ఓ మిత్రమా, ఈ విషయాన్ని తెలుసుకో. జ్ఞానులు మన మధ్య ఎంత చిన్న లోపాన్నైనా చూడరు. మనిషి అద్దంలో తనను తాను ఒకటిగా, రెండుగా చూస్తాడు కదా! అలాగే మన ఇద్దరి అంతర్గత స్వభావం కూడా ఒక్కటే. ఈ విధంగా, హంస రూపంలో ఉన్న మనస్సు, మరో హంస ద్వారా జాగృతమై, తన స్వరూపాన్ని తిరిగి పొందింది. ఆ సరిదిద్దడంవల్ల, అది మరిచిపోయిన జ్ఞాపకాన్ని తిరిగి పొందింది. ఓ బర్హిష్మత్, ఇది ఆధ్యాత్మికంగా, ఉపమానంగా చెప్పబడింది—ఈ జగత్కర్త అయిన భగవంతుడు, ప్రత్యక్షంగా కాకుండా, పరోక్షంగా చెప్పడాన్ని ఇష్టపడతాడు. ఇంతలో, ఆ శరదృతువు రాత్రులు మల్లెలు వికసించి అలంకరించబడి ఉండగా, సర్వేశ్వరుడు తన యోగమాయను ఆశ్రయించి, ఆనందించాలనే కోరికతో ఉన్నాడు. ఆ సమయంలో చంద్రుడు, నక్షత్రాధిపతి, మృదువైన కిరణాలతో తూర్పు ఆకాశాన్ని అరుణంగా రంజింపజేసాడు. ధర్మాత్ముల హృదయాలను శుద్ధిచేసేలా, ప్రియుడు చాలా కాలం తర్వాత ప్రత్యక్షమైనట్టు చంద్రుడు ఉదయించాడు. ఆ చంద్రుని పూర్ణచంద్రబింబాన్ని, పద్మవదనంలా ప్రకాశిస్తూ, కుంకుమ రంగు తాకినట్లు మెరిసిపోతూ, అరణ్యం పసిపాడిపోతున్న ఆవులతో అలంకరించబడి ఉండటం చూసి, ఆ పరమేశ్వరుడు సుందరీ నేత్రాల గోపికల కోసం మధురమైన, మోహనమైన రాగాన్ని ఆలపించాడు. ఆ పాటను విని, ప్రేమ తపన మరింత పెరిగింది. కృష్ణునిపై మనస్సు పరవశించిపోయిన వ్రజ గోపికలు, ఎవరికీ తెలియకుండా, ఒక్కొక్కరుగా తమ ప్రియుడున్న చోటికి వచ్చారు. కొందరు ఆవులను పితకడం మద్యలోనే వదిలేసి, తొందరగా బయలుదేరారు; మరికొందరు పొయ్యి మీద పాలు ఉంచి, పిల్లలకు తినిపించకుండా వెళ్లిపోయారు. మరికొందరు భోజనం పెడుతుండగా, తమ పనులు వదిలేశారు; మరికొందరు చిన్నపిల్లలకు తినిపిస్తూ, వారిని వదిలిపెట్టారు; ఇంకొందరు భర్తలకు సేవ చేస్తూ, తాము తినకుండానే బయలుదేరారు. మరికొందరు అలంకరణలో ఉండగా, మరికొందరు కళ్ళకు అంజనాన్ని వేసుకుంటూ, వస్త్రాభరణాలు సరిచేయకుండానే, తొందరగా కృష్ణుని దగ్గరకు పరుగెత్తారు. భర్తలు, తండ్రులు, సోదరులు, బంధువులు అడ్డుకున్నా, గోవిందుడు వారి హృదయాలను ఆకర్షించడంతో, వారిని ఎవరూ ఆపలేకపోయారు. కొందరు గోపికలు ఇంటి నుంచి బయటకు రావలేకపోయినా, కృష్ణుని ధ్యానంలో మునిగి, కళ్ళు మూసుకుని, ఆయనను మనస్సులో ఆరాధించసాగారు. ప్రియుడి విరహం భరించలేక, తీవ్రమైన వేదనలో మునిగిపోయిన ఆ గోపికలు, ధ్యానంలో అపరాభాగ్యాన్ని తొలగించుకుని, చ్యుతుడుకాని ఆ పరమాత్మునితో ఏకత్వాన్ని పొందారు. ఆ ఆనందంలో, వారి దుఃఖమంతా తొలగిపోయింది. ఈ విధంగా, పరమాత్మునితో ప్రేమాసక్తిగా ఏకమై, క్షణంలోనే తమ ప్రకృతి గుణాల కలయికతో కూడిన శరీరాన్ని విడిచిపెట్టారు; బంధమంతా తుడిపాటైంది. ఇక్కడ పారిక్షితుడు శుకుని అడిగాడు: “ఓ మునీశ్వరా, వ్రజ గోపికలు కృష్ణుని పరమ ప్రియుడిగా మాత్రమే భావించేవారు; బ్రహ్మస్వరూపుడిగా కాదు. అలాంటి వారిలో గుణప్రవాహం ఎలా నిలిచిపోతుంది?” అందుకు శుకుడు సమాధానంగా చెప్పాడు: “ఇది నీకు ముందే వివరించాను—దుష్టుడు అయిన శిశుపాలుడికూడా, హృషీకేశునిపై ద్వేషంతో అయినా మోక్షాన్ని పొందాడు. మరి పరమాత్మునిపై పరమభక్తితో ఉండే వారెంత గొప్ప ఫలితాన్ని పొందగలరో ఊహించు! ప్రపంచానికి శ్రేయస్సు కోసం, జగన్నాథుడు—అక్షరుడు, అపారుడు, గుణాలకు అతీతుడే అయినా, అన్ని గుణాలకు ఆధారమైన ఆత్మగా—స్వయంగా అవతరించతాడు. ఎవరు హరి మీద నిరంతరం కోరిక, కోపం, భయం, మమకారం, ఏకత్వం, స్నేహం వంటి భావాలను ప్రదర్శిస్తారో, వారు ఆయనలోనే లీనమవుతారు. కాబట్టి, దీనిలో ఆశ్చర్యపడవద్దు. ఎందుకంటే, అజన్ముడైన, యోగేశ్వరులాధిపతియైన కృష్ణుని ద్వారా మాత్రమే ఇలాంటి మోక్షం సాధ్యమవుతుంది.” ఆ సమయంలో, వ్రజ గోపికలు తన దగ్గరకు వస్తున్నట్టు గమనించిన కృష్ణుడు, మధురమైన, మాయాజాలమైన మాటలతో వారి మనస్సులను మోహింపజేశాడు. ఆ పరమేశ్వరుడు ఇలా అన్నాడు: “ఓ భాగ్యవంతులారా! స్వాగతం. మీకు ఆనందం కలిగించేందుకు నేను ఏం చేయాలి? వ్రజలో అందరూ క్షేమంగా ఉన్నారా? ఇక్కడికి రావడానికి కారణం చెప్పండి. ఈ రాత్రి భయంకరంగా ఉంది; క్రూర జంతువులతో నిండి ఉంది. అందుకే, మీరు ఇక్కడ ఉండటం శ్రేయస్కరం కాదు. వెనక్కు వ్రజకు తిరిగి వెళ్లండి. మీ తల్లులు, తండ్రులు, కుమారులు, సోదరులు, భర్తలు మిమ్మల్ని వెతుకుతున్నారు; వారు మిమ్మల్ని కనుగొనలేక焦虑 పడుతున్నారు. మీరు అడవిని పుష్పాలతో అలంకరించబడి, చంద్రకాంతితో ప్రకాశించబడి, యమునా తీరాన్ని చూడటానికి వచ్చారు. ఇప్పుడు ఆలస్యం చేయకుండా, మీ యాడుగూడెకు తిరిగి వెళ్లండి; భర్తలకు సేవ చేయండి; పిల్లలు, కడుపు కడుపున పాలు అడుగుతుంటారు—వెళ్లి వారికి తినిపించండి, పాలు పితకండి. లేదా, నాకు మీపై ఉన్న మమకారంతో మీరు ఇక్కడికి వచ్చారా? ఇది సహజమే, ఎందుకంటే సమస్త జీవులు నన్ను ఆకర్షితులవుతారు. స్త్రీలకు పరమధర్మం భర్తలకు విశ్వాసంగా సేవ చేయడం, బంధువులను ఆదరించడం, పిల్లలను పోషించడం. భర్త దురాచారుడైనా, దురదృష్టవంతుడైనా, వృద్ధుడైనా, మాంద్యమైనవాడైనా, రోగిగా లేదా దరిద్రుడైనా, సద్గుణాల కోసం ఆశించే స్త్రీలు భర్తను విడిచిపెట్టకూడదు. పతివ్రతలకు, భర్త తప్ప మరొక పురుషుడితో సంయోగం వల్ల స్వర్గం లభించదు; అపకీర్తి, తక్కువ ఫలితం, భయం, నింద మాత్రమే వస్తాయి. నన్ను వినడం, చూడడం, ధ్యానం చేయడం, గానం చేయడం ద్వారా భక్తి కలుగుతుంది—శరీరసన్నిధి వల్ల అంతగా కాదు. కాబట్టి, మీ ఇళ్లకు తిరిగి వెళ్లండి.” ఈ విధంగా గోవిందుని కఠినమైన మాటలు విని, గోపికలు తమ ఆశలు చిదురుముడిచినట్టు, తీవ్రంగా విచారించిపోయారు. వారి ముఖాలను తుడుచుకుంటూ, ఊపిరితో వడిపోయిన పెదవులు వాడిపోయి, కాళ్లతో నేలను గీసుకుంటూ, కన్నీటి ముద్దలు కుంకుమతో కలిసిన వక్షోజాలపై పడి, నిశ్శబ్దంగా నిలబడ్డారు. కృష్ణుని కోసం తపిస్తూ, ఇతర ఆశలను విడిచిపెట్టిన వారు, కన్నీటి మబ్బుతో కన్నులు తుడుచుకుంటూ, భావోద్వేగంతో గొంతు విరిగి, కొద్దిగా మాట్లాడారు. అప్పుడు గోపికలు ఇలా ప్రార్థించాయి: “ఓ ప్రభూ! ఇలాంటి కఠినమైన మాటలు మాట్లాడకండి. ఇది మీకు తగదు. మేము అన్నింటిని విడిచిపెట్టి, మీ పాదాలదగ్గరికి వచ్చాము. భక్తులను ఆదరించండి; విముక్తిని కోరేవారిని పరమపురుషుడు ఎలా విడిచిపెట్టడో, మమ్మల్ని కూడా అలా నిరాకరించకండి. ధర్మాన్ని తెలిసినవాడివిగా, స్త్రీలకు భర్త, పిల్లలు, స్నేహితులకు సేవ చేయాలని మీరు చెప్పారు—అది నిజమే. అయినా, ధర్మబోధకుడైన మీరే, సర్వజీవుల ప్రియుడు, స్నేహితుడు, ఆత్మస్వరూపుడిగా మాకు అత్యంత ప్రియమైనవారు. జ్ఞానులు తమ ప్రేమను మీలోనే పెట్టుకుంటారు, ఎందుకంటే మీరు శాశ్వత ప్రియుడు. భర్తలు, కుమారులు, ఇతర బంధువులు దుఃఖమే కలిగిస్తారు; వారు మాకు ఏమిచేస్తారు? కాబట్టి, ఓ పరమేశ్వరా, మేము ఎన్నాళ్లుగా మీపై పెట్టుకున్న ఆశను నొప్పించకండి. కమలనేత్రుడా, మమ్మల్ని కరుణించండి. మా మనస్సులు మీ చేతిలో ఆనందంగా మాయమైపోయాయి; ఇప్పుడు అవి ఇంటికి తిరిగి వెళ్లవు, మా చేతులు ఇంటిపనుల్లో నిమగ్నం కావు, మా కాళ్లు మీ పాదాల నుంచి కదలవు. మరి మేము వ్రజకు ఎలా వెళ్తాం? ఇంకేమి చేయగలం? ఓ ప్రియుడా, మీ పెదవుల అమృతాన్ని, మీ నవ్వు, చూపులు, మధురమైన పాటలతో మా హృదయంలోని విరహాగ్ని సాంత్వనపర్చండి. లేదంటే, ఈ విరహాగ్నిలో కాలిపోయి, మేము దీహాన్ని విడిచి, ధ్యానంలో మీ పాదాల వద్ద చేరిపోతాము, ఓ మిత్రా!” ఈ విధంగా గోపికలు తమ హృదయాన్ని పరమాత్ముని ముందు పరిమళంగా పరిచారు.