శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ప్రాచీన కాలంలో, భగవంతుని మహిమను వివరిస్తూ, మహర్షులు ఇలా వివరించారు: ద్వాదశాత్మ, ప్రాయాగం, సంవత్సర రూపమైన కాలం, బ్రాహ్మణులు, అగ్నిహోత్ర యజ్ఞం, కామధేను, ద్వాదశి తిథి—ఇవి అన్నీ పరమ పవిత్రమైనవి. తులసీ మొక్క, వసంత ఋతువు, పరమ పురుషుడు—ఇవి కూడా మేధావులు పరస్పర విభేదాన్ని చూడరు. ఇవన్నీ సమానంగా పవిత్రమైనవి. ఈ భగవత్పురాణాన్ని జ్ఞానంతో, రాత్రి పగలు పఠించే వాడెవడైనా, కోట్ల జన్మల పాపాలు నశిస్తాయి—ఇందులో ఏమాత్రం సందేహం లేదు. నిత్యం భగవతాన్ని అర్ధమయిన అరవాక్యం లేదా పాదాన్ని చదివినా, ఆ వ్యక్తికి రాజసూయ, అశ్వమేధ యజ్ఞ ఫలితాన్ని సమానంగా లభిస్తుంది. భగవతాన్ని నిత్యం చదవడం, హరిలో మనస్సును నిలిపివేయడం, తులసీని పోషించడం, గోవులను సేవించడం—ఇవి అన్నీ సమానమైన పవిత్ర కార్యాలు. మరణ సమయంలో భక్తితో శుక మహర్షి వచనాలను వినేవారికి, గోవిందుడు వైకుంఠాన్ని ప్రసాదిస్తాడు. భగవతాన్ని బంగారు సింహాసనంతో అలంకరించి, ఒక వైష్ణవునికి దానం చేసినవాడు, నిశ్చయంగా కృష్ణునితో ఐక్యం పొందుతాడు. జన్మనుంచి ఎవరైనా మాయతో, శుక పురాణ కధను ఒక్కసారి కూడా ఆస్వాదించకపోతే, వారు చండాలుడిలా, గాదిదిలా జీవిస్తారు; వారి జన్మ వ్యర్థం అవుతుంది, తల్లి వేదన కూడా వృథా. పాపకర్మలు చేసే, శుక పురాణాన్ని కొంచెం కూడా వినని వారిని, దేవతలు మృగసమానులుగా, భూమికి భారంగా అభివర్ణిస్తారు. ఈ భగవత కథ ఈ లోకంలో అరుదైనది; కోట్ల జన్మల సుకృతఫలంతోనే దక్కుతుంది. అందుచేత, ఓ మునివర! ఈ యోగరత్నాన్ని శ్రద్ధతో వినాలి; దిన పరిమితి లేదు—ఎప్పుడైనా వినడం మంచిదే. సత్యనిష్ఠతో, బ్రహ్మచర్యంతో వినడం ఉత్తమం; కానీ కలి యుగంలో, శక్తిహీనత వల్ల, శుకుడు చెప్పినట్టు, ఏడు రోజులపాటు వినడమే విశేషంగా చెప్పబడింది. మనస్సును జయించడమూ, నియమాలు పాటించడమూ, దీక్ష తీసుకోవడమూ కష్టం; అందుకే ఏడు రోజులపాటు వినడం ఉత్తమమని చెప్పబడింది. నిత్యం, ముఖ్యంగా మాఘ మాసంలో భక్తితో వినే వాడికి లభించే ఫలితాన్ని, ఏడు రోజుల వినడంలోనే శుకుడు పొందాడు. మనస్సు అదుపు చేయలేక, వ్యాధి, ఆయుష్షు హీనత, కలి దోషాలతో, ఏడు రోజుల వినడమే సులభ మార్గంగా చెప్పబడింది. తపస్సు, యోగం, ధ్యానం ద్వారా అందుబాటులోకి రాని ఫలితాన్ని, ఏడు రోజుల వినడంలో సులభంగా సంపూర్ణంగా పొందవచ్చు. ఏడు రోజుల వినడం యజ్ఞం, వ్రతం, తపస్సు, తీర్థయాత్రలన్నిటిని మించిపోతుంది. యోగం, ధ్యానం, జ్ఞానాన్ని మించిపోతుంది; దాని మహిమను మరింత ఎంత చెప్పగలం? ఇది అన్నింటికంటే గొప్పదని పునఃపునః చెప్పబడింది. ఆ సమయంలో, శౌనకుడు ఇలా అడిగాడు: "ఈ కథ ఎంత అద్భుతంగా ఉంది! జ్ఞానం, ఇతర ధర్మాలను పక్కన పెట్టి, సర్వోన్నత మోక్షాన్ని ప్రసాదించే ఈ భాగవత పురాణం ఎలా జన్మించింది?" అప్పుడు సూతుడు ఇలా వివరించాడు: "కృష్ణుడు భూమిని విడిచి తన లోకానికి వెళ్ళే సంకల్పం చేసినప్పుడు, పదకొండు మంది భక్తుల మధ్య ఉన్నప్పుడు, ఉద్ధవుడు ఆయనతో ఇలా అన్నాడు: 'హే గోవిందా! నీ భక్తుల కోసం పనిని పూర్తి చేసి వెళ్ళిపోతున్నావు. నా హృదయంలో ఉన్న ఈ పెద్ద భయాన్ని వినిపించి, నాకు ఉపశమనం కలిగించు. ఇప్పుడు భయంకరమైన కలియుగం వచ్చింది; దుష్టులు పెరిగిపోతారు, మంచివారు కూడా వారి సహవాసంతో దుర్మార్గులవుతారు. భూమి భారంగా మారి, ఆవు రూపంలో ఆశ్రయం కోరుతుంది; నీవే తప్ప ఇంకెవరూ రక్షకుడు లేరు. అందుచేత, భక్తుల కోసం నీవు నిగూఢమైన స్వరూపాన్ని ధరించావు; దయచూపి, వీడిపోకు. నీరూపం లేనిది ఆరాధించటం కష్టం; అందుచేత, ఏదైనా మార్గం ఆలోచించు.' ఉద్ధవుని మాటలు విని, ప్రభాస తీర్థంలో హరి ఆలోచించాడు: 'నా భక్తులకు ఎలా సహాయపడాలి?' తన స్వీయ తేజస్సును భాగవతంలో నిక్షిప్తం చేసి, తాను దాగి, భాగవతామృత సాగరంలో ప్రవేశించాడు. అందుచేత, ఈ పదబంధ రూపమైన భాగవతమే హరి స్వరూపంగా భూమిపై వెలిసింది; దాన్ని సేవించడం, వినడం, పఠించడం, దర్శించడం ద్వారా పాపాలు నశిస్తాయి. ఈ విధంగా, ఏడు రోజుల భాగవత శ్రవణం అన్నిటికన్నా శ్రేష్ఠమైనది, ఇతర సాధనలను పక్కన పెట్టి, కలియుగ ధర్మంగా ప్రకటించబడింది. ఈ ధర్మం కలియుగంలో దుఃఖం, దారిద్ర్యం, దురదృష్టం, పాపాలను తొలగించడానికే కాదు, కామక్రోధాలను జయించడానికీ చెప్పబడింది. లేకపోతే, వైష్ణవ మాయను దేవతలకే విడిచిపెట్టడం చాలా కష్టం; సాధారణ జనులకు మరీ కష్టం. అందుచేత, ఏడు రోజుల భాగవత శ్రవణమే సూచించబడింది. అంతట, నాగశ్రవణ సభలో మునులు ఈ ధర్మాన్ని చెప్పినప్పుడు, ఒక అద్భుత సంఘటన జరిగింది. భక్తి దేవి, తన ఇద్దరు యువ కుమారులతో చేతిపట్టి, ఆకస్మాత్తుగా భక్తి స్వరూపంగా, పదే పదే శ్రీకృష్ణ, గోవింద, హరే, మురారి, నాథ అనే నామాలను పలుకుతూ ప్రత్యక్షమయ్యింది. ఆమె భాగవతార్థాల అలంకారాలతో, అందమైన వస్త్రాలతో అలంకరించబడి, సభలో ప్రవేశించింది. మునులు ఆశ్చర్యపడి, ఆమె ఎక్కడి నుంచి వచ్చిందో, ఎలా వచ్చిందో విచారించారు. ఆ సమయంలో కుమారులు ఇలా చెప్పారు: 'ఈమె ఇప్పుడు భాగవత కథ సారాంశం నుంచి ఉద్భవించింది.' అప్పుడు భక్తి దేవి, తన కుమారులతో కలిసి వినయంగా సనత్కుమారుని ప్రార్థించింది: 'ఈ రోజు మీరు నన్ను, కలియుగంలో నేను నశించినా, ఈ భాగవత కథామృతంతో పోషించారు. ఇప్పుడు నేను ఎక్కడ నివసించాలి? బ్రాహ్మణులు చెప్పాలి.' అందుకు మునులు ఇలా అన్నారు: 'ఓ భక్తి! భక్తుల మధ్య నీవు గోవిందుని రూపాలను సృష్టిస్తావు; నీవే ప్రేమను నిలుపుతావు; నీవే సంసార వ్యాధిని నాశనం చేస్తావు. అందుచేత, నీవు ఎల్లప్పుడూ, దృఢ సంకల్పంతో, వైష్ణవుల హృదయాల్లో నివసించు.' ఇలా ఆజ్ఞాపించగా, కలియుగ దోషాలు భక్తిని చూడలేవు, వాటి శక్తి లోకంలో పనిచేయలేదు. అప్పుడు భక్తి దేవి హరి సేవకుల హృదయాల్లో స్థిరంగా నివాసముండింది. ఈ లోకాలన్నిటిలో దరిద్రులు అయినా సరే, వారి హృదయంలో శ్రీహరిభక్తి ఉంటే వారు నిజంగా ధన్యులు. ఎందుకంటే, హరిదేవుడు తన స్వస్థానాన్ని విడిచి, ఆ భక్తి బంధంతో వారి హృదయాల్లో ప్రవేశిస్తాడు. ఇంకా ఏమి చెప్పగలం? ఎవడు భాగవతుడని పిలవబడతాడో, అతని స్వరూపమే భూమిపై బ్రహ్మమే. అతని ఆశ్రయాన్ని తీసుకున్నవారు—ఆయన మాటలు చెప్పేవారు, వినేవారు—even they attain the pure equality with Krishna, which no other dharma on earth can grant.