నందబాబా కుమారుడు కృష్ణుడు, నారాయణునితో సమానమైన గుణాలు, ఐశ్వర్యం, కీర్తి, ప్రభావాన్ని కలిగి ఉన్నాడు. అందువల్ల ఆయన చేసే అద్భుత కార్యాలలో ఆశ్చర్యం ఏమాత్రం లేదు. గర్గ మహర్షి నన్ను నేరుగా ఉపదేశించి, తన ఇంటికి తిరిగి వెళ్లిన తరువాత, కృష్ణుడు నారాయణుని అంసమనే నేను భావించాను; ఎందుకంటే ఆయన చేసిన కార్యాలు అలవోకగా జరిగేవి. నందబాబా మాటలు, గర్గ మహర్షి ఉద్గీతాన్ని విని, వ్రజవాసులు కృష్ణుని అపార తేజస్సును చూచి, విని, ఆశ్చర్యపడకుండా, ఆనందంగా నందబాబా, కృష్ణుని ఘనంగా సత్కరించారు. ఒకసారి ఇంద్రుడు, తన యజ్ఞాన్ని భంగపరిచినందుకు కోపంతో, వడగండ్లు, గాలి, వర్షాలతో వ్రజాన్ని ముంచెత్తాడు. ఆపదలో గోపకులూ, పశువులూ భయంతో తడబడినప్పుడు, కృష్ణుడు కరుణతో చిరునవ్వుతో వారిని చూశాడు. చిన్నవాడు బొమ్మను ఎత్తినట్లు, ఒక్కచేతితో గోవర్ధనగిరిని ఎత్తి, వ్రజాన్ని రక్షించాడు. అప్పుడు ఇంద్రుడు తన శక్తి గర్వంతో సంతృప్తి చెందలేదు. ఇలా శ్రీమద్భాగవతంలో, పది స్కంధంలో, మొదటి భాగంలోని ఇరవై ఆరవ అధ్యాయం ముగిసింది. ఈ లోకంలో, సద్గురువులు, విరక్తులు, సమదర్శులు, శాంతులు, స్వార్థరహితులు, ద్వంద్వాలకు అతీతులు, లోభం లేని వారు ఎల్లప్పుడూ నన్ను ధ్యానిస్తారు. అటువంటి మహాత్ముల మధ్య నా కథలు ఎప్పుడూ ఉదయిస్తుంటాయి. అవి శ్రద్ధగా వినేవారిని, పూజించేవారిని, పాడేవారిని పవిత్రుల్ని చేస్తాయి, పాపాలను తొలగిస్తాయి. నన్ను భక్తితో, విశ్వాసంతో నా కథలను వినేవారు, పాడేవారు, ఆమోదించేవారు, నన్ను సర్వదా ప్రేమించేవారు, నాలో భక్తిని పొందుతారు. ఆ భక్తుడు, పరమానంద స్వరూపుడైన నాలో ఆనందాన్ని అనుభవించిన తరువాత, ఇంకేమీ సాధించాల్సిన అవసరం ఉండదు. ఎలా నిప్పు దగ్గరికి వెళ్ళినవాడు చలిని, భయాన్ని, చీకటిని పోగొట్టుకుంటాడో, అలాగే సత్సంగతిలో ఉన్నవాడు కూడా అన్ని దుఃఖాలనూ అధిగమిస్తాడు. ఈ సంసారసముద్రంలో మునిగిపోతున్న వారికి, బ్రహ్మజ్ఞానులు, శాంతులు, సద్గురువులు బలమైన పడవ వంటివారు. అన్నం జీవులకు ప్రాణాధారం; నేను ఆపదలో ఉన్నవారికి ఆశ్రయం; ధర్మం మరణానంతరం సంపద; భయపడే వారికి సత్సంగము ఆశ్రయం. సద్గురువులు వెలుగును ప్రసాదించే సూర్యునివలె; దేవతలు, బంధువులు, గురువులు, నేనూ – అందరూ సత్సంగములోనే ఉన్నారు. వైతసేనుడు కూడా, ఉర్వశిని విడిచిపెట్టి, లోకాలకు ఆసక్తి లేకుండా, స్వానందంలో తానుగా సంచరించాడు. ఇప్పుడు, సృష్టి తత్త్వాన్ని వివరించబడింది. మృదుత్వం, కఠినత్వం, చలినితనం, వేడితనం ఇవన్నీ వాయువు యొక్క స్పర్శగుణాలు. చలనం, సమాహరణ, సంపాదన, వస్తువులలో నాయకత్వం, ధ్వనులలో ప్రాముఖ్యత – ఇవన్నీ వాయువు లక్షణాలు. ఈ వాయువు యొక్క స్పర్శతత్త్వం నుండి, దైవశక్తితో రూపం జన్మించింది. అప్పుడు జ్యోతి (అగ్ని) కలిగింది; దాని ద్వారా దృష్టి (కళ్లుగుణం) ఏర్పడింది. అగ్నిలోని రూపస్వరూపం వల్ల, ద్రవ్యత్వం, గుణత్వం, వ్యక్తిత్వం ఏర్పడింది. అగ్ని ద్వారా ప్రకాశం, వంట, వేడి, కాల్చడం, చలిని తొలగించడం, ఎండబెట్టడం, ఆకలి, దాహం – ఇవన్నీ జరుగుతాయి. శుద్ధరూపం నుంచి, అగ్ని ప్రభావంతో, రుచి జన్మించింది. దాని ద్వారా నీరు, దాని ద్వారా రుచి గ్రహించేందుకు నాలుక ఏర్పడింది. రుచి ఒక్కటే అయినా, భిన్నమైన భౌతిక మార్పుల వల్ల, కషాయం, తీపి, చేదు, కారం, పులుపు వంటి రుచులుగా వేర్వేరు అవుతాయి. నీటి లక్షణాలు: తేమనిచ్చడం, ఘనీకరణ, తృప్తి, పోషణ, జీవనాధారం, ఆనందం, వేడిని తగ్గించడం, సమృద్ధి. ఈ రుచి నుంచి, నీటి ప్రభావంతో, శుద్ధగంధం (వాసన) జన్మించింది. దాని ద్వారా భూమి, దాని ద్వారా వాసనను గ్రహించేందుకు ముక్కు ఏర్పడింది. భిన్నమైన భౌతిక మార్పుల వలన, వాసన ఒక్కటే అయినా, మట్టివాసన, పాడుబడిన వాసన, పరిమళం, మృదువైనది, బలమైనది, పులుపు మొదలైనవి గా వేరు వేరు అవుతాయి. భూమి లక్షణాలు: సృష్టికి ఆధారం, బ్రహ్మనివాసం, ఆధారం, వాస్తవిక భేదాన్ని కలిగించడం, భూతజాతులలో అన్ని గుణాల ప్రబలత. శబ్దం (వాక్కు) ఆకాశగుణానికి, స్పర్శ వాయుగుణానికి, దృష్టి అగ్నిగుణానికి, రుచి జలగుణానికి, వాసన భూమిగుణానికి లక్షణంగా ఉంటాయి. ఒక గుణం ఒక దానిలో ఉండి, మరొక దానిలో ఉండదు; భూమిలో మాత్రమే అన్ని భేదాలు స్పష్టంగా కనిపిస్తాయి. ఈ ఏడు తత్త్వాలు (మహత్ మొదలుకొని), కాలం, కర్మ, గుణాలతో కలసి, జగత్తు యొక్క మూలరూపంలో ప్రవేశించాయి. అవన్నీ కలిసినప్పుడు, చైతన్యం లేని బ్రహ్మాండం ఏర్పడింది. దానినుండి విరాట్ పురుషుడు జన్మించాడు. ఈ విశేషమైన బ్రహ్మాండం, నీరు మొదలయిన పది వరుస కవచాలతో చుట్టబడి, బయట ప్రాకృతితో ఆవృతమై ఉంది. అందులోనే ఈ జగత్ప్రపంచం, శ్రీహరిస్వరూపంగా విస్తరించి ఉంది. బంగారు కవచాన్ని చీల్చి, పరమేశ్వరుడు ఆ జలాలపై శయనించి, ఆ బ్రహ్మాండంలో ప్రవేశించి, అనేక విధాలుగా అంతరాలాన్ని విప్పాడు. ముందుగా ఆయన నోటిని తెరిచాడు; దానినుండి వాక్కు (శబ్దం) ఉద్భవించింది; ఆ వాక్కులోంచి అగ్ని, ముక్కులు, వాటిలోంచి శ్వాస, దాని ద్వారా వాసన. వాసన ద్వారా వాయువు, కళ్ళు, దృష్టి, దాని ద్వారా సూర్యుడు; చెవులు, శ్రవణం, దాని ద్వారా దిక్కులు. విరాట్ చర్మాన్ని విడదీసాడు; దానినుండి రోమాలు, వెంట్రుకలు, మొక్కలు, ఆపై జననేంద్రియాలు. వీర్యం ద్వారా నీరు, గుదం ఏర్పడి తెరుచుకుంది; దానినుండి అపానవాయువు, దాని ద్వారా సంసారభయం కలిగించే మరణం జన్మించింది. చేతులు ఏర్పడి తెరుచుకున్నవి; వాటి ద్వారా శక్తి, దాని ద్వారా ఇంద్రుడు. కాళ్లు ఏర్పడి తెరుచుకున్నవి; వాటి ద్వారా గమనం, దాని ద్వారా విష్ణువు. నాడులు తెరుచుకుని, దాని ద్వారా రక్తం నిండింది; ఆపై నదులు, కడుపు ఏర్పడ్డాయి. తరువాత ఆకలి, దాహం కలిగాయి; సముద్రం వాటికి ఆధారం అయింది. ఆపై హృదయం విడదీసి, మనస్సు పుట్టింది. మనస్సు నుంచి చంద్రుడు; బుద్ధి నుంచి వాగ్దేవతాధిపతి; అహంకారం నుంచి రుద్రుడు; చైతన్యం నుంచి అంతర్యామి జన్మించాడు. ఈ విధంగా సృష్టి, కృష్ణుని మహిమ, సత్సంగ మహాత్మ్యం, భౌతిక తత్త్వాల ఉత్పత్తి, విరాట్ పురుషుని అవయవోత్పత్తి – అన్నీ పరమపవిత్రంగా unfolded అయ్యాయి.